Kan alleen in Duitsland (en Engeland, laat ik eerlijk zijn): je band Frittenbude (frituur, in ‘t Holland: snackbar) noemen en dan zingen met diepgang zingen over de het leven. Alsof Aux Rausch de teksten van, pakweg, Spinvis adopteert. Kunnen Nederlanders zich niet voorstellen. In Duitse popmuziek is het normaal. Een van de reden waarom ik van Duitsland als popland houd. Gepassioneerd houd.
Frittenbude klinkt als een lichtvoetig, minder dwingend alternatief voor het inmiddels ter ziele gegane Mediengruppe Telekommander.
Beelden uit Einfach nicht leicht’ – de eerste single van het derde album ‘Delfinarium’ – komen uit de speelfilm “The F of A” van Michael Maie.
De oudjes ‘Bilder mit Katze’, ‘Und täglich grüsst das Murmeltier’ en ‘Das Licht’ wil ik jullie niet onthouden.
De muziek is niet zo spannend als de videoclips. Nóg niet. Want het Zuid-Londense collectief Breton bulkt van de potentie. Debuutlangspeler ‘Other People’s Problems’ is bij vlagen briljant. De vijf Britten laveren er ergens tussen avantpop (de latere Wire), post-dubstep (Mount Kimbie) en stuurse britpop (Kasabian en het vergeten Campagn Velocet), maar lijden onder de knip- en plakdrift van twintiger Roman Rappak. De in Polen geboren bandleider praat zoals ie werkt: in ogenschijnlijk onsamenhangende fragmenten. Een gesprek over albums, generatie Shuffle, chaos, desoriëntatie, video en Hauschka.
Morgen komt ‘Egomodal EP’ van Max Cooper uit bij het Keulse Traum. Videomaker Dmitry Zakharov nam ‘Micron’ vast onder handen. Die trage vloeibare techno van het nummer noemen onze Oosterburen Kopfkinotechno. Hoef ik vast niet uit te leggen.
“The new spatial logic of the simulacrum can now be expected to have a momentous effect on what used to be historical time” – Frederic Jameson
“There is something out there” – in ‘Loner’, Burial
Soms zijn ze er plotseling. Van die albums die je niet loslaten. Die je iets willen vertellen, maar je weet niet wat. ‘Streetcleaner’ van Godflesh was er zo een. Of, een meer algemeen aanvaard voorbeeld, ‘Screamadelica’ van Primal Scream. Geldt ook voor ‘Kindred EP’ van Burial. Geen volwaardig album, want slechts dertig minuten lang, maar toch voel je: dit is een belangrijke plaat. Dit wordt een belangrijke plaat.
Ja, de videoclip voor ‘Time To Dance’ van The Shoes werd de afgelopen week veelvuldig gedeeld op internet, ook door Nederlandse blogs. Dat is echter geen redden om het kunstwerk niet nog een keer te delen. Zondagclip is er namelijk maar een maal per week en vorige week gaf ik Stabil Elite voorrang.
Het Franse duo The Shoes, Guillaume Brière en Benjamin Lebeau uit Reims, zag ik al eens live. Geen idee meer waar. Ik dacht op Les Ardentes in Luik. Vorig jaar brachten de twee het album Crack My Bones uit. Aardig album dat in Nederland niet zoveel heeft gedaan. The Shoes is op z’n best wanneer melancholische elektronica zich mengt met naïeve indiepop. Zoals in ‘Time To Dance’, een van de betere nummers op het album.
De clip is een kunstwerk op zich. Brett Easton Ellis tweette er vorig week over.
Het ligt voor de hand om de clip van regisseur Daniel Wolfe losjes in verband te brengen met het boek American Psycho van de Amerikaanse schrijver. Daarin leidt (en lijdt) Patrick Bateman een dubbelleven. Al is dat eigenlijk niet helemaal duidelijk. In de clip mag acteur Jake Gyllenhaal (onder andere Zodiac en Brokeback Mountain) zijn dubbelleven laten zien. Wolfe brengt dat zo, eh, esthetisch, in beeld dat de muziek van The Shoes – naïef dus, maar ook dreigend en licht ongemakkelijk – perfect past.
Eigenlijk had ik me er al bij neergelegd nooit meer iets van 13:Curves te horen. Negen jaar geleden verraste de band uit Haarlem me met The Chaos in Vintage Brutality in Random Order. Een EP, gestoken in een fraai hoesje, waarop het drietal zonder moeite laveert tussen het krautfuturisme van Trans Am en de losse indie van New Fast Automatic Daffodils. In mijn recensie voor KindaMuzik sprak ik destijds het verlangen naar een langspeeldebuut uit. Wel, dat debuut is eind vorig jaar verschenen.
Inmiddels heet de band Dead Dove District, zijn de jongens van weleer mannen geworden, heeft de indie voor een deel plaatsgemaakt voor hardere gitaren. Kortom, de oude 13:Curves is terug te horen in III, maar Dead Dove District is in essentie een andere band. Jammer? Ja, ergens wel. De onbevangenheid is vervangen door verbetenheid. Het speelse karakter door strakke arrangementen. Ook dat heeft zijn charme, al klinkt de productie van het album soms iets te rommelig. Met mathematische precisie spelen Armand Giesbergen, Renato Cannavacciuolo en Jan Tromp zich door tempowisselingen heen. Levert niet alleen een vergelijking op met Neurosis, maar maakt de band ook muzikale bloedbroers van de levendige Amsterdamse noise-scene rond Gone Bald, Katafreuffe en Boutros Bubba die werk uitbrengen op het platenlabel Narrominded dat Haarlemse wortels heeft.
De experimenteerdrift zit de Haarlemmers overigens nog steeds in het bloed. In ‘Thin Air’ zoemen de synthesizers zoals ze dat bij 13:Curves deden. Het prachtige ‘Death Cell Monkeys’ is donkere noisecore die aansluiting vindt bij de emocore van Fugazi, die verdrinkt in een gitaarmuur. Het afsluitende ‘Wait, Break & Bleed’ is nog mooier. Komt niet alleen door de vocoder die je in eerste instantie op het verkeerde been zet, maar vooral door die prachtige, melodieuze hook die het nummer op driekwart een andere richting uitduwt. Aangezien ik de vinyl-versie van III bezit heeft dat één nadeel: de b-kant ligt beduidend vaker op de draaitafel dan de minder spannende a-kant. En zo kan ik alleen genieten van het azuurblauwe vinyl tijdens de sporadische omdraaibeurt. Benieuwd of Dead Dove District aansluiting gaat vinden bij de Narrominded-school.
Schaamteloos retro, zo klinkt Stabil Elite op debuutalbum Douze Pouze. Komen ze mee weg. Simpelweg omdat hun pastiche te gek klinkt, maar ergens ook nog eens ongemakkelijk. De tekst in Drie Gerade Zahlen is hilarisch (‘haben drei tote Vögel den Ombudsman bestellt’). Single Expo is alsof de Kraftwerk van Radioaktivität in de studio de Depeche Mode uit hun meest donkere periode ontmoet.
Kortom, Stabil Elite laat twee decennia – de zorgeloze jaren zeventig en de donkere jaren tachtig – keihard op elkaar botsen. En dat leidt tot opwinding door de muzikale vervlechting én die van twee tegenovergestelde tijdsbeelden. Mijn advies? Meteen op vinyl bestellen bij platenmaatschappij Italic. En nu genieten van de prachtige clip bij Expo.
De muziek van Objekt afdoen als dubstep? Slaat nergens op. De mannen van de beste radioshow ter wereld, Beneden NAP uit Amsterdam, noemen de pareltjes van de Berlijner dan ook bass music. Zo hoort dat. In Gonzo (circus) stoeit Katrien Schuermans met de ondefinieerbare pracht van Objekt. Haar worsteling is begrijpelijk: Objekt is niet in hokjes te vangen. Veel is er niet te vinden over de producer. Ja, hij gebruikt eveneens de naam TJ Hertz. Brengt de persoon zelf niet dichterbij. Over het internet zweven een handjevol interviews, in Gonzo (circus) komt de Berlijner aan het woord. Als hij geen muziek produceert? Dan programmeert hij dj-tools als Traktor voor Native Instruments. Dat schept een band: we kunnen beiden uit te voeten met C++, de überprogrammeertaal.
Vorige maand verscheen de 12inch Cactus/Porcupine bij Hessle Audio, zijn minst uitgesproken werk tot nu toe. In Cactus probeert Object ironisch te zijn. Heeft ie niet nodig. Porcupine is beter. Verrassender ook. Maar z’n werk tot nu toe bracht Objekt vorig jaar uit op zijn eigen label, eh, Objekt. Twee plakken vinyl met vier nummers die inmiddels nergens meer te vinden zijn. Op vinyl, dan (René Passet meldde me zojuist dat er inmiddels herpersingen zijn). Prijsnummers zijn Tinderbox en Unglued die beide herinneren aan de vroege jaren negentig. Invloeden uit rave, dub en techno omhelzen elkaar innig. Een 808 (écht of niet) draait overuren. De spanning is te snijden, een beetje zoals op de laatste Burial. Glitch en omgevingsruis spelen een belangrijke rol. Extra grappig omdat Objekt sleutelt aan de systemen die menig producer gebruikt om muziek te maken.
De techno in CLK Recovery is meesterlijk. Diepe ritmes, gortdroge beat een ratelende drumcomputer: hoe retro wil je het hebben? The Goose That Got Away is donkere techstep, zo weggelopen uit de late jaren negentig toen drum’n’bass donkerder en donkerder werd. En dan zijn daar plots weer die rave-ritmes. De luisteraar op het verkeerde been zetten? Daar smult Objekt blijkbaar van. De luisteraars ook. Op internationale dancefora wordt hij gesmeekt om meer materiaal uit te brengen. Begrijpelijk. Toch, haastige spoed is zelden goed. Nu nestelt de Berlijner zich behaaglijk tussen Zomby en Burial met wie hij een duidelijke dub- en rave-esthetiek deelt. Wat voor hen geldt, geldt ook voor Objekt: op geweldige muziek wachten we graag, ook in tijden van internet.
Objekt #1 en Objekt #2 zijn verschenen bij Objekt, Cartus/Porcupine bij Hessle Audio.
Favorieten tijdens mijn treinreis naar Keulen vorige week donderdag? Kim Janssen en Aafke Romeijn. Natuurlijk, de Keulse minimal was al geselecteerd. En toch bleef ik hangen bij de twee liedjesschrijvers. Over Romeijn later op dit blog meer. Het tweede album van Kim Janssen is er een om te koesteren. Laat ik eerlijk zijn: z’n debuut uit 2009 is aan me voorbij gegaan, de prachtige muziek van zijn andere band, The Black Atlantic, niet. Op Ancient Crime klinkt Janssen breekbaar. Kwetsbaar ook. Een vergelijking met de Britse band Guillemots dringt zich op. De vierentwintigjarige Janssen klinkt net zo Brits, minder indie en experimenteel. Dat laatste is betrekkelijk. Ancient Crime laveert continu tussen pop, klassiek en avantpop. Gelukkig maakt Janssen geen keuze.
Zorgt ervoor dat Ancient Crime direct begint te leven. Janssen bedoelde een conceptalbum te maken dat speelt in de winter op een afgelegen kostschool ergens in een dorp in het Noordwesten van Engeland. Terwijl de trein langs glooiende heuvels zoeft hoor ik herfst. Of beter: voel ik een warme zomer die langzaam sterft. Janssens introverte nummers zijn warm en zwanger van verlangen naar dat wat er niet meer is: intimiteit, broederschap, echtheid, oprechtheid, Janssen boetseert zijn melodieën rond universele thema’s. Hij weet er het hart mee te raken. Tijdens het prachtige, verstilde Pierpont: For The Beaty staat de tijd even stil. Hoop en verlangen sijpelen door in Holmes’ Bonfire, 1666.
Constante is de hoge, licht hysterische stem van Janssen. Belangrijk, maar niet het enige dat Ancient Crime draagt. Janssen speelt met z’n arrangementen, stoeit met pop en klassiek, gebruikt een keur aan instrumenten, reisde langs evenveel steden. In de Catharina kerk in Utrecht nam hij mét kerkorgel én honderd-koppig Toonkunstkoor het broze Blyth Farjeon Choir op. Drift schurkt dicht tegen eerder genoemde Guillemots aan. Had zo op Through the Windowpane gekund. Zat ik in de trein van Glasgow naar Newcastle? Had ik de door Janssen bedoelde winter misschien wel gevoeld. Ach, doet er niet toe. Ancient Crime is, ondanks het concept, een universeel album geworden dat rust zoekt in de haastige tijden waarin we leven. Maakt me nieuwsgierig naar het debuut dat Janssen samen met Maria Hansen (The National, SufJan Stevens) opnam in een verlaten treinstation in Massachusetts. Janssen maakt reizen die ik enkel in mijn hoofd durf te maken.
Ancient Crime van Kim Janssen verschijnt vrijdag 9 maart bij Snowstar Records, het album is hier te beluisteren, morgen speelt Kim Janssen één minuut bij De Wereld Draait Door, het album presenteert hij vrijdag officieel in Ekko, Utrecht.
Opslaan als: ideaal gezelschap voor treinreizen naar een denkbeeldige wereld. Meer Kim Janssen:www.kimjanssen.net.
Inmiddels heet de band Dead Dove District, zijn de jongens van weleer mannen geworden, heeft de indie voor een deel plaatsgemaakt voor hardere gitaren. Kortom, de oude 13:Curves is terug te horen in III, maar Dead Dove District is in essentie een andere band. Jammer? Ja, ergens wel. De onbevangenheid is vervangen door verbetenheid. Het speelse karakter door strakke arrangementen. Ook dat heeft zijn charme, al klinkt de productie van het album soms iets te rommelig. Met mathematische precisie spelen Armand Giesbergen, Renato Cannavacciuolo en Jan Tromp zich door tempowisselingen heen. Levert niet alleen een vergelijking op met Neurosis, maar maakt de band ook muzikale bloedbroers van de levendige Amsterdamse noise-scene rond Gone Bald, Katafreuffe en Boutros Bubba die werk uitbrengen op het platenlabel Narrominded dat Haarlemse wortels heeft.
Vorige maand verscheen de 12inch Cactus/Porcupine bij Hessle Audio, zijn minst uitgesproken werk tot nu toe. In Cactus probeert Object ironisch te zijn. Heeft ie niet nodig. Porcupine is beter. Verrassender ook. Maar z’n werk tot nu toe bracht Objekt vorig jaar uit op zijn eigen label, eh, Objekt. Twee plakken vinyl met vier nummers die inmiddels nergens meer te vinden zijn. Op vinyl, dan (René Passet meldde me zojuist dat er inmiddels herpersingen zijn). Prijsnummers zijn Tinderbox en Unglued die beide herinneren aan de vroege jaren negentig. Invloeden uit rave, dub en techno omhelzen elkaar innig. Een 808 (écht of niet) draait overuren. De spanning is te snijden, een beetje zoals op de laatste Burial. Glitch en omgevingsruis spelen een belangrijke rol. Extra grappig omdat Objekt sleutelt aan de systemen die menig producer gebruikt om muziek te maken.
Zorgt ervoor dat Ancient Crime direct begint te leven. Janssen bedoelde een conceptalbum te maken dat speelt in de winter op een afgelegen kostschool ergens in een dorp in het Noordwesten van Engeland. Terwijl de trein langs glooiende heuvels zoeft hoor ik herfst. Of beter: voel ik een warme zomer die langzaam sterft. Janssens introverte nummers zijn warm en zwanger van verlangen naar dat wat er niet meer is: intimiteit, broederschap, echtheid, oprechtheid, Janssen boetseert zijn melodieën rond universele thema’s. Hij weet er het hart mee te raken. Tijdens het prachtige, verstilde Pierpont: For The Beaty staat de tijd even stil. Hoop en verlangen sijpelen door in Holmes’ Bonfire, 1666.