Broedplaatsen, binnenkort zijn ze te vinden in het zuiden van Limburg. Past perfect in de plannen van de Nederlandse overheid om de economie in zuidoost-Nederland van een impuls te voorzien. In 2020 moeten de regio’s rond Eindhoven en Limburg net zo’n economisch hart vormen als de Randstad nu. De komende jaren wordt er meer dan 600 miljoen euro geïnvesteerd in campussen in Sittard-Geleen en Maastricht. En Heerlen? De ambities van de stad als motor van de creatieve industrie? Helemaal niets over te vinden in de plannen van Brainport 2020.

Lees verder bij ZwartGoud.

Een hobby zal het nooit worden, maar stiekem vind ik het maken van lijstjes best leuk. Net als de personages in High Fidelity zie ik ze overal. Tijdens het koken stel ik een top 10 samen van lekkerste zelfgekookte maaltijden. In de trein zet ik de mooiste meisjes mét hoofdtelefoon (wel zo’n grote) en guitige glimlach op een rij. Op de autoweg rangschik ik de mooiste bolides. Al is dat nogal saai. De Opel Manta A eindigt steevast bovenaan, al is de Alfa Romeo Montreal inmiddels stabiel een goede tweede.

Lees verder bij OOR.

Lees verder bij OOR.

Vieze hippies, werkschuw tuig, linkse rakkers. Die beschuldigen bleven de afgelopen dagen uit tijdens Occupy in Heerlen. Logisch. Op zaterdag verzamelden zich tien mensen rond het mijnwerkersmonument voor het gemeentehuis. Gemiddelde leeftijd? Ergens rond de vijftig. Zo’n twintig actievoerders lieten zich die dag zien. De gemiddelde leeftijd daalde nauwelijks. Winkelende (oudere) jongeren liepen besmuikt langs. Keurden de demonstranten geen blik waardig, maar maakten later wel lol op Facebook: ‘zelfs het actievoeren vergrijst hier’. De omgekeerde wereld? Welkom in Heerlen.

Lees verder bij Joop.nl.

Hoe komt het toch dat zoveel traditionele media en nieuwe media niet goed weten hoe om te gaan met de dynamiek van het web? In 2007 schreef ik een artikel over de staat van de Nederlandstalige popjournalistiek op het web. Deels uit frustratie, geef ik toe. Sinds het begin van deze eeuw heb ik in tal van internetredacties gezeten. Een paar jaar was ik hoofdredacteur van KindaMuzik, negen jaar leidde ik cut-up. Bij dat laatste webzine heb redacties meegemaakt die de nieuwe tijd omarmden alsof het een levenselixer was. Samen bliezen we de euforie die we misten sinds de jaren negentig nieuw leven in.

In 2009 trok ik er de stekker uit. Kostte te veel tijd, er waren te weinig schrijvers en de beoogde samenwerking met andere media kwam maar niet van de grond. Ik vond onderdak bij Gonzo (circus). Het Vlaamse papieren tijdschrift dat voor een deel in dezelfde niche opereert. Stuk minder pop dan cut-up maar op dezelfde manier op zoek naar diepgang, naar achtergronden, naar het wezen van deze tijd. Stiekem zag ik voor mezelf een rol weggelegd in de digitale tak van het blad. Daar is het nooit echt van gekomen.

Wel schreef ik voor Gonzo (circus) #97 een vervolg op mijn eerdere artikel. Een soort van stand van zaken. Mijn conclusie? Eigenlijk staat de Nederlandstalige pop- en cultuurjournalistiek er nog slechter voor dan in 2007. Hoe dat komt? Ik heb zo mijn ideeën. Nee, geen schot voor de boeg, want ‘een gevoel’ is niet genoeg om harde uitspraken te doen. Mijn ervaringen met het internetbeleid bij Gonzo (circus) en OOR zijn niet bepaald positief. Beide bladen – met een hele andere doelgroep – behandelen het digitale thuis als een noodzakelijkheid, een moetje. Dat is ontzettend jammer. Maar goed, dat is de redacties van beide bladen niet zomaar aan te reken. Er werken professionele en gepassioneerde journalisten, net als bij The New York Times, die denken in oude formaten. En tja, als je blad succesvol is – en dat zijn OOR en Gonzo (circus) -, waarom dan veranderen?

Geen opzienbarende gedachte. In het huidige tijdsgewricht is het denken in nieuwe ideeën eerder uitzondering dan regel. Dat is jammer, zonder meer, maar wel de werkelijkheid. Na Page One: Inside The New York Times kriebelt het bij mij in ieder geval weer. Wordt het niet weer eens tijd om in een redactie (buiten die van lokaal blog ZwartGoud, natuurlijk) plaats te nemen en écht aan de slag te gaan om pop- en cultuurjournalistiek en internet bij elkaar te brengen? Misschien. Maar dat betekent het oprichten van een nieuw initiatief. Cut-up nieuw leven in blazen? Zeker niet. Het oude succes – lange, diepgaande artikelen op internet en toch 35.000 unieke lezers – zou een te grote referentie zijn. Komende week schrijf ik mijn laatste artikel in de, zeer arbeidsintensieve, reeks Radicale Vrijheid voor Gonzo (circus). Dus daarna? Wie weet.

Lees verder bij Joop.

Politieke statement en een popfestival gaan prima samen. Beide hebben weinig meer van doen met ideologie. Hoe betrokken festivaldirecteur Eric van Eerdenburg (zoals hij vertelde aan 3voor12) ook is, op Lowlands wordt alles pop: hevig, heftig, emotioneel en morgen weer vergeten. Ook het PVV-bashen van Rob Riemen.

Lees verder bij OOR.

‘Hè, ze spelen op echte instrumenten!’, klinkt het verbaasd. De dubstep van Jazzsteppa ging er zaterdagavond goed in bij het publiek van Booch!, het jaarlijkse gratis festival in hartje Heerlen. Met minder bekende bands, maar meer opkomend talent dan afgelopen jaren bevestigt het festival de eigen ambitie: liever trendzetten in plaats van -volgen (foto:  [ o ] luclodder fotografie)

Lees verder bij OOR.

Het krantje lag al in stapels in de kroeg: ‘Dutch Valley’. Zaterdag 13 augustus 2011. ‘Het grootste festival van Nederlandse bodem’. Wie de pagina’s omslaat, komt de namen Kane, Di-Rect en Jan Smit tegen. Maar ook De Jeugd van Tegenwoordig, Bonnie St. Clair en Heideroosjes. En The Scene, Lee Towers en Jacques Herb. Het moment dat Jimi Hendrix op Woodstock ‘The Star Spangled Banner’ door de muzikale blender haalde, ligt ruim veertig jaar achter ons en Jimi zelf trouwens al veertig jaar in zijn graf. Anno 2011 zingen De Toppers Nirvana’s ‘Smells like Teen Spirit’ na. En dat is geinig. Niets anders dan dat.

Voor Gonzo (circus) schreven Peter Bruyn en ik, vanuit Frankfurt-optiek een artikel over de huidige stand van zaken in festivalland. Dat artikel is nu ook online te lezen (met prachtige illustraties van Maarten Donders, zoals hierboven) bij, uiteraard, Frankfurt.

iTunes redde de muziekindustrie. iCloud doet hetzelfde én draait iTunes in z’n huidige vorm de nek om. Ongeloof, monden die open vallen. Nee, dát hadden mijn collega’s bij de opleiding Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam niet verwacht. Het is inmiddels traditie. Tijdens WWDC in San Francisco – het jaarlijkse feestje van Apple en Steve Jobs – reserveren we een klaslokaal, sluiten de MacBook aan en beamen een livestream van de presentatie op een groot scherm. Fris, chips, voeten op tafel en discussiëren maar. Het ontaardt doorgaans in een elkaar in de haren vliegen van Applefans en Windowsadepten, maar deze keer bleef het rustig. iCloud geen streamingdienst? Dat had niemand verwacht.

Lees verder bij OOR.