‘Met een beetje geluk is het binnenkort zelfs opnieuw carnaval’, sluit het Belgische kwaliteitsmuziekzine Kwadratuur de recensie van Cosmic Balearic Beats Vol.2 af. Eindelijk muziek dus om met plezier op te dansen, wil Johan Giglot er maar mee zeggen. Gelijk heeft ie. En ook weer niet.
Goed, minimal techno heeft de laatste tijd de overhand in clubland. Zeker in Nederland. Serieuze, wellicht ietwat grimmige muziek. De soundtrack van een maatschappij op drift, zeg maar. Toch is er genoeg tegenwicht. Cosmic balearic beats komen niet zo maar uit de lucht vallen, zoals Kwadratuur lijkt te suggereren. Integendeel: ze zijn nooit weggeweest. Wie openers I Need Love van Toddy en Rayko’s Slowtrack hoort, weet wat ik bedoel. Dit is gewoon new beat. En nog verdomd goede ook.
En zo doet het Gentse platenlabel Eskimo met de Cosmic Balearic Beats-serie weer aan fijne geschiedschrijving . Zoals het dat in het verleden zo goed deed met de Serie Noire-verzamelaars. Ditmaal geen mengeling van oud en nieuw materiaal. Op Cosmic Balearic Beats staat een nieuwe groep producers centraal die het pan-Europese dansgeluid herwaarderen. Wat dat pan-Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.
Eind jaren tachtig introduceert new beat het geluid in de dan opbloeiende dancescene. De Britten – of eigenlijk een Argentijn die oude Europese pophits in Amnesia draaide – doen iets soortgelijks op Ibiza en noemen de nieuwe stijl balearic. Dat dromerige geluid past uitstekend bij het, dan nog nieuwe, gebruik van ecstasy. Dwarsverbanden met Italo disco en deephouse zijn snel gelegd. Toch verdwijnen de genres in de negentiger jaren naar de underground. Tot deze eeuw, eigenlijk. Electroclash zorgt voor een korte opleving van Italo house en new beat. Het Keulse Kompakt label schept met microhouse een nieuw soort loot aan de pan-Europese muziekboom. Noren Lindstrøm en Prins Thomas halen het oude Europese discogeluid weer van stal en flirten daarbij opzichtig met de Duitse kosmische rock – krautrock, zo je wilt – van welleer.
De herintroductie van de term balearic door Eskimo is nog niet zo goed. Zeker niet met het voorvoegsel cosmic. Juist door niet te kiezen voor het label ‘disco’ worden de dwarsverbanden nóg duidelijk. Althans, voor mij. Dit is muziek die de popmuzikale ruggengraat van Europa blootlegt. Dit is wat Europese pop Europees maakt. Op de tweede in de reekst klinkt werkelijk alles door. Vroeg zeventig jaren disco uit Italië, krautrockritmes, synthesizerpatronen van de eerste Europese disco, de zoetsappigheid van europop en het buitenaardse van nu beat. Dit is, kortom, een prachtige staalkaart van wat er buiten de gebaande paden in de dancescene wordt gemaakt.
Genoeg achtergrond. Naar de muziek. Die is van exceptioneel niveau. Van aanstormend talent van over de hele wereld. Achter het eerder genoemde Rayko gaat Spanjaard Raico Peña schuil. Hij transport Alan Pasons Project direct naar de eenentwintigste eeuw. The Outrunners kunnen zo aan tafel bij Legowelt. Dance Disorder smeedt succesvol new beat en Lindstrøm aan elkaar. Opener I Need Love van Toddy – de enige oudgediende van het stel – flirt met de trage minimal van Ripperton. Nederlander Lyhome is duidelijk beïnvloed door indietronics. Deze Cosmic Balearic Beats is, kortom, meer dan veertig jaar Europese muziekgeschiedenis. Het is de belichaming van een nieuwe generatie producers die de historische onderstroom van de dancemuziek naar de oppervlakte probeert te halen. Of Balearic Beats bij de gemiddelde muziekliefhebber kan concurreren met minimal techno of Warp-elektronica. Vast niet, daarvoor wijkt het geluid toch te zeer af van de standaard die in de mainstream is gezet. Die carnaval kan Johan Giglot dus op z’n buik schrijven. Al is België wel een heel stuk toleranter als het op nieuwe muziek aankomt dan Nederland. Misschien is verhuizen naar de grensstreek nog niet zo’n slecht idee.
Leeroy Thornhill? Dat is die gast van dik twee meter die gedurende de jaren negentig op het podium stond met The Prodigy. Daar danste hij en speelde keyboard. Thornhill wilde meer. Zelf muziek maken, bijvoorbeeld. Tegenwoordig heeft hij z’n eigen label waarop onlangs een verzamelaar is verschenen met het beste werk. Tasty Episode 1 heet het werkje en hier tref je een recensie aan.
Aardige, maar ook saaie verzamelaar. Thornhill zelf blinkt er onder eigen naam uit met nu skool breakz die dicht tegen het oude hardcorerave-geluid van The Prodigy aan schurkt. Goed, er is niet veel voor nodig, maar het resultaat klinkt stukken beter dan The Prodigy tegenwoordig doet. Ach, oordeel zelf. Hieronder kun je single 80s Child beluisteren en downladen, zo je wilt.
In Engeland zijn ze blij met Thornhill. Zijn label, Electric Tastebuds werd direct genomineerd voor beste nieuwe platenlabel bij de Breakspoll 2009. Overdreven. Tasty Episode 1 laat horen dat zijn label in de breedte nog te eenvormig is. Ach, wat niet is kan nog komen.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Als de prachtige Warp20-box – ter ere van het twintigjarig bestaan van het Britse platenlabel – iets duidelijk heeft gemaakt, dan is dat Warp inmiddels salonfähig is geworden. De tijd dat het label vooropliep in de frontlinie van de muzikale ontwikkelingen is voorbij. Daar is natuurlijk niets mis mee. Ware het niet dat er inmiddels een flinke groep zelfverklaarde muziekkenners is die Warp nog steeds zien als het middelpunt van muzikale vernieuwing.
Een kijkje in de recente catalogus van het sympathieke label logenstraft die visie direct. Het laatste album dat écht potten kon breken is Los Angeles van Flying Lotus uit 2008. De tijd van revelaties als Broadcast, Black Dog, Boards of Canada en Autechre ligt al geruime tijd achter ons. Warp is, kortom, een behoorlijk gewoon indie/elektronica-label geworden. Nogmaals: daar is op zich niets mis mee. Met Veckatimest van Grizzly Bear wist Warp dit jaar hoge ogen te gooien bij critici. Ook Butter van Hudson Mohawke wist de harten van de muziekliefhebbers te raken. Goed, releases van Gang Gang Dance en Broadcast and The Focus Group waren muzikaal stukken interessanter, maar kregen veel minder aandacht. Exemplarisch? Ik vrees van wel.
Daar kan Warp op zich niets aan doen. Het label cultiveert de status van muzikaal connaisseur met verve. De geschiedenis, de aansprekende namen en het prachtige artwork doen de rest. Misschien dat de strapatsen van een Hudson Mohawke, Pivot, Harmonic 303, Gravenhurst of Bibio daarom zo aanspreken. Muzikaal kan het niet tippen aan willekeurige releases op labels als Scape, Type, Rune of Planet Mu. Kortom, voor écht vernieuwende muziek hoef je niet meer bij het label uit Sheffield aan te kloppen. Een gegeven dat deze gunstig geprijsde – voor 5 euro heb je ‘m al – vooruitblik op releases die dit jaar zullen verschijnen onderschrijft.
Warp 2010 laat ook de koersverbreding van het label goed horen. Er wordt opvallend veel geflirt met in de underground populaire stromingen, zonder echt risico te nemen. De invloeden uit Zuid-Amerikaanse dansmuziek, dancehall en dubstep bij De Tropix werken zelfs verlammend. Wat een bagger is Adeyhey, zeg. Een MIA zou er spontaan uitslag van krijgen. Zo staat er meer middelmaat op deze compilatie. Hudson Mohawke valt met Fuse door de mand. Dat mengen van elektronica en kinderlijk vrolijke elementen? Doet Groninger Kettel vele malen beter. Hetzelfde geldt voor Rustie (Daft Punk en moeilijkdoenerij), The Hundred in The Hands (slappe indiepop) en Pivot (indietronics met een knipoog naar Gary Numan). De Australiër weet overigens van een Bibio-nummer een wanstaltig gedrocht te maken dat klinkt als een Kid A-afdankertje. Slappe hap, dát is het.
Gelukkig weten Africa HiTech, Gonjasufi, Nice Nice en Flying Lotus wel te overtuigen. Mark Pritchard – Harmonic 303 en hier dus Africa HiTech – weet dancehall wél op z’n eigen manier te interpreteren. Gonjasufi en Nice Nice zoeken het in beklemmende repetitie en slagen met verve. Flying Lotus klinkt heerlijk verknipt en chaotisch. Zoals het hoort.
Bijzonder zwakke beurt dus, dit Warp 2010, maar gezien de ontwikkeling die het label de laatste vijf jaar doormaakt helaas geen verrassing. Ach, oordeel zelf. Beluister de drie gratis nummers via Britse kwaliteitskrant Guardian (zie link bij, eh, links).
Zoals elk jaar organiseert Eclectro, de beste website over dance, weer ‘de beste dancetracks van 2009′-verkiezing. Stemmen is leuk, eenvoudig én interactief. Veel plezier.
Eind van het jaar? Lijstjestijd! Vorige maand stond de top honderd van de jaren nul in OOR, deze maand is het tijd voor de beste albums van het lopende jaar. Dat leverde een persoonlijke primeur op. Maar liefst twee albums van mijn lijstje haalden de uiteindelijke top 20 (en in de top 50). Maar goed, daarover later meer. Eerst mijn lijstje.
1. Hell – Teufelswerk
2. DFRNT – Metafiction
3. Redshape – The Dance Paradox
4. Jochen Distelmeyer – Heavy
5. The Field – Yesterday And Today
6. Junior Boys – Beyond Dull Care
7. The Pains Of Being Pure At Heart – The Pains Of Being Pure At Heart
8. Juju & Jordash – Juju & Jordash
9. Disko Drunkards – The Glimmers Present Disko Drunkards
10. Apse – Climb Up Continue reading »
Wat is dat toch met die zware, ietwat vertraagde mannenstem die Alone te vaak siert? Klinkt als house ergens begin jaren negentig. Klinkt als fout. Oké, ik begrijp wat Matthieu Monnin bedoelt. Zo’n stem die ‘romantic’ prevelt staat in contrast met de utopische beats die de Fransman maakt. Tegenstellingen zorgt voor wrijving, maar in dit geval is het geen spannende wrijving maar irritatie.
Dat is zonde. Het werk van Enola – het alterego van Monnin – is spannend genoeg om zonder dat soort te eenvoudige fratsen te kunnen. Helaas denkt Monnin daar anders over. Alone geeft hem ongelijk. Zonder rare zang is de techno van Enola prima te genieten. Zijn interpretatie van Detroit-techno is luchtig en lichtvoetig en verraadt de invloed van die bekende Fransman, Laurent Garnier. Niet voor niet een van Monnins belangrijkste invloeden.
Enola in goede doen kan zich meten met Aril Brikha, die andere neo-Detroiter. Monnin creëert dezelfde afstandelijke sfeer en warmte. Speelt met percussie (jazzy hihats) en schept veel denkbeeldige ruimte. Wanneer tenminste de zang niet alles verpest. Zoals in het new wave-achtige Sarah. Nee, de klasse van Monnin zit ‘m in die sfeervolle, afstandelijke techno, waar de emotie op het eerste gehoor vakkundig is weggelaten. Om uiteindelijk onderhuids op te duiken. Volgende album dus zonder zang. Wat heeft Monnin overigens met Manic Street Preachers?
Een prijs voor platenmaatschappij met de mooiste hoezen van Nederland? Het Amsterdamse Basserk is een kansrijke gegadigde. Sowieso is de beeldtaal – handelsmerk van ontwerpbureau 310k - van het label bloedmooi. Alleen al het roze papier waarom de bio’s van artiesten zijn gedrukt, is een lust voor het oog. Maar goed, wat wil je ook met Limburgse Amsterdammers. Die hebben gevoel voor stijl. Ook de hoes van nieuwe aanwinst Capacocha valt op, al is hij verdomde rijk aan detail. Lastig voor wie cd’s verkiest boven vinyl. Of voor wie het moet doen met een promo. Zoals ik dus.
Muzikaal sluit René Beerens uit Enschede naadloos aan bij het concept van Basserk. Als éénmansformatie Capacocha grossiert hij in pistolpop en electrorock. Dat doet ie niet onverdienstelijk. Toch wordt een ding pijnlijk duidelijk: Beerens is rasperformer en Sacrifice For Party is daar het bewijs van. Zonder Beerens’ energieke show weet zijn muziek niet écht te overtuigen.
Neemt niet weg dat de explosieve electrorock krachtig uit de boxen knalt en Capacocha daarin niet onderdoet voor stijlgenoten als Aux Raus en Elle Bandita, die op cd of vinyl ook allesbehalve overtuigen. Het is al vaker geschreven over dit album: wanneer de gitaren rusten wordt Sacrifice For Party een stuk spannender. Dan valt in momenten stiekem de vergelijking met Alec Empire te trekken. Wat dat betreft heeft Beerens meer potentie van de eerder genoemde stijlgenoten.
En Basserk? Die mogen blij zijn met deze volgende loot aan de electrorockboom. De Nederlandse Ed Banger wordt het label al gekscherend genoemd. Rake typering, maar muzikaal gezien zijn de Amsterdammers wel een stuk spannender. En hebben ze betere vormgevers in dienst. Véél betere.
Harmonics and Oscillators staat er in de bio die Alix Perez heeft toegevoegd aan zijn Twitteraccount. Ludiek, natuurlijk. Het muzikale spectrum dat Perez op 1984 laat horen is uiterst divers, maar is terug te voeren op die twee begrippen. Harmonie is de basis, oscillatoren de basis van elektronische muziek zoals we die nu kennen. Voilà, de essentie van Alix Perez: historie en vernieuwing gaan bij hem hand in hand.
Onvergeeflijk dus dat ik zijn album 1984 heb gemist. Maanden lag de promo – het album is midden oktober verschenen – op mijn stapel ‘te luisteren nieuwe muziek’. De opheffingsperikelen rond cut-up slokten te veel tijd op om bij te blijven. Gelukkig heb ik het album van de in Londen woonachtige Belg uiteindelijk toch ontdekt. Want, mijn god, wat is 1984 een prachtig album.
Goed, Alix Perez dus. Volgens ATM een van de ‘leaders of the nu skool’ van drum&bass. Dat genre volg ik sinds begin deze eeuw niet meer. Het geluid van Bad Company werd te dominant. En tja, dat is niet de drum&bass die ik interessant vind. Als drum&bass zich sinds 2005 zo ontwikkeld heeft als Perez op 1984 laat horen, dan ben ik met terugwerkende fan. Een hele nieuwe wereld te ontdekken dus.
Vooralsnog houd ik het bij 1984. Geen pure drum&bass, overigens. Meer een amalgaam van stijlen. Dubstep, UK garage, triphop, hiphop, ambient. Alles komt voorbij, maar, en dat is zo speciaal aan het werk van Alix Perez, anders dan je gewend bent. Het prachtige Forsaken is daarvan het beste voorbeeld. Gloedvolle UK garage die dicht tegen intelligent drum&bass aanschurkt mét warme vocalen en stijlvol terugtrekkende melodielijn. Die laatste zorgt ervoor dat het nummer schuurt, ondanks de vrolijke noot. In één woord gewéldig!
En zo staan er meer parels op 1984. De scifi-triphop met Ursula Rucker op zang bijvoorbeeld of de rauwe techhop met Yungun. Klinkt fantastisch én anders. Ook de drum&bass-exercities van de Belg zijn lastig te omschrijven. Alsof Burial en Source Direct samen de studio onveilig maken, komt het dichtst in de buurt. Al vergeet ik dan voor het gemak de knap in de muziek verweven invloeden uit intelligent dance music.
Wat dat betreft is Alix Perez en vernieuwer. Zijn muziek schuurt, knarst, maar heeft ook dat typische utopische geluid van drum&bass tien jaar geleden. Het komt allemaal goed, dat idee. Knap husselt hij dubstep, idm en negentiger jaren drum&bass door elkaar. Wanneer 1984 was uitgekomen op Warp of Hyperdub in plaats van Shogun? Was dit album vast in veel jaarlijstjes van critici verschenen. Ook in dat van mij.
Ja, rijkelijk laat. Ik weet. Mijn top-10 van de jaren nul is reeds verschenen in OOR #11 van dit jaar. Voor blogbezoekers die hét tijdschrijft over popmuziek in de breedte niet lezen, staat ie hieronder.
1. Gas – Pop
2. Blumfeld - Jenseits von Jedem
3. Luomo – Vocalcity
4. Primal Scream – Exterminator
5. Fennesz & Sakomoto – Cendre
6. Hybird – Morning Sci-Fi
7. Jan Jelinek – Kosmischer Pitch
8. Hell – Teufelswerk
9. Justus Köhncke – Doppelleben
10. BT – Movement in Still Life
Tuurlijk, genoeg albums die er ook in hadden moeten staan. Geen Rhythm & Sound, Burial, Trentemøller, LCD Soundsystem, Newworldaquarium, Boxcutter, Farben en Kode 9. Wel Movement In Still Life, eigenlijk een album uit 1999, maar pas in 2000 verkrijgbaar in Europa en Nederland. Ook Vocalcity voegde ik op het laatste moment toe. Jacob Haagsma wist me ervan te overtuigen dat de plaat toch echt geldt als het debuut van Luomo en geen verzameling ep’s is. Waarvan acte. Uiteindelijk bleek het album mijn enige die het haalde tot de gezamenlijke top-100. Al bleef het meesterwerk steken op 70.
Wat ik nu, een dikke anderhalve maand later, aan de lijst zou veranderen. Niets, helemaal niets. Want prachtlijst.
Europese dansgeluid precies is? Dat is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Sinds de opkomst van de eerste discoclubs in Italië – ergens begin zeventiger jaren van de vorige eeuw – wordt pop en avantgarde schaamteloos gemixt. En vaak op het verkeerde toerental gedraaid. Trager dan de bedoeling was. Die niet-alledaagse mix én het vreemde gevoel dat er iets niet klopt (de vertraging) zorgen voor dat typische pan-Europese geluid: dromerig, afstandelijk en toch, eh, vrolijk. Al is het een vrolijkheid van vreemde orde. Echt populair werd het niet. Toch leeft de stijl gedeeltelijk voort als Italo house en blijft populair in onder andere Den Haag. Exemplarisch overigens hoe Peter Shapiro in zijn boek Turn The Beat Around, The Secret History of Disco het genre niet meer dan een hoofdstuk geeft.
hardcorerave-geluid van The Prodigy aan schurkt. Goed, er is niet veel voor nodig, maar het resultaat klinkt stukken beter dan The Prodigy tegenwoordig doet. Ach, oordeel zelf. Hieronder kun je single 80s Child beluisteren en downladen, zo je wilt.
303, Gravenhurst of Bibio daarom zo aanspreken. Muzikaal kan het niet tippen aan willekeurige releases op labels als Scape, Type, Rune of Planet Mu. Kortom, voor écht vernieuwende muziek hoef je niet meer bij het label uit Sheffield aan te kloppen. Een gegeven dat deze gunstig geprijsde – voor 5 euro heb je ‘m al – vooruitblik op releases die dit jaar zullen verschijnen onderschrijft.
geen spannende wrijving maar irritatie.
grossiert hij in pistolpop en electrorock. Dat doet ie niet onverdienstelijk. Toch wordt een ding pijnlijk duidelijk: Beerens is rasperformer en Sacrifice For Party is daar het bewijs van. Zonder Beerens’ energieke show weet zijn muziek niet écht te overtuigen.
vind. Als drum&bass zich sinds 2005 zo ontwikkeld heeft als Perez op 1984 laat horen, dan ben ik met terugwerkende fan. Een hele nieuwe wereld te ontdekken dus.