Wie het origineel maakte? Nacht und Nebel, de band van de excentrieke muzikant Patrick Nebel die in 1986 overleed aan de gevolgen van een leven vol drank en drugs. ‘Beats Of Love’ schreef hij in 1982. In de destijds uiterst gezonde Belgische new wave-scene werd het een instant hit. Twee jaar later kreeg het nummer een nieuw jasje aangemeten door producer John Tilly en werd het nummer in heel België in hit. Honderdvijftigduizend exemplaren werden van de single verkocht.

Goed, wie het origineel hoort, weet waarom. Want zo’n typisch Belgische mengeling van disco en new wave. Wie goed luistert hoort er de latere new beat al in terug. Scoort Villa dan niet wat al te gemakkelijk met deze cover? Nee. Deze nieuwe versie is meer disco, meer Balearic zo je wilt, en verpakt de trieste boodschap – ‘it rains on the streets, my heart sends me beats’, wat een zielenpijn, wat een tragiek – van het liedje misschien nog wel suikerzoeter dan Nebel het destijds deed. Ach, oordeel zelf. Hieronder staan beide versies. Ik kan in ieder geval niet wachten op nieuwe materiaal van Villa.

Luister naar ‘Beats Of Love (extended version)’ van Villa featuring The New Sins:

Nacht Und Nebel – ‘Beats Of Love’ (1982)

Opslaan als: new beat, balearic disco, typisch Belgisch.
Meer Villa: www.myspace.com/villanese.

Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.

Nee, Matthew Dear was verleden tijd. Niet dus. In augustus verschijnt zijn nieuwe album Black City op Ghostly International. En dat is verdomde goed. Niet alleen omdat Dear iets minder zingt, maar vooral omdat de liedjes weer kloppen. Ditmaal zonder microhouse, maar met een gitzwart, ongemakkelijk randje. Veel ga ik er verder niet over zeggen. Lees mijn recensie maar in OOR #8. Oké, behalve dan dat Dear op zijn vierde album ook experimenteert met kosmische rock. Flarden Harmonia en Neu! klinken door. Pakt erg goed uit, want de motorik van Matthew Dear mag er zijn.

Luister maar vast naar ‘More Surgery’:

Opslaan als: gitzwarte technopop mét motorik.
Meer Matthew Dear: www.myspace.com/matthewdear en www.matthewdear.com.

En toch. Vaak wordt The Crystal Method gezien als een slap aftreksel van Chemical Brothers. Niets is minder waar. Lees er mijn artikel over de herkomst van het geluid van die laatste act maar op na in een Opscene die ergens in 2000 verschenen (artikel over Funky Breaks).

Genoeg woorden gebruikt. Zondagclip gaat immers om muziek en een clip. Niet de originele van Born Too Slow (van 2002, dacht ik), maar wel een mooie.

The Crystal Method – Born too slow from Kaj Iven on Vimeo.

De video bij Come Again (met een centrale plek voor Beatles) is gemaakt door Crumbs Chief en duurt eigenlijk iets te lang. Vond ie zelf blijkbaar ook, want na 8.17 minuten stopt het beeld abrupt. Lang leve vrije cultuur dan maar.

Kleptones – Come Again (Beatles vs Rare Earth vs Beaties vs Daft Punk vs Cypress Hill vs Boston) Video by Crumbs Chief from The Videotones on Vimeo.

“Entering the party on Sunset Tower we’re behind a famous actor and the cameras start flashing like a strobe and I pull Rain with me toward the bar and when I catch my reflection in a mirror my face is a skull, sunburned from the hour spent at the observatory, and on the terrace overlooking the pool, snaking through the hum of the crowd with Rain, I say hello to a few people I recognize while nodding to others I don’t but who seem to recognize me and I make small talk with various people about the Kelly Montrose memorial even though I wasn’t there and then I spot Trent and Blair and I move in another direction since I don’t want Blair to see me with Rain, and projected onto the walls are black-and-white photos of palm trees, stills of Palisades Park from the 1940s, girls who were cast in new James Bond movie, and trays of doughnuts are being passed around and I’m chewing gum so I won’t smoke and then I spot Mark with is wife and I bring Rain over to where they’re standing and Marks frowns when he sees her, and then erases it with a smile before we fake-hug, his eyes never leaving rain, his wife’s reaction a barely concealed hostility, and then I launch into an explanation as to why I haven’t been at the casting sessions and Mark says that I should come in tomorrow and I assure him I will and just as I’m about to make a pitch for Rain my phone vibrates in my pocket and I pull it out and there’s a text from a blocked number that says She Knows and after I type in ? Mark and his wife drift off and Rain, seemingly uncaring that I didn’t pitch her to Mark, is behind me talking to another young actress and a new text arrives: She knows that you know.”

Tja.

Destijds sprak ik ze voor KindaMuzik in de kleedkamer van Paradiso voor hun show. Zanger Paul Banks was hypernerveus en hield zich ontzettend stoer, helemaal toen de fotograaf hem stil probeerde te laten zitten. De namen Ian Curtis en Adrian Borland zeiden hem destijds (ergens begin 2003) niets. ‘Nooit bewust naar geluisterd. Lijkt hun manier van schrijven op die van mij? Toeval. Puur toeval.’ Wat een deugniet, die Banks.

Bret Easton Ellis heeft een nieuwe, en al viel de vorige ietwat tegen, ik kan niet wachten om ‘m te lezen.

Eerst staat echter werk van Cory Doctorow op het programma. Maandag interview ik hem voor Gonzo (circus). Morgen begin ik aan zijn Makers (dat in september in een Nederlandse vertaling verschijnt) en Little Brother. Zijn nieuwste boek, For The Win, is overigens hier online te lezen: www.craphound.com/ftw/Cory_Doctorow_-_For_the_Win.htm.

In die lijn is In D te zien als kritiek op de hedendaagse elektronische muziek waarin composities worden gemaakt uit ritmes, beats en samples die worden meegeleverd bij standaardsoftwarepakketten. Resultaat? Alle nieuwe muziek lijkt op elkaar. Niet alleen Riley is een inspiratiebron. Ook Dogma 95 van Lars von Trier dient als grondstof. De methode die Arandel gebruikt? Alles zelf opnemen en geen standaarden gebruiken. Geen samples of synthetische geluiden dus op In D. Alles is door Arandel en vrienden zelf ingespeeld, in stukjes geknipt en tot composities, zonder titel maar wel genummerd, gesmeed.

En die voelen dus ongemakkelijk. Creëren afstand, maar komen ook dichtbij. Kruipen in momenten zelfs onder de huid. Hoe dat komt? Lastig te zeggen. De manier waarop Arandel structuren uit klassieke avantgarde en minimal dancemuziek laat vervloeien ligt het meest voor de hand. Voelt namelijk natuurlijk en toch ook een beetje vreemd. Het fraaie ‘#8’ is daar een mooi voorbeeld. De blaasinstrumenten loeien er vervaarlijk over de diepe baslijnen heen, om even later integraal onderdeel te worden van de ritmische melodielijn. Dat doet Arandel uitermate knap.

Wanneer ritme de boventoon voert, zoals in opener ‘#1’ en het hieronder te beluisteren ‘#9’, kruipt Arandel dicht tegen danceproducers als Ripperton en Anders Ilar. En ook dan klinkt het resultaat organisch en misschien daarom juist vervreemdender. Kortom, intrigerend album dat nieuwsgierig maakt naar de live-uitvoering van de negen stukken.

Luister naar ‘#9′ van Arandel:

Opslaan als: minimal, avantgarde.
Meer Arandel: www.myspace.com/arandelmusic

En ach, ik leen de woorden even van het Duitse poptijdschrift SPEX, want precies raak:
“Das Video zu »A.D.D. S.U.V.« von Regisseurin Nathalie Canguilhem ist dementsprechend teils prototypisches Downtown-Los-Angeles-Material, teils Ed-Banger-Sleeve-Design: Nächtliche Großstadt-Fahrten in dicken Schlitten, glänzende Chrom-Felgen, Vollgas-Starts an roten Ampeln, ein Polizei-Einsatz, alles immer wieder unterbrochen von animierten Zeichnungen So-Mes. »Help Me, Mirwais«, lautet einer der letzten Gedanken von Uffie an ihren Album-Produzenten, bevor sie selbst auf der Rückbank des Streifenwagens landet.”

Oordeel zelf.

Goed, Pin Me Down dus. In 2008 debuteerden Lissack met zangeres/gitariste Milena Mépris met het luchtige ‘Crytic’ op de Kitsuné 5-compilatie. Één van de mindere nummers op het album. Lissack sprak zijn connecties aan en wist aardig wat optredens en media-aandacht te regelen. Doet ie goed. Nu is er het titelloze debuutalbum dat in het verlengde ligt van single ‘Cryptic’. Dat betekent veertig minuten clichématige electropop zonder enige oorspronkelijkheid. Toegegeven, Mépris doet haar best. Ze sneert, zeurt en zingt vertwijfeld. Roept een enkele keer Blondie, eind jaren zeventig in gedachten. Nee, aan Mépris ligt het niet.

Ze moet het doen met de muzikale omlijsting die melodieën, riffjes en hooks uit eind jaren zeventig naar het heden transporteert. Blondie, alweer, maar vooral Buzzcocks vormen de inspiratiebron voor Lissack. Luister er ‘Pretty In Pink’ maar op na. Nu is lenen uit het verleden, desnoods integraal overnemen, geen ramp. Sterker nog: dat kan prachtige muziek opleveren. Niet in dit geval. Dat wat Blondie en Buzzcocks zo goed maakten, ontbreekt bij Pin Me Down volledig.

Nergens klinken Lissack en Mépris urgent, op het randje, spannend. De electropop is ontdaan van elke prikkel, glijdt het ene oor in, het andere uit. Pin Me Down maakt, kortom, liedjes zonder eigenheid. Slechte zaak. En dat had Lissack, als maker van liedjes die er wél te doen, moeten weten.

Positieve uitzondering is ‘Boy Who Cried Wolf’ met dat lekkere gitaarrif en zeurderige vocalen (hallo powerpop!) van Mépris. Luister maar:

Links:
www.myspace.com/pinmedown
www.pinmedown.net