theoploeg.net.

De wedstrijd vanavond? Die doet er niet meer toe. Onder normale omstandigheden, tenminste. Vorige week maakte ons Fortuna gehakt van naaste concurrent Almere City. Het veredelde Ajax-filiaal mag het in de topklasse gaan proberen. Tegen RKC kan er frank en vrij worden gespeeld. Stiekem met het hoofd bij volgend jaar.

Goed, helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet. Wanneer ik deze column schrijf, staat Cambuur uit op het programma. Fortuna speelt de laatste wedstrijden goed. En zo’n Cambuur? Kunnen we best hebben. Al draaien die goed mee in de subtop. Maar winst is niet persé noodzakelijk. Volgende week gewoon winnen in Almere. Dan is er geen vuiltje aan de lucht. Fortuna heeft alles zelf in de hand. En juist dat baart me zorgen. Er lijkt elk jaar meer onzekerheid in de club te sluipen. Het winterschoeiseldebacle aan het begin van dit jaar staat nog vers in mijn geheugen gegrift. Niemand begreep er een snars van. Ook de spelers niet. En toch gebeurt het. Dat is angstaanjagend.

De afgelopen jaren ging het niet best met Fortuna. Vorig jaar bungelden we ook ergens onderaan. Ontliepen degradatie. Dat zou niet meer gebeuren, luidde het in augustus vorig. Bernard Hofstede kwam, topscoorder Fabio Caracciolo koos voor Sittard. En dan is het eenvoudig rekenen. Goede doelman mét eredivisie-ervaring, solide verdediging, aardig middenveld en, in goede doen, dodelijke aanval. Goed genoeg om in de middenmoot te belanden. Op voetbalfora rekenden enkele Fortuna-fans zich al rijk: een periodetitel moet haalbaar zijn.

De laatste acht jaar waren de verwachtingen elk seizoen hoog gespannen. Ook bij mij. Dit seizoen zou sowieso bijzonder worden. Ik keerde immers terug naar het zuiden – ja ja, naar 045, maar toch – en was dus in staat vaker naar Fortuna te gaan. Dat pakte anders uit. Vrijdag werd mijn Amsterdam-dag. Op tijd in Sittard zijn? Ondoenlijk. Daarbij is de vrijdagavond een werkavond voor een popjournalist als ik. Ballen dus. Ach, daar kan ik mee leven. Niet alles heb je in eigen hand. Een gelukkig leven is vooral gebaseerd op het vermogen om zaken waar je geen invloed op kunt uitoefenen te scheiden van die waarbij dat wél het geval is.

Goed, op de prestaties van Fortuna heb ik uiteraard ook geen invloed. En toch, dat we aan het einde van het seizoen wéér onderaan bungelen en degradatie ternauwernood weten af te wenden maakt me verdrietig. Een beetje boos, ook. Dat gevecht om degradatie is namelijk écht onnodig geweest. Fortuna heeft een aardige selecte, kan meekomen met de middenmoot en zeker ergens bovenaan het rechterrijtje eindigen. Dat dat niet gebeurt? Heeft niets te maken met omstandigheden die de club niet in de hand heeft.

Vertrouwen, dáár draait ‘t om. Vanuit mijn appartement zie ik in de verte het stadion van een andere club die daar alles van weet: Roda JC. Met een aardig elftal wisten zij een aantal jaar geleden degradatie uit de eredivisie te voorkomen. Zonde. Ik keek al uit naar de derby’s. Nu strijden de Kerkradenaren mee om de vierde plaats én Europees voetbal. Het verschil? Vertrouwen. Zelfvertrouwen. Oké, ik geef toe, een vreemde plek om op zoek te gaan naar troost. Maar toch. Die ontwikkeling biedt hoop. Komend seizoen zou zo maar de wederopstanding van Fortuna Sittard kunnen zijn. Eerst een plekje in de middenmoot. daarna nieuwe investeerders. Hofland die het voor gezien houdt in Cyprus en Van Bommel die besluit om zijn laatste jaren uit te dienen bij de club waar hij het vak leerde. Dan spelen we over twee seizoen weer derby’s tegen die reserve-Duitsers uit Parkstad. Eerst even RKC de oren wassen.

Deze column verscheen eerder dit jaar – voordat Fortuna gelijkspeelde in Almere en op de dag van de thuiswedstrijd tegen RKC – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.