‘Deze artiesten vinden wij goed: Giorgio Mororder’, prijkt er op Facebook-pagina van Villa. Wie zomerhit ‘Beats Of Love’ reeds hoorde, wist dat al. Samen met de verleidelijke stemmen van The New Sins geven de drie Gentenaren de klassieker een nieuw leven door het een Balearic disco-jasje aan te meten. Op Studio Brussel komt de single al weken elk uur langs. Helemaal terecht.
Wie het origineel maakte? Nacht und Nebel, de band van de excentrieke muzikant Patrick Nebel die in 1986 overleed aan de gevolgen van een leven vol drank en drugs. ‘Beats Of Love’ schreef hij in 1982. In de destijds uiterst gezonde Belgische new wave-scene werd het een instant hit. Twee jaar later kreeg het nummer een nieuw jasje aangemeten door producer John Tilly en werd het nummer in heel België in hit. Honderdvijftigduizend exemplaren werden van de single verkocht.
Goed, wie het origineel hoort, weet waarom. Want zo’n typisch Belgische mengeling van disco en new wave. Wie goed luistert hoort er de latere new beat al in terug. Scoort Villa dan niet wat al te gemakkelijk met deze cover? Nee. Deze nieuwe versie is meer disco, meer Balearic zo je wilt, en verpakt de trieste boodschap – ‘it rains on the streets, my heart sends me beats’, wat een zielenpijn, wat een tragiek – van het liedje misschien nog wel suikerzoeter dan Nebel het destijds deed. Ach, oordeel zelf. Hieronder staan beide versies. Ik kan in ieder geval niet wachten op nieuwe materiaal van Villa.
Luister naar ‘Beats Of Love (extended version)’ van Villa featuring The New Sins:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Na Asa Breed had ik het eerlijk gezegd gehad met Matthew Dear. De geboren Texaan zong veel te veel op het album. En daar is ie niet zo goed in, zingen. Op zich niet onoverkomelijk. Ware het niet dat juist z’n zang ervoor zorgde dat die te eenvormige liedjes veel te veel op elkaar gingen lijken. Goed, soms was de spanning te proeven. Wanneer Dear zijn liefde aan de vroege Talking Heads betuigde vielen de stukjes op hun plek. Dat gebeurde echter veel te weinig.
Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.
Nee, Matthew Dear was verleden tijd. Niet dus. In augustus verschijnt zijn nieuwe album Black City op Ghostly International. En dat is verdomde goed. Niet alleen omdat Dear iets minder zingt, maar vooral omdat de liedjes weer kloppen. Ditmaal zonder microhouse, maar met een gitzwart, ongemakkelijk randje. Veel ga ik er verder niet over zeggen. Lees mijn recensie maar in OOR #8. Oké, behalve dan dat Dear op zijn vierde album ook experimenteert met kosmische rock. Flarden Harmonia en Neu! klinken door. Pakt erg goed uit, want de motorik van Matthew Dear mag er zijn.
Luister maar vast naar ‘More Surgery’:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Vier uur heb ik ooit op ze gewacht in een hotel in Amsterdam (voor Bassic Groove). Het moet 1998 zijn geweest. Misschien een jaar eerder. De twee van The Crystal Method hadden een flinke vertraging en wilden bij aankomst eigenlijk het liefst direct naar bed. Hun Metallica- en Megadeth-shirts braken het ijs. De slaap – en het lange wachten – waren direct vergeten. Topgozers. Topmuziek.
En toch. Vaak wordt The Crystal Method gezien als een slap aftreksel van Chemical Brothers. Niets is minder waar. Lees er mijn artikel over de herkomst van het geluid van die laatste act maar op na in een Opscene die ergens in 2000 verschenen (artikel over Funky Breaks).
Genoeg woorden gebruikt. Zondagclip gaat immers om muziek en een clip. Niet de originele van Born Too Slow (van 2002, dacht ik), maar wel een mooie.
Vervreemdend. Ja, ongemakkelijk ook. Zo klinkt In D van Arandel. De Franse componist creëert maar wat graag afstand. Bij optredens scheidt een doek de artiest steevast van het publiek. Ook dit langspeeldebuut heeft die afstandelijkheid, maar dan muzikaal. Voor Arandel is muziek meer dan emotie. In D is niet voor niets een verwijzing naar In C, de compositie waarmee Terry Riley in 1964 kritiek uitte op de componisten die abstracte seriële technieken toepasten om nieuwe muziek te maken.
In die lijn is In D te zien als kritiek op de hedendaagse elektronische muziek waarin composities worden gemaakt uit ritmes, beats en samples die worden meegeleverd bij standaardsoftwarepakketten. Resultaat? Alle nieuwe muziek lijkt op elkaar. Niet alleen Riley is een inspiratiebron. Ook Dogma 95 van Lars von Trier dient als grondstof. De methode die Arandel gebruikt? Alles zelf opnemen en geen standaarden gebruiken. Geen samples of synthetische geluiden dus op In D. Alles is door Arandel en vrienden zelf ingespeeld, in stukjes geknipt en tot composities, zonder titel maar wel genummerd, gesmeed.
En die voelen dus ongemakkelijk. Creëren afstand, maar komen ook dichtbij. Kruipen in momenten zelfs onder de huid. Hoe dat komt? Lastig te zeggen. De manier waarop Arandel structuren uit klassieke avantgarde en minimal dancemuziek laat vervloeien ligt het meest voor de hand. Voelt namelijk natuurlijk en toch ook een beetje vreemd. Het fraaie ‘#8’ is daar een mooi voorbeeld. De blaasinstrumenten loeien er vervaarlijk over de diepe baslijnen heen, om even later integraal onderdeel te worden van de ritmische melodielijn. Dat doet Arandel uitermate knap.
Wanneer ritme de boventoon voert, zoals in opener ‘#1’ en het hieronder te beluisteren ‘#9’, kruipt Arandel dicht tegen danceproducers als Ripperton en Anders Ilar. En ook dan klinkt het resultaat organisch en misschien daarom juist vervreemdender. Kortom, intrigerend album dat nieuwsgierig maakt naar de live-uitvoering van de negen stukken.
Luister naar ‘#9′ van Arandel:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het enige danceblad dat Nederland rijk is, DJ Broadcast, nodigt creatieven uit om tijdens het Off Centre Festival in Amsterdam een tijdschrift te maken in slechts 24 uur. In één dag (donderdag 27 mei) wordt het tijdschrift gevuld, vormgegeven en gedrukt. Goed, nieuw is het idee niet. Op de Willem de Kooning Academie in Rotterdam ontwerpen studenten al jaren een tijdschrift in zes dagen. Een idee dat veel navolging kreeg. DJ Broadcast doet het nu dus in 24 uur.
Zo’n korte tijdsperiode heeft nadelen. Aandacht voor diepgang? Lastig. Leren van fouten? Eveneens lastig. De eerste poging is immers meteen de poging die zichtbaar wordt. Genoeg gezeurd. Het is namelijk wel heel erg leuk om een tijdschrift te maken in slechts één dag. Hoe dat in z’n werk gaat. Laat ik maar even citeren:
“De inhoud van het DJB24 Magazine is gebaseerd op de bekende disciplines binnen de wereld van DJBroadcast: muziek, lifestyle, fashion, art, film, gear en games. Voor elke discipline zal een werkgroep worden gevormd onder begeleiding van een gelouterde professional. Deze teams krijgen na een korte briefing van 10:00 uur ’s ochtends tot 16:00 uur ’s middags de tijd om de 64 beschikbare pagina’s te vullen. Vervolgens gaat het designteam aan de gang om de pagina’s op te maken en het blad te prepareren voor de drukker. De avond wordt besteed op het kleurrijke Off Centre Festival en aan het einde krijgt iedereen een magazine mee naar huis. DJB24 wordt verder in een oplage van 15.000 verdeeld over locaties in heel Amsterdam.
DJB24 komt mede tot stand met dank aan onze vier partners voor dit project. Vodafone verbindt zich aan het magazine en daagt een team van creatieven uit om ter plaatse een uitdagende ‘creative concepting’ opdracht te volbrengen. Voor Swatch zullen een drietal fotografen en een grafisch ontwerper een opdracht krijgen om een fashion editorial te maken. Voor Converse zal een fotograaf en een journalist een muziekreportage maken met de Friese band Daily Bread. Pioneer tenslotte, vraagt onze reviewers en artiesten van het festival om een oordeel te vellen over haar nieuwste artikelen op dj-gear gebied.”
Kortom: schrijvers, fotografen, grafisch ontwerper, stylisten, illustratoren, copywriters en andere creatieven moeten zich maar snel aanmelden.
Of je het nu typeert als schlagertechno of nü-compu-soul, de muziek van Justus Köhncke loopt over van verlangen. Verlangen naar de toekomst wel te verstaan. Want met melancholie heeft de in 1966 geboren Duitser helemaal niets. “Melancholie is zelfmedelijden en achteruitgang.”
Nog ingetogener, nog meer pop. Zo klinkt Begone Dull Care, het derde album van Junior Boys. Een bewuste keuze van het duo, want er is nogal wat mis met het huidige muzikale landschap. ‘Dancemuziek draait alleen nog maar om hooks, om de volgende rush. Emotie is een vies woord geworden.’
De moderne, populaire elektronische muziek is ontstaan in Eindhoven. Al in de jaren vijftig maakte Kid Baltan daar de eerste danceplaat ooit. Leuke stelling, alleen veel te gemakkelijk. Maar toch. Wie Songs of the Second Moon uit 1957 hoort, kan niet anders dan verbaasd zijn. Het nieuwe festival voor kunst en technologie, STRP, gaf het werk van Dick Raaijmakers in handen van moderne elektronische componisten en vroeg ze om een eigentijdse interpretatie.
Hé! Daar is het postmodernisme weer in de popcultuur! Die rare mengeling van ironie en nostalgie. tijdje weggeweest en, ten dele, weggedrukt door een herwaardering van het modernistisch gedachtegoed in de kunst en pop. Duidelijke aanwijzing? Join The Q van The Qemists. Onterecht afgedaan als drum&bass en genregenoten van Pendulum. Bij The Qemists is er iets anders aan de hand.
Hij heeft er dertig jaar over gedaan, maar met Teufelswerk maakt Helmut Geier het album dat hem muzikaal onsterfelijk maakt. Sterker nog: de modernistische aanpak van de Duitser maakt het album tot een van de mooiste van deze eeuw.
Wie het origineel maakte? Nacht und Nebel, de band van de excentrieke muzikant Patrick Nebel die in 1986 overleed aan de gevolgen van een leven vol drank en drugs. ‘Beats Of Love’ schreef hij in 1982. In de destijds uiterst gezonde Belgische new wave-scene werd het een instant hit. Twee jaar later kreeg het nummer een nieuw jasje aangemeten door producer John Tilly en werd het nummer in heel België in hit. Honderdvijftigduizend exemplaren werden van de single verkocht.
Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.
In die lijn is In D te zien als kritiek op de hedendaagse elektronische muziek waarin composities worden gemaakt uit ritmes, beats en samples die worden meegeleverd bij standaardsoftwarepakketten. Resultaat? Alle nieuwe muziek lijkt op elkaar. Niet alleen Riley is een inspiratiebron. Ook Dogma 95 van Lars von Trier dient als grondstof. De methode die Arandel gebruikt? Alles zelf opnemen en geen standaarden gebruiken. Geen samples of synthetische geluiden dus op In D. Alles is door Arandel en vrienden zelf ingespeeld, in stukjes geknipt en tot composities, zonder titel maar wel genummerd, gesmeed.