Vandaag speelt Nederland de finale van de wereldbeker tegen Spanje. Grote afwezige is Fernando Ricksen, de beste rechtsback van de huidige generatie voetballers. Hij blonk uit bij Glasgow Rangers, won de UEFA-cup met FC Zenit Sint Petersburg, speelde twaalf interlands voor Nederland, maar heeft nooit de waardering gekregen die hem als voetballer toekomt. Grote schuldige? Ricksen zelf.

Ja, ik weet. Het is zondag en dus tijd voor een zondagclip. Nummer vier, om precies te zijn. Die clip, bedacht ik me, moest iets van doen hebben met voetbal. Nederland speelt immers weer eens een wereldbekerfinale. En ja, dan ligt een eerbetoon aan de beste rechtsback van Nederland voor de hand. Genoeg materiaal te vinden van Fernando Ricksen. Youtube staat vol met eerbetonen aan de geboren Heerlenaar. Het fragment waarin hij een aanvaller bruut in de rug rent terwijl aanvoerder Ferguson de boel goed onder controle heeft, is legendarisch. Hoofdschuddend loopt Ferguson weg van de plaats van het delict. Je ziet hem denken: ‘kan die Ricksen zich niet één keer inhouden?’

Ja, onstuimig, agressief zelfs, dat was de voetballer Ricksen. Maar ook gedreven, fanatiek. Bij Rangers stoomde hij continu op over de rechterflank, op ramkoers en met een prachtige voorzet. Linksbuitens deden het in de broek. Ricksen droeg al tatoeages op de binnenkant van zijn armen toen dat nog niet hip was. De fans van Rangers, een echte volksclub sloten hem in de armen. Bij hen kan hij nog steeds niet stuk. Vergelijk Ricksen maar met Theo Janssen van tegenwoordig FC Twente, een schoffie uit de arbeiderswijk Broek in Arnhem.

Er is echter een verschil. Janssen gaat slechts zelden over de scheef. Ricksen, tja, die had zichzelf minder goed in de hand. Sterker: het opvliegende karakter van de voetballer heeft een glansrijke voetbalcarrière in de weg gestaan. Wie Ricksen heeft zien spelen, weet hoe goed de rechtsachter is. Toch maakte hij zich onmogelijk bij Glasgow Rangers en werd zijn contract bij Zenit uiteindelijk verscheurd. De enige die op topniveau in hem geloofde? Dick Advocaat. Hij hield de speler bij Rangers de hand boven het hoofd en haalde hem uiteindelijk naar Zenit. Ook daar groeide Ricksen uit tot een geweldenaar. Een onmisbare schakel in de machine van het Russische team.

Een dagelijkse injectie hield de Limburger van de drank. Ging goed. Erg goed zelfs. Maar toen Ricksen de UEFA-cup boven zich uit tilde lag er geen nieuwe uitnodiging van Oranje op de deurmat. Ook daar had hij zich onmogelijk gemaakt. Advocaat vertrok uit Sint Petersburg, Ricksen mocht blijven. Tot hij op het veld zijn aanvoerder te lijf ging. De oude Ricksen keerde terug? Zenit verscheurde direct zijn contract. Nu zit hij, waarschijnlijk op de bank bij zijn ouders in Heerlen. Niet ver van waar ik woon. Ik had hem graag gezien vanavond, als nummer twee van het team dat de wereldbeker gaat winnen. Die overwinning draag ik vast aan hem op.

De Fernando Ricksen-collectie op Youtube:
www.youtube.com/results?search_query=%22fernando+ricksen%22&aq=f

Keuzes maken zit Raymond Cuijpers niet in het bloed, zo blijkt uit zijn onlangs verschenen roman Kunstenaar Op Kaalheide. Uiteindelijk werd de keuze voor hem gemaakt en nam hij afscheid van het profvoetbal voor er sprake was van een carrièrestart. En nog steeds kan hij niet kiezen; schilderen, schrijven, video’s maken, voetballen. Hij doet het allemaal. Maar toch: “Schilderen is het mooiste dat er is.” Stilte. “En in een vol stadion op het veld staan.”

Continue reading »

Voetbal. Het is niet meer wat het geweest is. Nee, dat is geen nostalgie. Commercie heeft de wortels van de sport blijvend aangetast. Het eerste échte slachtoffer in Nederland viel gisteren. HFC Haarlem, één van de oudste clubs van het land, werd failliet verklaard en uit de competitie genomen. Er gaan meer clubs volgen.

Continue reading »

Het kan verkeren. Vorige maand was Sporting Limburg onafwendbaar, nu presteert Fortuna Sittard beter dan ooit en is er grote kans op het behouden van de voetbalproflicentie. Dat terwijl die andere fusiepartner, Roda JC, steeds dieper in de degratiezorgen wordt gedrukt.

Tja, blijkbaar verlamt de strijd om degradatie de mannen in Kerkrade. Gezien de spelers die er rondlopen in het Parkstad Limburg Stadion is verliezen van Willem II een doodzonde. Roda kan de Tilburgers hebben. Op alle fronten. Klinkt misschien gek, maar dit gun ik de grote aartsrivaal niet. Goed, wellicht spelen Fortuna en Roda volgend seizoen weer tegen elkaar. Dat is prachtig. Uiteraard. Maar Roda – nog nooit gedegradeerd uit de eredivisie – hoort niet in de Jupiler League. Toch maar hopen dat de zuiderburen volgende week Feyenoord in De Kuip verschalken.

Wel heel fijn: het arrogante Ajax krijgt de deksel op de neus van Sparta. En, uiteraard, Fortuna rolt MVV – nu dé grote concurrent – op met 3 – 2. Het winnende doelpunt werd notabene gescoord door Danny Scheurs, de aanvaller die vorig jaar overbodig bleek in Maastricht. Niets mooier dan een derby winnen. Fortuna klimt ermee naar de vijftiende plaats. Niet onverdienstelijk gezien de problemen die de club en de selectie dit seizoen hebben doorgemaakt.

Ondertussen is Trots Op Fortuna (TOF), een groep supporters die de noodlijdende club financieel willen redden, druk bezig met het gezond maken van de club. Dat schijnt aardig te lukken. Terecht. Fortuna hoort in het Nederlandse profvoetbal thuis. Alleen de rij van spelers die er de jeugdopleiding doorliepen en er doorbraken is een goede reden: Van Bommel, Hofland, Bouma, Ricksen, Hesp. Das toch een aardig rijtje. Komt nog eens bij dat Limburg de bakermat van het moderne Nederlandse profvoetbal ligt. In de tijd dat Ajax, Feyenoord en PSV met moeite een elftal op de been kregen, trokken Fortuna 54, Sittardia en Limburgia door Europa op zoek naar prijzengeld. De ene week Real Madrid, de andere Benfica. Dat was voetbal in Limburg in de jaren vijftig. 

Goed, geschiedenis biedt geen kansen voor de toekomst. Maar dat Fortuna behouden blijft voor het profvoetbal? Ik hoop het. Misschien toch maar een seizoenskaart aanschaffen. Al is het lastig om op vrijdagavond in het lelijkste stadion van Nederland neer te strijken met Haarlem als woonplaats. Tja.

Het zijn zware tijden voor aanhangers van Fortuna Sittard. Elke week komt de club negatief in het nieuws. Behalve nu. Met prachtig vechtvoetbal wisten de Sittardenaren drie punten weg te halen uit Maastricht. Mooi moment voor een ommekeer?

Niets smaakt zoeter dan een overwinning op de grote vijand. Oké, dé vijand is MVV niet. Dat is Roda JC. Die spelen echter een divisie hoger. Ach, doet er niet toe. MVV verdient eveneens een pak slaag, want regiogenoten uit het arrogante Maastricht. Dat bleek de laatste jaren uitermate lastig.

Afgelopen vrijdag leek een zege ondenkbaarder dan ooit. Ga maar na: MVV heeft goed ingekocht, speelt verzorgd voetbal en heeft zich vanaf het begin van de competitie in de top van de eerste divisie genesteld. Fortuna Sittard verloor zijn belangrijkste spelers en heeft een elftal dat op hoofdklasseniveau wellicht potten kan breken. Fout gedacht.

Want nu is er de 2-0 overwinning. In De Geusselt notabene. Tegen een team dat meedoet voor de titel en in deze derby zonder twijfel gaat voor de overwinning. Dat tekent de wilskracht van het huidige Fortuna. Wanneer het er écht toe doet, dan staat het elftal er. Zouden ze vaker moeten doen. Dat verhoogt de kans op een positief advies over het voortbestaan van de club.

Die hangt nog steeds aan een zijden draad. Na het verlaten van de sfeervolle Baandert (prachtig stadion, maar in 2000 afgebroken) voor de blokkendoos langs het spoor, gaat het slecht met de club. De gemeente heeft de ambities rond het stadion nooit kunnen waarmaken, met grote financiële tekorten voor Fortuna als gevolg.

Maar goed. Stiekem hoop ik dat seizoen 2008/2009 gaat zorgen voor een ommekeer. De overwinning op MVV is alvast een hoopvol teken.

De triestigheid bij Fortuna Sittard houdt aan. Dat doet verlangen naar andere tijden. Deze bijvoorbeeld.

[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=McvkNmOutJU&feature=related]

[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=uVW2KVGHM1Y&feature=related]

Zojuist voor het eerst in twee jaar hard gelopen. Dat viel bepaald niet mee. Tegen beter weten in had ik verwacht dat ik zonder moeite het parcours zou afleggen dat ik vroeger altijd samen met E. liep. Nu gaat het niet om de gemakkelijkste route. Het pad – de lengte? geen enkel idee – slingert zich rond en over een duinpartij. Mul zand, steile hellingen en uitstekende boomwortels maken het er niet bepaald gemakkelijk op. In 2005, toen E. en ik dus drie maal per week liepen, ben ik zelf een paar weken geblesseerd geweest aan mijn enkel. De schuldige: uitstekende wortel. En mijn onbesuisde zelf, natuurlijk.

Om half negen vanochtend zat ik al op de fiets op weg naar het gebied tussen de Middenduin en het Brouwerskolkpark. Rond kwart over strompelde ik weer richting fiets. Net op tijd. Inmiddels werd het prachtige stukje duin en bos overlopen door hordes joggers. Met van die strakke wielrennersbroekjes en pezig lichaam. Dat wordt op woensdag en vrijdag – mijn andere standaard rendagen – dus ook vroeg gaan, net na zonsopgang.

Vanochtend was ik in ieder geval de eerste. En dus zag ik een vlaamse gaai, twee eekhoorns en in de verte een wisent. Das fijn de dag beginnen. Het lopen zelf ging niet bepaald goed. Eerlijk is eerlijk, ook met E. lukte het pas in onze laatste weken samen om het hele parcours uit te lopen. Na een paar honderd meter nam ik vanochtend rust. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn ademhaling leek op die van een astmapatiënt en mijn rechterlies deed pijn.

Met bovenmenselijke krachtinspanning wist ik mijn behoorlijk uitgedijde lichaam weer in beweging te krijgen. Nog drie korte pauzes volgden. Het laatste stuk van een paar honderd meter rende ik echter als een speer. Nu voel ik me lichamelijk beter dan ooit. Fysieke krachtsinspanning is toch wel erg fijn, als het maar bij een paar momenten per week blijft. Woensdag ga ik het houden bij twee pauzes. Vrijdag moet het me lukken het parcours in één keer af te leggen. Ik heb goede hoop. Kan ik binnenkort die groene Carhartt-jas die me in november 2005 nog als gegoten zat, maar nu met geen mogelijkheid meer dicht wil, weer dragen.