theoploeg.net.

Toegegeven, drum’n’bass hield voor mij op bij Bad Company aan het begin van deze eeuw. Het geluid van de producers was me te klinisch, te minimalistisch. In club PLF in Utrecht, waar nog net niet kind aan huis was, was drum’n’bass inmiddels het domein geworden van nerds. Mannen van eind twintig, begin dertiger stonden zo dicht mogelijk bij de draaitafel, nog net niet de dj op de vingers te kijken en wisten het allemaal beter.

De ene kant van het genre schoot de hitlijsten in – Roni Size, Kosheen -, vormde de soundtrack voor hippe commercials van Volvo, KPN en Ericsson, de andere kant sloot zich op in de underground. Terug naar waar het vandaan kwam. En ik? Ik raakte verslingerd aan UK Garage en clicks’n’cuts.

Goed, mijn draaitafel heeft ook de laatste tien jaar genoeg drum’n’bass mogen verwerken. Voornamelijk oud werk, dat wel. Favorieten aller tijden? Photek, Technical Itch, LTJ Bukem, Adam F, Panacea en Source Direct. En soms een beetje Hospital, het enige label dat het genre overleefde, zeg maar. Met de populariteit van High Contrast, Pendulum en Nesky is het genre terug. Mengt het zich moeiteloos met dubstep en andere bass music.

Maar, de oude drum’n’bass is nooit weggeweest. Toen ik in Rotterdam woonde sprak ik wel eens met Frodo, de man achter tal van drum’n’bass-events in Rotterdam waaronder Tempo. Sinds kort is er ook Tempo Records. Eerste release? Fabric Of Space van PRPLX – één helft Frodo en de andere Deepflow die eerder platen produceerde voor Purified Audio, overigens.

Nogmaals, ik volg drum’n’bass niet meer op de voet. Toch: na een paar tonen weet ik: dit is goed. PRPLX grijpt terug op de hoogtijdagen van het genre  en gooit er een moderne productie overheen. En die heerst, zeker op vinyl (vier kanten, vier nummers). Met dank aan de mastering van Stuart Hawkes van Metropolis London.

Niet van platenspeler verdwenen? Pulsar, dat op ingenieuze wijze het strakke, harde van Source Direct en het mysterieuze van LTJ Bukem door elkaar mengt, om dan in de break te linken naar het jazzy geluid van Photek. Kijk, daar word ik dus ongeloof blij van. En dan is er ook nog Taiga. Metalheadz-sound, alleen dan toegankelijk. Laat horen dat een amen-break niet ouderwets hoeft te zijn. Geen wonder dat held Goldie – ja, die gast die met Innercity Life drum’n’bass bij het grote publiek bracht – zijn thuisadres naar Tempo Records mailde omdat ie Fabric Of Space wilde ontvangen.

Zou iedereen moeten doen. Maar ben er snel bij: slechts 250 exemplaren en die zijn, dacht ik, al vrijwel uitverkocht. Rest natuurlijk de digitale versie, maar die klinkt stukken minder dan het goddelijke vinyl. Gelukkig schijnt er een tweede deel te verschijnen van Fabric Of Space. Mijn liefde voor drum’n’bass is van de waakvlam af en brandt weer als vanouds.

Opslaan als: drum’n’bass zoals ‘t hoort. Rauw, hard én mysterieus en uplifting, dus.
Meer PRPLX: www.tempotempo.net.