pop

zondagclip #27: Aafke Romeijn

Aafke, tja, Aafke. Schrijven over haar debuutalbum Stella Must Die! staat al tijden op de agenda. Is er niet van gekomen en nu is het album oud. Relatief oud, dan. Ach, maak ik er gewoon een zondagclip van. Laat er geen misverstand over bestaan: ik vind Stella Must Die! een mooi album. Dat inmiddels ook al is opgepikt door de Britse kant The Guardian. Terecht. Op Facebook werd er geklaagd over de slechte Engelse uitspraak van de lerares Nederlands, grapjes gemaakt over het theatrale karakter van de nummers op het album, Aafke afgedaan als een tweederangs Kate Bush of, erger, Tori Amos. Dergelijke droeftoeterij bewijst alleen maar het belang van de popcriticus in tijden waarin iedereen een mening denkt te mogen hebben. Een mening is echter iets anders dan een gefundeerde mening. Want al die pseudokenners zitten er ver naast.

Maar genoeg over de tijdsgeest. Stella Must Die! is een bijzonder album. Geen idee hoe ik met de muziek van Aafke Romeijn in aanraking kwam. Via haar Bandcamp misschien? Haar eerste ep heb ik al sinds de zomer in mijn bezit en zorgde ervoor dat ik ook haar langspeeldebuut direct aanschafte. Het meest genoot ik van haar optreden bij 3VOOR12/Amsterdam. Daar speelde ze ‘Huilend naar de Club’, een cover van De Jeugd van Tegenwoordig. Goede song, maar Aafke maakt er pas echt een hartverscheurend lied van, over het bestaan zelf. Ze zingt alsof ze het meent. Kom daar maar eens om bij Lana Del Rey.

Haar album Stella Must Die! is, zoals FileUnder terecht schrijft, een plaat die bloedt. De emotie spat er keihard en onverbloemd vanaf. Na afloop ben je als luisteraar leeg. Heeft Stella alle leven uit je gezogen en is Aafke onder je huid gekropen. Een plaat die dat kan is zeldzaam. Oordeel zelf. Ondanks dat Zondagclip normaal alleen video bevat heb ik Stella Must Die! ditmaal ook via Spotify gelinkt. Check ook vooral Aafkes ep bij Bandcamp en haar mooi cover van ‘Boys don’t Cry’ van The Cure.

Met haar uitspraak van het Engels is overigens niets mis. Toch hoop ik ergens op een Nederlandstalige plaat van Aafke. Gewoon, omdat haar versie van ‘Huilend naar de Club’ zo intens mooi is.

Standard