pop

De zacht-bittere liedjes van Peter Vandrie

Eerste echte blog in het nieuwe jaar dat behoorlijk traag van start gaat. Althans, journalistiek gezien. Stoppen bij OOR betekent nieuwe keuzes maken en eerlijk gezegd is dat lastig. Ik kan maar moeilijk kiezen tussen de drie aanbiedingen die ik heb gehad. Dit weekend hak ik definitief de knop door. Er is dus weer snel een plek waar je van mij over popmuziek kunt kunt lezen. Buiten frnkfrt, ZuiderLucht en Gonzo (circus) dan, maar daar schrijf ik ook en vooral over andere zaken.

Goed, vanaf eind november ben ik eigenlijk nergens mee bezig geweest. Dat zou me vroeger benauwen, nu niet. De laatste tijd heb ik voor eerst in zeker tien jaar gewoon niets gedaan. Genoten van momenten, van kleine dingen, van grote dingen. Een verademing. Voelt als een herijking. Langzaam kom ik weer op gang. Ik moet toegeven dat me dat niet gemakkelijk afgaat: kom behoorlijk stroef uit de startblokken. De promolijst torent vervaarlijk boven mijn iMac uit. Lastige situatie. Zeker omdat er een handvol albums is waarover ik echt moét schrijven.

Één daarvan is Not Like Bones van Peter Vandrie, die ik nog ken uit de tijd dat hij met de band Matik furore maakte in het raverock-circuit. Voor Glamcult schreef ik ooit een behoorlijk groot artikel over de Amsterdamse rockers. Matic was er vroeg bij. Misschien iets te vroeg. Een tijdje later pas braken bands als Hot Chip door naar een groter publiek. Dat is verleden tijd. Met Matik of het hippe geluid van de Amsterdamse band heeft Vandrie solo niets van doen. Op z’n langspeeldebuut Not Like Bones ontpopt hij zich tot begenadigd liedjesschrijver.

Mét veel zelfvertrouwen. Op zijn site toont hij zich alles behalve bescheiden: ‘Imagine Beck meeting Feist in the desert, serenading her with Lou Reed songs.’ Daar kun je mee thuiskomen. Goede omschrijving? Er zijn betere. Hall & Oates die een poging doen om Beatles-liedjes te voorzien van eigentijds experimenteel popjasje, bijvoorbeeld. En dan is er nog de markante stem van Vandrie. Slepend, zeurderig, nasaal, soms onvast. Geeft zijn liedjes een eigenzinnig geluid. Een mooi geluid ook, al zal z’n markante stem niet iedereen bevallen.

Dan is er nog het vernuft van de liedjes. Neem ‘All The End Of The Show’, een prachtig, licht melancholische tearjerker met zacht-bittere melodie en warme, stemmige toetsen. En zo staan er meer prachtige liedjes op dit debuut. Hoe lager het tempo, hoe dominanter het stemgeluid van Vandrie wordt. Levert met ‘Closer To The Sun’ het mooiste moment op van een eigenzinnig debuut. Vandrie laat zich er bijstaan door een keur aan gelouterde popmuzikanten, maar steelt er vooral zelf de show. Kan ie in zijn zak steken.

Not Like Bones van Peter Vandrie is verschenen in eigen beheer.

Opslaan als: Hall & Oates verslaafd aan Beatles.
Meer Peter Vandrie: www.petervandrie.com.

Standard