Apparat, foto: Tobias Vollmer

Grimas op het gezicht van Sascha Ring. Wéér een fout. De Berlijner probeert zijn teleurstelling te maskeren. Lukt dus niet. Zo speels en vrij als hij te werk gaat als Apparat, zo gespannen stond Ring er afgelopen donderdag bij mét band. Geen wonder. De akoestiek in de Philharmonie in Keulen is fabelachtig goed. Elke noot is perfect te horen, óók de valse. En tja, Ring wil extra goed voor de dag komen. Dit jaar nog moet er een album uitkomen van Apparat als heuse band: geen glitch meer, maar postrock met elektronica. Op het podium voor klassieke muziek blijft daar weinig van over. In de hoofdstad van de instrumentale rock overspeelde de Berlijner duidelijk zijn hand.

Lees verder bij OOR.

‘Is het hier al zomer?’, vraagt Mark Oliver Everett quasi-verveeld, om er cynisch aan toe te voegen: ‘what is this place called anyway?’ Afstandelijk én routineus. Zo kwam Eels gisteravond in een vrijwel uitverkochte Limburgzaal van het Parkstad Limburg Theater in Heerlen over. Schijn bedriegt. Dit Eels is een goed geoliede rock’n’roll-machine mét humor. Eentje die je gezien moet hebben.

Lees verder bij OOR met beeldmateriaal (zoals hierboven) van Patrick Joosten.

Omdat ie zo ongelooflijk goed is: nieuwe clip van Nobody Beats The Drum voor ‘Poisson Vert’.

Director: Rogier van der Zwaag
D.O.P: Ezra Reverda
Gaffer: Nicholas Burrough
Producer: Roel Oude Nijhuis
Production company: 100% Halal

Justice? Kom er maar in!

Noem me naïef, wereldvreemd. Dat Coldplay €1,3 miljoen vangt om een concert te geven? Ik had het niet verwacht. Dat ook Foo Fighters en Kings Of Leon rond de miljoen aftikken? Donderslag bij heldere hemel. Het klinkt gek, maar sinds ik twintig jaar geleden mijn eerste onzekere stappen in de popjournalistiek zette heb ik nooit over popmuziek gedacht als product. Als iets dat verhandeld wordt op de vrije markt.

Lees verder bij OOR.

Weinig vervelendere dubstep-nummers dan ‘When I Look At You’ van Emalkay. Martin Knowles doet er een poging om dubstep en schreeuwerige nu rave met elkaar te mengen. Klinkt strondvervelend. Die euforische tempowisselingen, die opgepitchte autocue-vocalen? Niet om aan te horen. Dubstepfans oordeelden echter anders – ‘een echte klassieker’ – en ook Pitchfork reageerde enthousiast: ‘a solid release that risks moving beyond than grayscale.’ De 12inch kreeg een 8.

Ja, Knowles durft als Emalkay buiten de standaarden van het dubstep-genre te kijken. Maar dat pakt niet altijd goed uit. Knowles kleurt namelijk als een boze kleuter: na afloop van de kleursessie is er geen lijn meer te ontdekken. Dat wreekt zich op Eclipse, z’n eerste langspeler. Afsluiter ‘True Romance’ is net al zo tenenkrommend. Wéér die opgepitchte autocue-vocalen, nu onder old school-drum’n’bass. Wéér die pijnlijke platheid. Toch zijn de bedoelingen van Knowles goed. Althans, dat denk ik. In andere gevallen – als ie gestructureerder te werk gaat – slaagt zijn flirt met het verleden namelijk wel. In ‘Flesh & Bone’ bijvoorbeeld. Daar verkent de Brit wél de roots van dubstep. Resultaat? Klinkt als dé bastaard van drum’n’bass en dubstep: nu skool breaks.

Knowles is op dit debuut vaker succesvol. ‘The World’ is een aardige dubstep ontmoet r&b-exercitie en het veel te korte ‘Why don’t I Like You’ is verdomde spannende triphop, maar veel te kort. De mix tussen drum’n’bass en dubstep in ‘Keep Moving On’ is aanstekelijk. Echt goede dubstep? Is Knowles ook meester in. ‘Metropolis’ is buitenklasse, opener ‘Fabrication’ dromerig mooi. Kortom, wanneer ie, wat volwassener, tussen de lijntjes kleurt klinkt Knowles op z’n best. Die boodschap wil ie vast niet horen. Ach, dat zelfinzicht komt nog wel. Met ‘Flesh & Bone’ heeft ie mijn interesse in nu skool breaks in ieder geval weer aangewakkerd. Daarover snel meer op dit blog.

Luister naar ‘Flesh & Bone’ van Emalkay featuring Rod Azlan:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: geklieder met dancegenres leidt zelden tot iets écht goeds, met de Franse slag tussen de lijntjes kleuren wel.
Meer Emailkay: www.soundcloud.com/emalkay

Eclipse is verschenen bij Dub Police.

Moby, ach Moby. Zelden heb ik een fijnere gesprekspartner gehad dan hij. Één keer sprak ik ‘m uitgebreid, één keer kort. De laatste keer was in 2005. Ik had een kwartier. Moby zelf vond dat iets te kort. Uiteindelijk drukte ik mijn iPod-opnameknop na 22 minuten uit. Daarna sprak ik hem niet meer. Wel bezocht ik zijn concerten, recenseerde ik zijn platen. De hoop om daarin iets terug te vinden van de charismatische, intelligente man die hij kán zijn, heb ik opgegeven. Toevallig vond ik vanochtend een eerste versie van het artikel dat naar aanleiding van bovenstaand interview is verschenen in OOR. Delen? Waarom niet? 2005 voelt immers als behoorlijk lang geleden.

Goed, naar Moby. Naar Londen, winter 2005.

Ingespannen kijkt hij naar het venster van zijn Black Berry en laat zijn vingers razend snel over de toetsen van het apparaat gaan, kijkt ingespannen door het raam van de hotelkamer, met een prachtig uitzicht op het centrum van Londen, en verontschuldigt zich lachend: “Sorry, ik heb de behoefte om constant contact te onderhouden met het thuisfront.”
Vijf dagen verblijft Moby in hartje Londen om een deel van de Europese pers te woord te staan over zijn nieuwe album Hotel. Eind januari reisde hij al langs Milaan, Parijs en Berlijn. Eigenlijk veel te lang, vindt hij. Hij mist New York, zijn stad. Vooral nu hij weet dat het er sneeuwt. De vrije minuten tussen de interviews gebruikt hij om zich op te frissen en te sms’en met de achterblijvers. In de avonduren vult hij de weblog op zijn website. Bijna dagelijks doet hij er verslag van zijn belevenissen en gedachten. Het is zijn manier van omgaan met het ouder worden. Want dat zit hem behoorlijk dwars. “De laatste keer dat ik uitgebreid met de pers sprak was vlak voor het uitkomen van 18. Drie jaar geleden. Maar het voelt helemaal niet als drie jaar”, verzucht hij, “Dat is een van de problemen van ouder worden, dat de tijd steeds sneller voorbij gaat. Het verschil tussen tien jaar oud zijn en in de dertig zijn is gigantisch. Tussen je tiende en twintigste lijkt elk jaar eeuwig te duren. Nu denk ik terug aan de Lollapalooza tournee van tien jaar geleden en dat lijkt wel zes maanden geleden. Play bijvoorbeeld bracht ik zes jaar geleden uit, maar het voelt zo dichtbij. Dat is een heel gek gevoel. Mijn angst is dat het alsmaar sneller en sneller gaat, dat ik opeens zestig ben en me afvraag hoe het heeft kunnen gebeuren dat de tijd zo snel is opgeraakt.” Continue reading »

iTunes redde de muziekindustrie. iCloud doet hetzelfde én draait iTunes in z’n huidige vorm de nek om. Ongeloof, monden die open vallen. Nee, dát hadden mijn collega’s bij de opleiding Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam niet verwacht. Het is inmiddels traditie. Tijdens WWDC in San Francisco – het jaarlijkse feestje van Apple en Steve Jobs – reserveren we een klaslokaal, sluiten de MacBook aan en beamen een livestream van de presentatie op een groot scherm. Fris, chips, voeten op tafel en discussiëren maar. Het ontaardt doorgaans in een elkaar in de haren vliegen van Applefans en Windowsadepten, maar deze keer bleef het rustig. iCloud geen streamingdienst? Dat had niemand verwacht.

Lees verder bij OOR.

Onderschat, dat heb ik ‘m. Brit Tim Healey kende ik al van Coburn, een breakbeatduo dat in 2007 een album uitbracht. Maakte destijds weinig indruk. Healey maakt al breakbeat sinds het begin van deze eeuw. Zo nu en dan kwam ie voorbij op 12inches, albums en remixen van Stanton Warriors, Tomcraft, Deekline en DJ Assault. Zeg maar de Britse post-nu skool-scene.

Rest In Beats is Healy’s langspeeldebuut. Maakte bij de eerste luisterbeurt weinig indruk. Overdaad aan grote gebaren, veel geschreeuw, overdaad muzikale clichés en geen memorabele melodieën. Kortom, dance die het goed doet op het electrohouse-podium van Mystery Land maar buiten die setting geen potten breekt. Komt nog eens bij dat het, eh, ‘verhaal’ van het album – tijdens de intro wordt Healey ten grave gedragen, maar nee, hij is verre van dood – op de gaapspieren werkt.

Ik zat ernaast. Tijdens een onbewaakt ogenblik pompte single ‘Rock It Roll It’ plots door de speakers van mijn AKG-hoofdtelefoon. En verdomd, dat klonk goed. Healey mengt er r&b, drum’n’bass, electrohouse en UK bass door elkaar. Klinkt goed. In Engeland noemen ze dat bubstep. Healey belandde er prompt mee op nummer één in de hitlijst van dance-downloadplatform Beatport. Rest in Beats verdiende een herkansing, zo oordeelde ik.

Goed, beter dan ‘Rock It Roll It’ wordt het niet op het debuutalbum van Healey. En ja, Healey maakt het in momenten erg bont. Dan gieren de synths hoger dan bij Deadmau5, klinkt zijn breakbeat alsof big beat in 1997 niet ten onder is gegaan. Of wat te denken van ‘Dear Prudence’, een Beatles-cover met Kirsty Sillars op zang? Snel vergeten.

Gelukkig heeft die durf om grenzen over te gaan ongeacht het resultaat – of wellicht die mateloze zelfoverschatting – ook positieve kanten. De electro-gekte in ‘Believe Him’ bijvoorbeeld. Te gek popnummer ergens in het schemergebied tussen leftfield en grime. ‘Loving You’ kan zo op de nieuwe Justice.

Luister naar ‘Rock It Roll It’ van Tim Healy (luisteren op je AKG!):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: bubstep, UK Bass, breakbeat, electrohouse, geef ‘t beestje maar een naam.
Meer Tim Healey: www.soundcloud.com/tim-healey

Rest In Beats van Tim Healey is verschenen bij Surfer Rosa.

Tja, goede voornemens. En weer kwam er niets van terecht. 1979 van Mathias Stubø lag op de stapel te luisteren promo’s en bleef op de stapel. Tot vandaag. Goed, het album komt pas deze maand in Nederland uit. Maar toch, ik had er eerder bij moeten zijn. Mathias Stubø maakt verfijnde neodisco om je vingers bij af te likken.

Komt nog eens bij dat de Noor pas achttien is. In z’n thuisland ontving hij reeds op veertienjarige leeftijd een muziekprijs. Als Proviant Audio is hij daar inmiddels een gevestigd producer en veelgevraagd percussionist. Onder eigen naam mengt Stubø disco, funk, soul en Europese synthpop tot warme popliedjes. Zijn langspeeldebuut 1979 staat er vol mee. En ja, de invloeden van landsgenoten Prins Thomas en Hans-Peter Lindstrøm zijn onmiskenbaar aanwezig. Ook Stubø verstaat de kunst om aan de goede kant van de lijn te blijven. Ondanks de foute gitaarsolo’s, theatrale synthpartijen en obligate Moroder-baslijnen klinkt zijn muziek nooit oubollig. Kitsch? Ja zeker, maar wel hele goede kitsch.

Toch heeft Stubø een eigen stijl. Niet alleen graait hij in oude funk, disco en soul, hij knipt en plakt de samples tot korte, repetitieve geluidsbombardementjes. Soort neodisco ontmoet clicks’n'cuts, zeg maar. Een recensie volgt snel. Voor nu moet je het doen met onderstaande ‘Just Like That’ dat overigens niet op het album te vinden is. Meer materiaal? Op z’n Soundcloud.

Meer Mathias Stubø: www.proviantaudio.com.

Just Like That from Markus Vad Flaaten on Vimeo.