‘Geschreven door mij, met hulp van Lou Reed’, sneert Morrissey na afloop van zijn fraaie uitvoering van Sattelite Of Love. Routineus werkte de Brits zanger gisteravond in een uitverkochte Eindhoven Airport Zaal in Muziekgebouw Frits Philips. Op de automatische piloot of niet, Morrissey maakte indruk.

Lees verder bij OOR.

Tweede deel van mijn dancerubriek bij OOR, Dance Like It Is O.K., staat online. Ditmaal met Artful, Karton, Frankovic, Leonardus Music, The Black Dog en Redshape.

Lees verder bij OOR.

Coveren is eenvoudig. Goed coveren niet. Dat is namelijk iets toevoegen aan het origineel. Er eigenlijk een andere origineel van maken.

Vanaf vandaag elke week een voorbeeld van een cover die stiekem beter is dan de oorspronkelijke versie. Vind ik dan, hè.

Deze eerste keer? ‘Black Steel’ van Tricky. Public Enemy coveren is een lastige verhaal. luister maar eens naar ‘She Watch Chanel Zero’ van Joan Is A Police Woman. Nee, dan Tricky. Zijn debuutalbum Maxinquaye is sowieso een plaatje. Zijn interpretatie van ‘Black Steel’ – oorspronkelijk traag en dreigend – is briljant. Hij voert het tempo op, strooit met wat melancholie, maar laat het nummer net zo dreigend en uitzichtloos klinken. Met zangeres Martina Topley-Bird in absolute topvorm. De speciale versie op de b-kant van de 12inch is overigens nog beter (dat basrif!) dan de albumversie hieronder.

Tricky – Black Steel door Tricky

Wat is jou favoriete cover en waarom?

Zomaar een avond begin jaren negentig: koffie gezet, kat op schoot, Gonzo (circus) in de aanslag en Psychick Warriors ov Gaia op de draaitafel. De Brabanders brachten destijds platen uit op platenlabel KK Records en maakten te gekke muziek, een soort mengeling van techno, donkere ambient en folk. Lastig te omschrijven, maar bijzonder krachtig. Ergens begin deze eeuw verloor ik ze uit het oog. Tot dit jaar. Tot Dadavistic Orchestra.

Want ja, Dadavistic Orchestra is een samenwerkingsverband tussen Psychick Warriors ov Gaia en The Black Dog. Precies ja, het Britse elektronicagezelschap dat in 1995 het briljante Spanners uitbracht, een hoogtepunt in elektronische muziekgeschiedenis, en vorig jaar nog hoge ogen gooide met het fraaie Music For Real Airports.

Die twee legendarische acts uit de tropenjaren van de elektronische muziek vonden elkaar in hun liefde en affectie voor de kunststroming Dada. De resultaten tot nu toe zijn adembenemend mooi. Dokument.01 verscheen begin dit jaar en bevat twee prachtige, warme ambient-nummers waarin echo’s van beide acts doorklinken. Verstild en huiveringwekkend schoon. De prachtige hoes verwijst naar Man Ray, een van de kopstukken van Dada.

Het vorige maand verschenen Dokument.02 is stukken donkerder. Tot op het angstaanjagende toe. Muziek die je bij de keel grijpt en naar adem doet snakken. En ook hier gaat Dadavistic Orchestra verdomde diep. Stiekem hoop ik een paar gezamenlijke optredens. Op het komende Incubate-festival in Tilburg bijvoorbeeld.

Of dat er nog van komen gaat? The Black Dog is inmiddels druk bezig aan met het veroveren van de dansvloer. Nieuwe 12inch Liber Temple is heerlijk, industriële techno (die je hier kunt beluisteren).

Luister naar ‘De neerstorting van de mening van de kathedraal’ van Dadavistic Orchestra:

Opslaan als: ambient die het gemoed niet onberoerd laat.
Meer Dadavistic Orchestra: www.dadavisticorchestra.com

Dokument.01 en Dokument.02 van Dadavistic Orchestra zijn verschenen bij Dust Science.

“Je begint een beetje een oude zeur te worden, hè?” Ze bedoelde niets met de opmerking, heus niet. En nee, ze maakte ‘m niet opzettelijk. Écht niet. Voor ik in de verdediging kon schieten stootte een vriend me aan. “Ze heeft wel een beetje gelijk hoor”, glimlachte hij. Goed, dat ik veel over voetbal praat? Dat nemen m’n vrienden voor lief. Als ik maar net iets meer over muziek praat. Of over de staat van onze westerse maatschappij desnoods. Dáár word ik voor uitgenodigd op hun hippe Amsterdamse feestjes. Dat liep dit keer anders. Continue reading »