theoploeg.net.

In 2010 interviewde ik Vincent Koreman uitgebreid voor het honderdste nummer van Gonzo (circus). Koreman is de artistiek directeur van Incubate. “Om het onbekende een podium te bieden”, vertelde hij me destijds. Hij verveelt zich snel, zit met z’n neus op de nieuwste ontwikkelingen en verdiepte zich de laatste jaren in de wereldwijde opkomst van ‘bass culture’. Op z’n blog Generation Bass is daar alles over te lezen. Muziek maakte hij de laatste tijd nauwelijks. En dat kon ie als de beste. Ga maar na: RA-X, House Of Destructo, This is Total War (met Mante Schneider) en Speedboat FC.

En nu is hij terug. Uitgerekend met disco. Al is disco bij Koreman natuurlijk niet zomaar disco. Vorig jaar kwamen de eerste nummers van z’n nieuwe project Drvg Cvltvre naar buiten. Daarna volgde een subtiele mix van Burial + Four Tets ‘Nova’ (oh, die euforie!). Langspeler Everything Oblivion, gestoken in een prachtige hoes waarop tapirs staan afgebeeld, verscheen eerder dit jaar. Ja, de disco van Koreman is euforisch, maar op een andere manier dan doorgaans voor disco wordt gebruikt. Het is de euforie van de drugsroes die langzaam de verkeerde kant op gaat, richting paranoia, richting angst. Op Generation Bass wordt z’n muziek zombie disco genoemd. Die term is alleen maar bruikbaar wanneer zombies weten wat ze doen.

Dat is namelijk de essentie van de disco op Everything Oblivion: het is de soundtrack van een bewust proces. Wel eens coke gesnoven en dan voelen dat je dat beter niet had kunnen doen, maar voelen dat het verkeerd gaat? Precies, dat dus.

Wat dat betreft is er een treffende gelijkenis met de narcotische house en dancepop van Douglas Greed waar ik hier eerder over schreef. Koreman zoekt het echter eerder in trage ritmes, vreemde samples (die blaffende hond, daar lijkt ‘t althans op, in de opener) en traag bubbelende synths. Z’n disco trekt voorbij. Machinaal, met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Dat is niet alles. Koreman is tevens een uitstekende sfeermaker. ‘Mains’ is dubdisco zoals Trentemøller ‘m zou maken. Angstaanjagend – hauntology, beter dan de Britten kan ik het niet verwoorden – en ergens toch weer warm.

Wat Drvg Cvltvre typisch Koreman maakt? De versmelting met de historie van donkere dansvloermuziek. New beat, electronic body music, begin jaren 1980 electrowave en de extatische techno van GAS en Bassic Channel zijn terug te horen op Everything Oblivion. En eerlijk gezegd klinkt de ontspoorde techno – net voor de lieflijke house-cultuur om zeep werd geholpen door drugs – van Joey Beltram er ook in door. Niet als citaten, maar als sfeerelementen.

Gisteren reageerde iemand op mijn Twitter-opmerking dat Shed waarschijnlijk het beste techno-album van 2012 maakte: ik zat er naast, want die eer zou naar Drvg Cvltvre moeten gaan. Niet dus. Maar het beste disco-album van 2012? Die kan Koreman vast in z’n zak steken. Al moet de nieuwe Lindstrøm nog verschijnen.

Everything Oblivion van Drvg Cvltvre is verschenen bij Snug Life Records.

Opslaan als: donkere disco voor ontspoorde dansvloeren.
Meer Drvg Cvltvre: soundcloud.com/drvgcvltvre.