De overheid heeft het niet gemakkelijk. Ze schuttert met nieuwe media, laat ICT-projecten uit de klauwen lopen en hinkelt achter het bedrijfsleven aan. Tenminste, dát zijn de vooroordelen. Kloppen wel een beetje, lijkt het Open Innovatie Festival, ondertitel: deel de overheid, te bevestigen. Deze week worden voor de vierde maal in 21 gemeenten ambtenaren, bestuurders en raadsleden bijgepraat over de stand van zaken in de genetwerkte samenleving. Door het bedrijfsleven en burgers. Ook in Heerlen.
Het was me het weekje wel in muziekland. Met veel bombarie opende Google z’n nieuwe muziekdienst Google Music in thuisland VS. Tegelijkertijd trokken honderden kleine platenlabels en -distributeurs zich terug van muziekplatform Spotify. Goede ontwikkelingen? Slechte ontwikkelingen? Hangt ervan af welke toekomst je in gedachten hebt voor de muziekindustrie.
1996, Drum’n'bass-feestjes in Amsterdam en Utrecht. De dBreaks-mailinglijst. Ongebreideld geloof in de toekomst. Daar doet ‘Superbad’ van Aquasky en Ragga Twins me aan denken. Raise The Devil, het nieuwe album van eerstgenoemde drietal uit Bournemouth speelt met de muzikale geschiedenis, maar blijft bas en breaks trouw. Geweldig album dat hoog eindigt in mijn top-10 van beste albums van 2011.
Overigens was er zo in de tweede helft van de jaren negentig een act uit Amsterdam of Utrecht die eenzelfde soort mix maakte van jaren zestig soul met drum’n'bass als in ‘Superbad’. Iemand enig idee welke act dat was? Voor nu: genieten.
Een beetje teleurgesteld was ik wel. Plus, het nieuwe album van Luomo, stelde tijdens de eerste luisterbeurt teleur. Geen slecht album, zeker niet. Sasu Ripatti, de Fin achter het alias én bekend als Vladislav Delay, maakte eerder gewoonweg albums die steevast hoog in mijn jaarlijst eindigden. Voor z’n debuut Vocal City kun je me ‘s nachts wakker maken. Plus is directer, poppier, minder subtiel. Nee, dan klinkt Into Infinity van Portable – onlangs verschenen op het Duitse platenlabel Perlon – meer als Luomo, als de oude wel te verstaan.
En zo belandde de promo op de stapel ‘nog eens goed naar luisteren’. Van recenseren kwam het niet – Luomo doet Jacob Haagsma altijd bij OOR – en dus bleef het album ergens liggen tussen al die andere nieuwe albums die aandacht verdienen. Zorgde ervoor dat Plus het eerste Luomo-album is dat niet in mijn jaarlijst is te vinden. En sinds dit weekend twijfel ik of dat terecht is. Komt door single ‘Good Stuff’. Dat nummer fungeerde dit weekend als muzikale reisgenoot. Twee maal reisde ik op en neer naar Maastricht, in totaal zo’n anderhalf uur luistertijd. Op de eerste heenreis begon ik met het nummer en daar is het bij gebleven.
‘Good Stuff’ is pop met de hoofdletter P. Pet Shops Boys zijn niet ver weg.
Verdient Luomo’s laatste album meer dan het van mij heeft gekregen? Misschien. De promo heb ik inmiddels uit de stapel ‘nog eens goed luisteren’ gevist. Nu nog tijd vinden (of gaan treinen).
Is dat niet die gekke band van De Wereld Draait Door, met die zanger met kapsones? Precies, dat is Rats On Rafts uit Rotterdam. Het korte, eh, optreden op nationale televisie sloeg als een tang op een varken. En dat is goed. Wie The Moon Is Big door de speakers hoort knallen weet waarom. De muziek van het viertal zindert namelijk van opwinding, van spanning. Knap, en precies het tegenovergestelde van het bedachte DWDD. De inspiratiebronnen van de Rotterdammers stammen uit eind jaren zeventig. Muziek van bandjes die inmiddels uit de annalen van de popgeschiedenis zijn verdwenen. In Engeland moeten er honderden hebben rondgelopen, zo rond 1978.
Doet niets af aan de kwaliteit van dit debuut. Rats On Rafts mengt stuurse, tegendraadse postpunk-ritmes en witte funk met de bravoure van vroege punk. Niet de punk van Sex Pistols of Buzzcocks, maar die van The Kinks en vroege The Who. Gespeeld met een losheid om jaloers op te worden. Het geeft de stoere muziek iets breekbaars. Mooiste voorbeeld? Het werkelijke prachtige God Is Dead, dat Madchester in gedachten roept. Wat dat betreft heeft Rats On Rafts muzikale bloedbroeders in miskende bands als Campagn Velocet en The Music. Niet helemaal dezelfde muziek, maar dezelfde eigenwijsheid, losheid en tegendraadsheid. Daar hoef je dus niet voor uit Engeland te komen.
Opslaan als: witte funk met de bravoure van punk en een snufje manchester soul. Meer Rats on Rafts:www.ratsonrafts.com.
The Moon Is Big van Rats on Rafts is verschenen bij Subroutine.
Vernoemd naar de fameuze dansvloerkraker van Märtini Brös. uit 2002 pikt Dance Like It Is O.K. op onregelmatige basis de krenten uit de elektronische muziekpap. Meubilair aan de kant, schoenen uit en dansen maar! Schuifelen mag ook.
Ja, ik weet, deel drie heeft lang op zich laten wachten. Drukte enzo. Slap excuus. Daarom de belofte dat Dance Like It Is O.K. vanaf nu regelmatig(er) gaat verschijnen. Is ook wel nodig. Elektronische (dans)muziek ontwikkelt zich namelijk weer eens razendsnel. De weg vinden tussen, om een paar verse genres te noemen, Baltimore Beats, UK Funky, postdubstep, footwork en bashment? Lastige opgave.
Lees verder bij OOR (over onder andere Beneden N.A.P., Chagall, Deekline, Morning Factory en Yør).
Vanmiddag wordt er geprotesteerd tegen de op handen zijnde uitzetting van Mauro Manuel, de achttienjarige Angolees die terug moet naar zijn geboorteland. De Haagse rockband Kane schijnt te gaan zorgen voor de muzikale omlijsting. Opmerkelijk? Niet echt. Het verhaal van Mauro spreekt tot de verbeelding en ontroert. Dat doet Occupy vooralsnog niet. Sinds 15 oktober demonstreert de beweging wereldwijd in duizend steden. Ook in Nederland. De popsector houdt zich stil.
Rotterdammers stammen uit eind jaren zeventig. Muziek van bandjes die inmiddels uit de annalen van de popgeschiedenis zijn verdwenen. In Engeland moeten er honderden hebben rondgelopen, zo rond 1978.