Broedplaatsen, binnenkort zijn ze te vinden in het zuiden van Limburg. Past perfect in de plannen van de Nederlandse overheid om de economie in zuidoost-Nederland van een impuls te voorzien. In 2020 moeten de regio’s rond Eindhoven en Limburg net zo’n economisch hart vormen als de Randstad nu. De komende jaren wordt er meer dan 600 miljoen euro geïnvesteerd in campussen in Sittard-Geleen en Maastricht. En Heerlen? De ambities van de stad als motor van de creatieve industrie? Helemaal niets over te vinden in de plannen van Brainport 2020.

Lees verder bij ZwartGoud.

Het muzikale jaar 2012 begint niet slecht. OvalDNA van Oval en Six Cups Of Rebel van Lindstrøm gooien vast hoge ogen. En 120 Days is terug. De Noorse krautdiscor0ckers maakten in 2006 grote indruk op me. Ik sprak ze na een geweldig optreden in Off Corso, Rotterdam op het Motel Mozaïque-festival. Het interview verscheen in Mahl Magazine dat inmiddels ter ziele is. Omdat mijn verhaal negens meer te vinden is? Zet ik gewoon online.

120 Days: disappear here

Forget all those new and exciting British pop-bands that sound like 1979 never ended. The best pop-experience is hailing from Oslo, Norway. Okay, the musical direction of 120 Days isn’t exactly new either. But their blend of seventies krautrock, uplifting synth-pop and a wagonload of melancholy ís. An ideal soundtrack for musical alienation par excellence. ‘Norway can be really dark and depressive.’
Continue reading »

‘Het is echt niet meer te doen’, verzucht Sonia Akow. Als eigenaresse van Push Promotion heeft ze heel wat Britse breakbeatlabels en -artiesten onder haar hoede. Het invullen van het muziekgenre bij nieuwe releases valt haar steeds zwaarder. Brostep, UK funky, future garage, post dubstep, nu jungle, bassy electro, wonky house. Akow kan blijven invullen. En tja, voor onlineplatforms als Beatport en iTunes is labeling nu eenmaal belangrijk én verplicht. Bass music? Ja, dat hokje bevalt haar wel. ‘Lekker breed, de meeste nieuwe muziek is toch niet meer in één hokje te stoppen. Zeker met al die remixen die gedaan worden. Bass is nu eenmaal altijd aanwezig en het belangrijkste. dus ja, dat zie ik wel zitten.’

In de vandaag verschenen OOR van februari spreek ik met Noisia, Aquasky, Nobody Beats The Drum, Mark ‘Artful’ Hill, Sick Boy en de mannen van platenlabel Basserk over het verdwijnen van hokjes en over die ene überhokjes-fucker Skrillex. Ik mag de man en zijn muziek graag. Dat zijn Inge Janse van Eclectro en Job de Wit van DJ Broadcast met me eens.

Je kunt verder lezen bij OOR.

Mannen huilen niet. Zelden had ik het zo moeilijk als tijdens Drive. Wanneer Ryan Gosling een gewisse dood tegenmoed rijdt, houd ik het écht niet meer droog. Gelukkig zag ik de film in de bioscoop. Mijn eigen gesnik overstemde ik met beschaafd gekuch. Grootste boosdoener? De combinatie van dromerige beelden en het prachtige A Real Hero van College. En alle andere door Cliff Martinez verzamelde en gecomponeerde muziek. Zelden sloten muziek en beeld zo goed op elkaar aan. Eenzelfde gevoel bekroop me tijdens Warrior. Ook zo’n emotionele film met prachtige muziek van The National en componist Mark Isham. Als de twee broers elkaar bevechten in de ring? Kun je me wegdragen.

Lees verder bij OOR.

In de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw begon popmuziek z’n zegetocht. Maar échte vernieuwing ontstond niet in de garage van papa of onder het genot van verdovende middelen uit in de studio. Nee, de toekomst van pop werd gemaakt door mannen van middelbare leeftijd. In laboratoria van multinationals, in kelders van kunstacademies, in duistere jazzclubs waar de nieuwe geëmancipeerde jeugd zich nooit zou wagen. Daar werd toekomstpop geschreven.

Lees en luister verder bij Poptronique.

Een hobby zal het nooit worden, maar stiekem vind ik het maken van lijstjes best leuk. Net als de personages in High Fidelity zie ik ze overal. Tijdens het koken stel ik een top 10 samen van lekkerste zelfgekookte maaltijden. In de trein zet ik de mooiste meisjes mét hoofdtelefoon (wel zo’n grote) en guitige glimlach op een rij. Op de autoweg rangschik ik de mooiste bolides. Al is dat nogal saai. De Opel Manta A eindigt steevast bovenaan, al is de Alfa Romeo Montreal inmiddels stabiel een goede tweede.

Lees verder bij OOR.

Zomaar. Ineens. Tenminste, zo voelt dat. Normaal gesproken kondigt het einde van een jaar zich aan. Het wordt iets rustiger. Projecten worden opgeschoven naar januari. Er klinkt vaker: ‘daar hebben we het volgend jaar wel over’. Niets van dat alles. Op 1 december werd ik uit mijn huis gehaald en dat zette het einde van 2011 nogal op z’n kop. Erg was dat achteraf niet. Misschien wel het tegenovergestelde. Buiten mijn vertrouwde omgeving keek ik naar mezelf, naar die man die altijd aan werk is, altijd bezig is met nieuwe projecten, met z’n hoofd in de toekomst leeft. Dat moet anders, vond ik. Nu de rust is weergekeerd vind ik dat nog steeds. Al is dat anders een beetje anders geworden. Minder toekomst, meer nu. Dat betekent minder druk maken en los laten. Van die dingen waar ik het altijd moeilijk mee heb.

In ieder geval ga ik voortvarend te werk. Eerste wapenfeit? Uit de redactie van ZwartGoud. Eigenlijk een heel logische stap. In anderhalf jaar tijd heeft ZwartGoud precies gedaan wat Harry Prenger, Cynthia Smeets en ik bij de oprichting in café Peutz in Heerlen voor ogen hadden. Nu is het tijd om te consolideren, om vast te houden. Daar heb je geen twee mannen voor nodig, maar één. En die ene is Harry. Geboren en getogen Heerlenaar, met een haat/liefde-verhouding met de stad. Precies zoals het hoort. Een betere hoofdredacteur kan ZwartGoud zich niet wensen. Welke bijdrage kan ik dan nog leveren? Goede vraag. Stellen is beantwoorden.

Mijn vertrek bij ZwartGoud heeft in ieder geval niets te maken met frnkfrt, het blog over pop- en mediacultuur dat ik dit jaar start met Frank Kloos en Peter Bruyn. Dat zat er er namelijk al een tijd aan te komen. Na cut-up is er, wat ons betreft, een leegte gevallen in het webzine- en bloglandschap. Gaan we ten dele opvullen, want frnkfrt wordt natuurlijk geen cut-up.

Maar hoe zit dat nu met minder toekomst en meer nu? Ga ik aan werken. Genieten van het leven in Heerlen hoort daar in ieder geval bij. Mijn nieuwe werkplek in het Betahuis is de eerste stap. Het meer zichtbaar maken van het werk dat ik doe voor het ‘Mijnpop’-project een tweede. Ik weet, dat klinkt als werk en toekomst. Moet ik nog iets op vinden. Vaker koffie drinken en kletsen over muziek, kunst en cultuur met Harry staat ook hoog op de agenda. Gewoon omdat het kan. En omdat Harry altijd onverwachts uit de hoek kan komen. Zoals onderstaande foto laat zien. Harry met een gezonde interesse in Lady Gaga? Laat Kylie dat maar niet horen.