Het muzikale jaar 2012 begint niet slecht. OvalDNA van Oval en Six Cups Of Rebel van Lindstrøm gooien vast hoge ogen. En 120 Days is terug. De Noorse krautdiscor0ckers maakten in 2006 grote indruk op me. Ik sprak ze na een geweldig optreden in Off Corso, Rotterdam op het Motel Mozaïque-festival. Het interview verscheen in Mahl Magazine dat inmiddels ter ziele is. Omdat mijn verhaal negens meer te vinden is? Zet ik gewoon online.
120 Days: disappear here
Forget all those new and exciting British pop-bands that sound like 1979 never ended. The best pop-experience is hailing from Oslo, Norway. Okay, the musical direction of 120 Days isn’t exactly new either. But their blend of seventies krautrock, uplifting synth-pop and a wagonload of melancholy ís. An ideal soundtrack for musical alienation par excellence. ‘Norway can be really dark and depressive.’ Continue reading »
‘Het is echt niet meer te doen’, verzucht Sonia Akow. Als eigenaresse van Push Promotion heeft ze heel wat Britse breakbeatlabels en -artiesten onder haar hoede. Het invullen van het muziekgenre bij nieuwe releases valt haar steeds zwaarder. Brostep, UK funky, future garage, post dubstep, nu jungle, bassy electro, wonky house. Akow kan blijven invullen. En tja, voor onlineplatforms als Beatport en iTunes is labeling nu eenmaal belangrijk én verplicht. Bass music? Ja, dat hokje bevalt haar wel. ‘Lekker breed, de meeste nieuwe muziek is toch niet meer in één hokje te stoppen. Zeker met al die remixen die gedaan worden. Bass is nu eenmaal altijd aanwezig en het belangrijkste. dus ja, dat zie ik wel zitten.’
In de vandaag verschenen OOR van februari spreek ik met Noisia, Aquasky, Nobody Beats The Drum, Mark ‘Artful’ Hill, Sick Boy en de mannen van platenlabel Basserk over het verdwijnen van hokjes en over die ene überhokjes-fucker Skrillex. Ik mag de man en zijn muziek graag. Dat zijn Inge Janse van Eclectro en Job de Wit van DJ Broadcast met me eens.
Mannen huilen niet. Zelden had ik het zo moeilijk als tijdens Drive. Wanneer Ryan Gosling een gewisse dood tegenmoed rijdt, houd ik het écht niet meer droog. Gelukkig zag ik de film in de bioscoop. Mijn eigen gesnik overstemde ik met beschaafd gekuch. Grootste boosdoener? De combinatie van dromerige beelden en het prachtige A Real Hero van College. En alle andere door Cliff Martinez verzamelde en gecomponeerde muziek. Zelden sloten muziek en beeld zo goed op elkaar aan. Eenzelfde gevoel bekroop me tijdens Warrior. Ook zo’n emotionele film met prachtige muziek van The National en componist Mark Isham. Als de twee broers elkaar bevechten in de ring? Kun je me wegdragen.
In de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw begon popmuziek z’n zegetocht. Maar échte vernieuwing ontstond niet in de garage van papa of onder het genot van verdovende middelen uit in de studio. Nee, de toekomst van pop werd gemaakt door mannen van middelbare leeftijd. In laboratoria van multinationals, in kelders van kunstacademies, in duistere jazzclubs waar de nieuwe geëmancipeerde jeugd zich nooit zou wagen. Daar werd toekomstpop geschreven.
Een hobby zal het nooit worden, maar stiekem vind ik het maken van lijstjes best leuk. Net als de personages in High Fidelity zie ik ze overal. Tijdens het koken stel ik een top 10 samen van lekkerste zelfgekookte maaltijden. In de trein zet ik de mooiste meisjes mét hoofdtelefoon (wel zo’n grote) en guitige glimlach op een rij. Op de autoweg rangschik ik de mooiste bolides. Al is dat nogal saai. De Opel Manta A eindigt steevast bovenaan, al is de Alfa Romeo Montreal inmiddels stabiel een goede tweede.
Zoals ik gisteren al schreef: 2011 is een mooi jaar voor muziekclips. Heb er op dit blog een paar handenvol gepost. De clips hieronder wil ik niet onthouden. Het is een willekeurige selectie van clips die ik de laatste week – sinds ik weer terug ben in mijn eigen huis – heb gezien en van onder de indruk raakte.
Geniet ervan en vast een creatief en bijzonder muzikaal 2012!
Helemaal niets aan te merken op de ‘video yearmix 2011′ van danceblog Eclectro, samengesteld door Renier Mouthaan. Doet ie meer dan perfect. Helemaal omdat hij de muziekclips doorspreekt met beeld van belangrijke evenementen. Welke clips, nummers en evenementen voorbij komen? Staat op de vimeo-pagina van de video. Gewoon even klikken dus. Ongelooflijk trouwens hoeveel mooie clips er afgelopen jaar zijn gemaakt. En dan zit die prachtige voor ‘Blind Side’ van Hybrid er niet eens tussen. Die post ik morgen.
Ja, hij is er weer: de te gekke stemmachine van Eclectro. Elk jaar een feest en veel leuker dan al die andere lijstjes waar je zelf inspraak (zogenaamd) inspraak hebt.
Nog niet aan toegekomen: mijn jaarlijst van beste albums van 2011 voor OOR. Nooit gedacht dat een plotselinge evacuatie uit je eigen huis zoveel impact heeft. Ik slaap extreem slecht (doe ik altijd in een ander bed dan mijn eigen) en kom niet écht toe aan werk. Komt nog eens bij dat ik niet continue verbonden ben met internet. Dat is dan weer een goede zaak. Althans, zo ervaar ik de situatie. Aan jaarlijstjes heb ik de afgelopen weken niet gedacht. Ik moet zeggen dat de confrontatie met mijn eigen lijst in speciale kersteditie van OOR best verrassend is.
Waar is bijvoorbeeld Dedication van Zomby? Heb ik blijkbaar niet in mijn lijst opgenomen. Geldt ook voor Ghost People van Martyn en Plus van Luomo. Zouden er nu misschien wel hebben ingestaan. Al verandert de samenstelling dagelijks. Ik ben eigenlijk niet zo’n lijstjesman.
Goed, dit lijstje stond dus in OOR:
1. Wolfgang Voigt – Kafkatrax
2. Portable – Into Infinity
3. Gui Boratto – III
4. Junior Boys – It’s All True
5. Aquasky – Raise The Devil
6. Legowelt – The TEAC Life
7. The Field – Looping State Of Mind
8. Hercules And Love Affair – Blue Song
9. Roman Flügel – Fatty Folders
10. Rustie – Glass Swords
Te gekke lijst. Niets meer aan veranderen. Maar wat te doen met Zomby, Luomo en Martyn? Ach, gewoon een top-13 maken. En omdat ik gek ben op veelvouden van vijf voeg ik The War On Drugs en Colin Stetson gewoon toe.
Opvallend trouwens dat verder niemand Flügel, Legowelt, Boratto, Portable en Voigt in zijn of haar lijst heeft staan. Junior Boys en Hercules And Love Affair kon ik zo snel ook niet ontdekken. Geen grote dancereleases dit jaar? Daar lijkt het wel op. Althans, er is geen overeenstemming over bij de popcritici. Enkel Zomby’s Dedication scoort hoog en staat in de uiteindelijke top-20. Het debuut van James Blake staat lager dan de heisa rond het album deed verwachten. Terecht, overigens.
Het was me het weekje wel in muziekland. Met veel bombarie opende Google z’n nieuwe muziekdienst Google Music in thuisland VS. Tegelijkertijd trokken honderden kleine platenlabels en -distributeurs zich terug van muziekplatform Spotify. Goede ontwikkelingen? Slechte ontwikkelingen? Hangt ervan af welke toekomst je in gedachten hebt voor de muziekindustrie.
