Omdat ie zo ongelooflijk goed is: nieuwe clip van Nobody Beats The Drum voor ‘Poisson Vert’.

Director: Rogier van der Zwaag
D.O.P: Ezra Reverda
Gaffer: Nicholas Burrough
Producer: Roel Oude Nijhuis
Production company: 100% Halal

Justice? Kom er maar in!

“Twitter is een bedreiging voor het vak. Nu staat de recensie onder druk door het idee dat alles al is beleefd en beschreven door het publiek”, beweert OOR-collega Tom Engelshoven in Dagblad Trouw. Verleidelijke gedachtengang, maar klinkklare onzin.

Lees verder op de gisteren totaal vernieuwde site van OOR.

Douglas Rushkoff gelooft niet in machines, wel in mensen. In het interview dat ik met hem had  toonde hij zich een grenzeloos optimist.

Mijn gesprek met hem is nu te lezen in Gonzo (circus) #102. Uiteraard als onderdeel van de reeks Radicale Vrijheid. Mét wederom geweldige illustraties van Yorick Bergsma. Hieronder een kort voorproefje.

<<

Moldavië? Iran? Tunesië? Twitterrevoluties. En voeg Egypte maar vast toe. ‘The freedom to connect is a tool of liberation – and it’s powerful’, benadrukt Roger Cohen in The New York Times van 27 januari 2011. In de Verenigde Staten worden sociale media door de traditionele media geprezen voor de rol die ze spelen in recente volksopstanden en protesten. Hillary Clinton, minister van Buitenlandse Zaken onder Barack Obama, doet daar een flinke schep bovenop. Volgens haar kan de wereld zich via blogs, Facebook, YouTube en Google een weg naar democratie en vrijheid banen. Om er aan toe te voegen dat het voor de Verenigde Staten prioriteit heeft om ‘the power of connection technologies”’te versterken, “and apply them to our diplomatic goals”. Nog een stapje verder gaat Mark Pfeife, voormalig adviseur nationale veiligheid van de Verenigde Staten. Hij geeft Twitter vast de Nobel Prijs voor de Vrede voor de rol die het medium speelde tijdens de Iraanse protesten in 2009. New York Times-journalist Robert Cohen valt hen bij in zijn opiniestuk ‘Revolution Arab Geeks’. Hij was er bij, daar in Tunesië en ja, Facebook gaf jonge demonstranten de macht om zich te verenigen. YouTube bood ze de mogelijkheid om direct en onverbloemd te laten zien wat er gebeurde op de straten en de pleinen. Ook belangrijk: ze toonden de rol die het westen heeft gespeeld in het in het zadel heisen en houden van dictators. En dat pikt de jonge, niet-ideologische, generatie niet. Of Clinton daar ook zo blij mee is? Inmiddels groeit het commentaar op de lofzang op de rol die sociale netwerken spelen bij volksopstanden.

In het toonaangevende vakblad Foreign Policy veegt Golnaz Esfandiari de vloer aan met de vermeende rol van Twitter bij de Iraanse protesten. Er werd immers vooral getweet door buitenlanders in het buitenland. Ook werd Twitter effectief ingezet door de regering zelf om verdeeldheid te zaaien onder de protesteerders. De revolutie wordt niet getweet, beweert auteur Malcolm Gladwell, bekend van boeken als The Tipping Point (2002) en Blink (2005), in The New Yorker. Activisme, de wil om de bestaande situatie te veranderen, is gebaad bij een sterke sociale relaties. In zijn artikel haalt hij er allerlei voorbeelden uit het verleden bij – van de eerste Afro-Amerikaanse protesten tot de de val van de Berlijnse muur en vrijheidsstrijders in Afghanistan. Sociale media bieden juist zwakke relaties. Natuurlijk, ook die relaties bezitten kracht, maar de investering die nodig is om onderdeel te zijn van het netwerk is verwaarloosbaar. Het klikken op de ‘vind ik leuk’-knop op de Facebook-pagina van 3FM Serieus Request is een makkie. Actief deelgenoot worden van de protesten tegen de overheid niet. En daarin zit ‘m juist het verschil, betoogt Gladwell. Komt nog eens bij dat internet net zo goed bruikbaar is om mensen te onderdrukken als om democratie en vrijheid te brengen.

Althans, dat beweert Evgeny Morozov in zijn recent verschenen boek The Net Delusion: How Not To Liberate The World. Morozov is jong, 26 pas, en oorspronkelijk afkomstig uit Wit-Rusland. Hij heeft zich in de Verenigde Staten, z’n nieuwe thuisland, inmiddels opgewerkt tot de nachtmerrie van alle nieuwe media-optimisten. Met succes. De waslijst van (voormalige) werkgevers is imposant, al stelt zijn boek iets teleur. Te zwartgallig. Of, zoals Britse krant The Guardian opmerkt: hij is net zo pessimistisch over de zegeningen van nieuwe media als over mensen zelf. Toch snijdt zijn kritiek op cyber- en techno-utopieën hout. Het internet kan een Trojaans paard zijn dat vrijheid van binnenuit bestrijdt. Door die kant van nieuwe media te ontkennen, wordt ze er alleen maar gevaarlijker op. En tja, op zo’n boodschap zit de gemiddelde mediamaker en -consument niet wachten. Ook Hillary Clinton niet. Ooit was Douglas Rushkoff, geboren in 1961, zo’n cyber-utopist die Morozov in zijn boek te grazen neemt.

>>

Lees verder in Gonzo (circus) #102.

In december 2009 viel het doek definitief voor cut-up.media, het leukste magazine over cultuur waar ik voor heb gewerkt. Logisch, ik bedacht het concept (samen met anderen) en was er negen jaar hoofdredacteur. Slecht ging het niet, een dik jaar geleden, maar de rek was er uit.

De hoogtijdagen van cut-up? Zonder twijfel 2006 en 2007. Vanuit Keulen en later vanuit Rotterdam reisde ik naar het knusse redactiekantoor op zolder bij het NPI in Amsterdam dat cut-up deelde met KindaMuzik (waar ik ook nog een aantal jaar de redactionele scepter heb gezwaaid, maar dat is langer geleden).

Stagiairs Maria Christina Fazecas en Karianne Hylkema introduceerden cut-up.video en experimenteerden er lustig op los. Aan vrijheid geen gebrek. Ook niet voor schrijvers, fotografen en radiomakers, overigens. De kantoorruimte verviel, nieuwe werd niet gevonden. En zo eindigden de beste jaren van cut-up.

Gisteren ontdekte ik toevallig de oude cut-up.video’s in wisselende kwaliteit op een externe harde schijf. Vanaf nu staan ze op vimeo. Eentje kun je hier bekijken, de overige via deze link.

Is opportunisme een typische linkse of rechtse eigenschap? Afgelopen dinsdagavond reikten de Heerlense facties van GroenLinks en Trots Op Nederland elkaar de hand. Weblog Geen Stijl spon er garen bij. De creatieve sector in Heerlen ging los.

Lees verder bij Zwart Goud.

Traditionele media en internet, ze willen elkaar maar niet begrijpen. ‘Webloggen leeft nog, maar de gloriejaren zijn voorbij’, meent de Volkskrant vandaag naar aanleiding van het bericht dat Dutch Bloggies ermee ophoudt. Stompzinnig? Veel te kort door de bocht? Getuigend van weinig kennis van de blogosphere? Alledrie. En dat maakt het alleen maar nóg schrijnender voor de krant.

Wat bloggen precies is? Dat legt Heleen van Lier in haar artikel niet uit. Dat is raar. In ieder geval is het kommer en kwel in blogland. Argument voor die stelling komt van Jeroen Mirck: ‘De interesse in bloggen is niet meer zo heel groot. Bij blogworkshops voor bedrijven komt bijna niemand meer opdagen.’ Ach so, bloggen is dus niet meer hip omdat bedrijven, of eigenlijk medewerkers van bedrijven, er niet meer in zijn geïnteresseerd.

Dat is in tegenspraak met de reden die Mirck, juryvoorzitter van Dutch Bloggies, geeft voor het stoppen van de blogprijs. Er zouden namelijk te veel professionele blogs zijn ontstaan en die verdienen eigenlijk geen prijs. De amateurbloggers zijn vertrokken naar sociale media zoals Twitter, Hyves en Facebook waar ook allerlei informatie met anderen kan worden gedeeld. En ja, dat is volgens Mirck eigenlijk ook bloggen.

Voor die amateurs is de prijs er dus niet. Ook professionele blogs komen niet in aanmerking. En tja, dan blijft er niet veel over, concludeert Mirck. Dát zegt meer over Mirck dan over de werkelijke blogosphere, die overigens al jaren kritiek uit op Dutch Bloggies. Die zouden te incrowd zijn, te elitair en te veel van zichzelf vervuld. Een mening die ik deel. De afgelopen tijd kwamen er alleen al drie blogs in mijn interessegebied bij die ik dagelijks volg: Recensiekoning, De Optimist en Hard//Hoofd. Een stuk of vijf nieuwe bekijk ik regelmatig. Blogs die gemaakt worden door enthousiaste creatieven die veel energie, bloed, zweet en tranen in hun werk steken. Mirck en consorten begrijpen het blogmomentum gewoon niet meer.

Of is dat momentum nu verplaatst naar sociale media? Tja, dat is een oninteressante discussie, want totaal onvergelijkbare media en andere doelgroep. Het maakt maar weer eens duidelijk dat zelfverklaarde nieuwe mediagoeroe’s nog steeds denken in oude definities, die van massamedia. Een blog met tweehonderd vaste en trouwe bezoekers kan net zo relevant zijn als, eh, een Facebook-account met een paar duizend volgers. In het tijdperk van nieuwe media draait het immers niet om massa, maar om de kracht van het netwerk.

Goed, dat Mirck dat niet begrijpt is hem vergeven. Heleen van Lier, journaliste nieuwe media bij de Volkskrant, moet echter beter weten. Het immers haar taak verder te kijken dan de oppervlakte. Daar is ze immers journaliste voor. Doet ze niet. Slaafs schrijft ze de woorden van Mirck over, definieert ze nieuwe media als massamedia (‘de blogger wijkt uit naar Twitter’, alsof het óf óf is) en noemt ze twee kanshebbers voor de laatste blog-oscar der lage landen, ‘de blogger van het decennium’, om jeuk van te krijgen. Tonie van Ringelestijn en Merel Roze zijn onbetwist belangrijk geweest voor het Nederlandse bloglandschap. Maar wat doen Nalden en Bert Brussen in dat rijtje? Ze zitten bij De Wereld Draait Door en overschreeuwen zichzelf op het web, dat is voor Van Lier genoeg motivatie. Tja.

‘De blogger wijkt uit naar twitter’ laat vooral zien dat de Volkskrant niets begrijpt van nieuwe media. Al doet de krant er alles aan om het tegendeel te bewijzen. Die oppervlakkige, populistische toon en inhoud van het artikel representeren de donkere kant van het internet: wie maar hard genoeg schreeuwt, krijgt uiteindelijk gelijk. Met de Volkskrant komt het niet meer goed.

‘De blogger wijkt uit naar twitter’ is eveneens te lezen op de website van De Volkskrant.

‘Excuses voor mijn Engels’, sluit Nick Davies zijn zoveelste smeuïge anekdote af. Dat deed de Brit vorige week donderdagavond steeds. Een stopzin, zoals iedereen er wel een heeft. Boeiend was zijn verhaal zeker. Teleurstellend was de opkomst bij de eerste door MIC Society (beetje vreemd, die Engelse naam) georganiseerde lezing. Een student of dertig en een handvol docenten had de weg naar het auditorium van het Singelgrachtgebouw van de Hogeschool van Amsterdam gevonden. Veel te weinig, natuurlijk.

Wie er wel was, viel met de neus in de boter. Davies’ laatste boek, Flat Earth News – in het Nederlands vertaald als Gebakken Lucht, is een ontluisterend kijkje in de keuken van de kwaliteitskranten. Zij kozen de laatste jaren steeds meer voor amusement en steeds minder voor diepgang en achtergrond. Een proces waar mediawereld als geheel aan ten prooi is gevallen, meent Davies.

Hij heeft gelijk. De laatste tijd heb ik meerdere malen over het fenomeen geschreven vanuit Nederlands perspectief. Over de gemakzucht waarmee persbureau ANP dubieuze onderzoekjes verwerkt tot lekker leesbare persberichten. Over de gemakzucht van kwaliteitskranten als NRC en Volkskrant die de persberichten zonder morren overnemen. Over de gemakzucht van de mediaconsument die alles voor zoete koek slikt en vindt dat hij of zij oh zo goed is in het inschatten van wat wel en wat niet waar is.

Ja, onderzoeksjournalist Nick Davies en ik zitten op één lijn. Donderdagavond gaf hij studenten een aantal goede tips mee én prikte hij het idee door dat traditionele media een genuanceerd beeld van de werkelijkheid geven. De huidige aandacht voor het aangekondigde huwelijk tussen prins William en Kate in Engeland? Te gek voor woorden, meent Davies. ‘De meeste mensen kan het geen fuck schelen’, sneert hij. Precies wat er in Nederland gebeurt. Goed voorbeeld? De hype rond Twitter door kranten als NRC en Volkskrant, door nieuwsprogramma’s als De Wereld Draait Door en ÉénVandaag. Iedereen aan de Twitter? Nee hoor. Slechts een paar honderdduizend Nederlands twittert regelmatig.

Kortom, in de media regeert tegenwoordig de waan van de dag. Davies maakt zich er boos over. Je gelooft hem direct. Die iets te grote leren jas die van zijn linkerschouder afglijdt, die schittering in zijn ogen wanneer hij over zijn vak praat. Het maakt hem kwetsbaar, eerlijk, oprecht. Ja, een beetje onbeholpen. De stelligheid waarmee hij zijn mening brengt, versterkt dat beeld. En ja, je gelooft ‘m ook wanneer Davies vraagt of de camera uit kan, gestopt kan worden met twitteren omdat hij iets gaat onthullen dat binnen de muren van de collegezaal dient te blijven.

Speelt Davies een spel met zijn publiek? Waarschijnlijk wel. De onthulling – Wikileaksbaas Julian Assange misbruikt de beschuldiging van verkrachting aan zijn adres door te klagen dat de Amerikaanse veiligheidsdiensten er achter zitten – die hij doet is eigenlijk geen onthulling. Davies schreef er reeds over in de Britse krant Guardian. Toch creëert hij er een sfeer van samenzwering mee. Wij – toehoorders – delen iets met Davies dat onbekend is. Tenminste, dat willen we graag geloven. Knap. En ja, ook ik val voor de charmes van de Brit.

Belangrijkste tip voor studenten? Davies is stellig: ‘specialiseer je als journalist in een onderwerp of klein geografisch gebied.’ Of beide. ‘Schrijf over opera in Amsterdam’, geeft hij als voorbeeld. Dat moet de aanwezige MIC- en IAM-studenten als muziek in de oren hebben geklonken. Zij weten immers als geen ander dat ze zichzelf neer moeten zetten als expert. Als belangrijke node in het netwerk waarin ze zichzelf positioneren. Worden individuele expert in de nabije toekomst belangrijker dan de titels waarvoor ze schrijven? Daar doet Davies geen uitspraak over. Andrew Keen, toevallig vorige week maandag te gast op de Hogeschool van Amsterdam, is daar stellig van overtuigd. Hij schrijft er momenteel een boek over. Hoop dat mijn studenten er de komende tijd al over na gaan denken. En de komende MIC Society-lezingen wél bijwonen. Daar worden ze namelijk écht beter van.

Meer info over MIC Society op www.nieuwsenmedia.nl.

Gisteren gezellig dagje Hasselt – al twintig jaar niet meer in de stad geweest, laatste keer met Marthè Hoekstra – met zus en ouders maar ook vermoeiend en nog steeds verkouden. Geen Schradinova dus in Poppodium Nieuwe Nor ‘s avonds. Jammer, want daar was heel popcultureel Parkstad aanwezig. Maar goed, gezondheid gaat voor. Dan maar gezellig op de bank en voor de buis.

De marathonuitzending De Nacht van de Popmuziek bleek te veel van het goede. Na Joe Jackson hield ik het met een hoofd vol snot voor gezien. Geweldige televisie! En nee, dat Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis, met hulp van Fenno Werkman, vooral gaan voor oude muziek en rock is helemaal geen probleem. Keuzes maken een programma immers alleen maar beter.

Nee, van mij mag De Nacht van de Popmuziek wekelijks op de buis (en later op internet). Dat de laat-dertigers – check vooral #DNvP en #NvdP op twitter – niet tegen ‘oudelullenmuziek’ kunnen is triest voor ze, maar geen reden om andere muziekliefhebbers een groot plezier te ontzeggen. Jongeren hebben er in ieder geval geen probleem mee, zo weet ik uit ervaring. Tijdens mijn colleges popmuziek – als onderdeel van de afstudeerworkshop over de muziekindustrie – bleek dat die generatie niet bezig is met heden en verleden. Voor hen is Joe Jackson net zo 2010 als Editors. Postmodern in hart en nieren, zeg maar.

Goed. Op de beta-site van Uitzending Gemist staat De Nacht van de Muziek al online. Let wel: beta dus. Misschien is onderstaande uitzending al offline gehaald. Genieten zolang het kan, dus. Oh ja, macgebruikers hebben wel Silverlight nodig.

Nerveus checkt Maurice Hermans zijn mail. “Ontvangen! E-ticket komt eraan!”, zegt hij tegen Egid van Houtem die een bezorgde deelnemer aan de lijn heeft. Van Houtem verzucht: “het is hier een gekkenhuis. Ik kan niet wachten op morgen.” Vrijdag 10 september vindt in Heerlen de eerste TEDxEutropolis plaats. Een unieke gebeurtenis, want de eerste TEDx die niet gebonden is aan stads- of landsgrenzen.

Lees verder bij Zwart Goud.

Dat er na het opheffen van cut-up en mijn verhuizing naar Heerlen iets nieuws op stapel zou staan? Logisch. In eerste instantie zou dat Berichten Uit Eutropolis worden, maar dat concept vond ik toch te vaag. Daarbij zou het te erg gaan lijken op projecten die vanuit Social Beta het levenslicht zullen zien. En mezelf in de wielen gaan rijden? Heeft weinig zin.

Wat er wel komt? Zwart Goud, een kritisch blog over pop, cultuur, kunst en media in de regio Parkstad. Net zo hyperlokaal dus als Berichten Uit Eutropolis maar mét een duidelijke focus. Ook sta ik er niet alleen voor. Met Harry Prenger en Cynthia Smeets deel ik het ouderschap.

Zwart Goud – een speelse verwijzing naar de kolen die jarenlang zorgden voor grote welvaart in de regio – is een ijzersterk concept. Cultuur wordt in Parkstad gezien als de nieuwe steenkool. Daarbij heeft hyperlokale journalistiek de toekomst. Zwart Goud gaat een gat opvullen. In de regio Parkstad is geen medium dat op een kritische en journalistieke manier aandacht schenkt aan alternatieve en marginale cultuur. Ja, er is Zuiderlucht – waar ik zelf ook voor schrijf -, maar dat tijdschrift concentreert zich toch op de wat meer gevestigde cultuur. Lokale kranten Het Limburgs Dagblad en De Limburger laten alternatieve cultuur helemaal links liggen. Zonde, maar geen nood. Nu is er immers Zwart Goud.

Neem zelf vast een kijkje, gisteren zijn we namelijk begonnen met een kritische beschouwing van Harry Prenger over de expositie The Anarchy Of Silence – The Art Of John Cage in SCHUNCK*.

www.zwartgoud.net.