Lady Gaga, foto: Nick Knight

Die Hooijer toch. Koud begonnen met bloggen voor OOR en vier keer in de roos. Z’n stukjes zijn kort, een woord of tweehonderd, driehonderd maximaal. De boodschap? Onduidelijk. Hooijer verstrooit. Daar houd ik van. Sterker: dat is nodig in de huidige postmoderne maatschappij.

Lees verder bij OOR.

Halverwege en nog ontzettend veel te onderzoeken, te bepraten, uit te zoeken. Vorige week verscheen Gonzo (circus) #103 met daarin deel drie van mijn reeks Radicale Vrijheid. Ik ben er op zoek ga naar de (on)mogelijkheid om weerstand te bieden tegen de heersende orde in onze huidige westerse samenleving. De prachtige illustraties van Yorick Bergsma leveren de perfecte ondersteuning (vergeet vooral niet www.yorickbergsma.nl te bezoeken). Drie gehad, nog drie te gaan. Tijd om een tussenbalans op te maken? Bij Frankfurt van Gonzo (circus) roep ik lezers op in gesprek te gaan. Benieuwd of de Gonzo (circus)-lezer zo ‘genetwerkt’ is.

Lees verder bij Frankfurt van Gonzo (circus).

Krimp neerzetten als probleem is zinloos, betoogde Bas Breman zaterdagavond in de uitzending van NCRV-programma Rondom 10 over het thema. Krimp is een verschijnsel, meent de coördinator van het onderzoeksprogramma demografische krimp van Alterra in Wageningen. Gelijk heeft ie. Krimp is niet goed of slecht. Het is een conditie. En daar kun je iets mee.

Lees verder bij ZwartGoud.

De wedstrijd vanavond? Die doet er niet meer toe. Onder normale omstandigheden, tenminste. Vorige week maakte ons Fortuna gehakt van naaste concurrent Almere City. Het veredelde Ajax-filiaal mag het in de topklasse gaan proberen. Tegen RKC kan er frank en vrij worden gespeeld. Stiekem met het hoofd bij volgend jaar.

Goed, helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet. Wanneer ik deze column schrijf, staat Cambuur uit op het programma. Fortuna speelt de laatste wedstrijden goed. En zo’n Cambuur? Kunnen we best hebben. Al draaien die goed mee in de subtop. Maar winst is niet persé noodzakelijk. Volgende week gewoon winnen in Almere. Dan is er geen vuiltje aan de lucht. Fortuna heeft alles zelf in de hand. En juist dat baart me zorgen. Er lijkt elk jaar meer onzekerheid in de club te sluipen. Het winterschoeiseldebacle aan het begin van dit jaar staat nog vers in mijn geheugen gegrift. Niemand begreep er een snars van. Ook de spelers niet. En toch gebeurt het. Dat is angstaanjagend.

De afgelopen jaren ging het niet best met Fortuna. Vorig jaar bungelden we ook ergens onderaan. Ontliepen degradatie. Dat zou niet meer gebeuren, luidde het in augustus vorig. Bernard Hofstede kwam, topscoorder Fabio Caracciolo koos voor Sittard. En dan is het eenvoudig rekenen. Goede doelman mét eredivisie-ervaring, solide verdediging, aardig middenveld en, in goede doen, dodelijke aanval. Goed genoeg om in de middenmoot te belanden. Op voetbalfora rekenden enkele Fortuna-fans zich al rijk: een periodetitel moet haalbaar zijn.

De laatste acht jaar waren de verwachtingen elk seizoen hoog gespannen. Ook bij mij. Dit seizoen zou sowieso bijzonder worden. Ik keerde immers terug naar het zuiden – ja ja, naar 045, maar toch – en was dus in staat vaker naar Fortuna te gaan. Dat pakte anders uit. Vrijdag werd mijn Amsterdam-dag. Op tijd in Sittard zijn? Ondoenlijk. Daarbij is de vrijdagavond een werkavond voor een popjournalist als ik. Ballen dus. Ach, daar kan ik mee leven. Niet alles heb je in eigen hand. Een gelukkig leven is vooral gebaseerd op het vermogen om zaken waar je geen invloed op kunt uitoefenen te scheiden van die waarbij dat wél het geval is.

Goed, op de prestaties van Fortuna heb ik uiteraard ook geen invloed. En toch, dat we aan het einde van het seizoen wéér onderaan bungelen en degradatie ternauwernood weten af te wenden maakt me verdrietig. Een beetje boos, ook. Dat gevecht om degradatie is namelijk écht onnodig geweest. Fortuna heeft een aardige selecte, kan meekomen met de middenmoot en zeker ergens bovenaan het rechterrijtje eindigen. Dat dat niet gebeurt? Heeft niets te maken met omstandigheden die de club niet in de hand heeft.

Vertrouwen, dáár draait ‘t om. Vanuit mijn appartement zie ik in de verte het stadion van een andere club die daar alles van weet: Roda JC. Met een aardig elftal wisten zij een aantal jaar geleden degradatie uit de eredivisie te voorkomen. Zonde. Ik keek al uit naar de derby’s. Nu strijden de Kerkradenaren mee om de vierde plaats én Europees voetbal. Het verschil? Vertrouwen. Zelfvertrouwen. Oké, ik geef toe, een vreemde plek om op zoek te gaan naar troost. Maar toch. Die ontwikkeling biedt hoop. Komend seizoen zou zo maar de wederopstanding van Fortuna Sittard kunnen zijn. Eerst een plekje in de middenmoot. daarna nieuwe investeerders. Hofland die het voor gezien houdt in Cyprus en Van Bommel die besluit om zijn laatste jaren uit te dienen bij de club waar hij het vak leerde. Dan spelen we over twee seizoen weer derby’s tegen die reserve-Duitsers uit Parkstad. Eerst even RKC de oren wassen.

Deze column verscheen eerder dit jaar – voordat Fortuna gelijkspeelde in Almere en op de dag van de thuiswedstrijd tegen RKC – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.

‘Op dinsdagmiddag krijg ik een telefoontje. De Wereld Draait Door, de hoofdprijs in muziekmakend Nederland, hangt aan de lijn. Of we komende donderdag te gast willen zijn, want ‘de redactie heeft gehoord dat Kyteman’s Hiphop Orkest een van de smaakmakers van de komende editie wordt’. Dank je wel’, schrijft Niels Aalberts in Doorbraak! Zero Budget Marketing op Internet. Hij wijst het aanbod af. Te duur om met de hele band naar Hilversum te reizen. En eigenlijk komt de tv-show te vroeg. Aalberts zweet peentjes, maar neemt achteraf gezien de juiste beslissing.

Lees verder bij OOR.

Per toeval gevonden op YouTube: het portet dat www.zuidlimburg.nl van me maakte. In YouTube-format dus nu wel eenvoudig te embedden. Zie hieronder.

Kreidler en Nederland hebben iets met elkaar. Sinds de Duitse motorfabriek – in 1904 opgericht – in de jaren vijftig voor het eerst de lichte Florett-motorfiets op de markt bracht, is het merk ongekend populair in ons land. In de jaren tachtig verplaatste de fabricage zich naar Nederland. Na een onvermijdelijk faillissement van de originele fabriek in Stuttgart, startte de Nederlander John Bos – een liefhebber van het eerste uur – met de verkoop van reserveonderdelen. Sinds 2009 bestiert hij een eigen fabriek in Portugal waar complete Kreidlers van de band rollen. Het officiële Kreidlermuseum ligt in Jubbega. Precies ja, in Nederland.

Lees verder bij ZwartGoud.

Shunda K heeft een beetje hetzelfde probleem als Mathangi ‘M.I.A.’ Arulpragasam: hoe extremer ze uit de hoek komt, hoe steviger ze door de culturele elite wordt omarmd. Zonde want de boodschap van de Amerikaanse mc verdient aandacht. Eerder dit jaar werkte ze mee aan It Gets Better, een project om jonge homo’s, lesbo’s en transgenders een hart onder de riem te steken.

Deed ze al met Yo! Majesty. Het duo maakte één album, Futuristically Speaking… Never Be Afraid. Niet naar luisteren. Aardige beats, slechte raps. Lashunda Nicole Flowers verliet de band in 2009. De lesbische – al was ze getrouwd met een man -, christelijke mc uit Tampa, Florida kent haar tekortkomingen. Vorig jaar werkte ze samen met Peaches. Op The Most Wanted rapt ze maar op een drietal nummers alleen. Doet ze een stuk beter dan voorheen.

Muzikaal is The Most Wanted een verademing. Hiphop, Baltimore club, crunk, soul en pop vloeien er in elkaar over. ‘Stoopid’, ‘My Light’ en ‘It’s Time To Get Paid’ zijn aanstekelijke liedjes waar Lady Gaga jaloers op is: slick maar met brutale rafelranden. In ‘Feel Da Bass’ – samen met Fly Gitt – en ‘Dancing’ – in een Deekline & Pure SX-remix – gaat Shunda K er stukken steviger tegenaan. Tekstueel laat de Amerikaanse er geen gras over groeien. Seks en seksualiteit vormen de basis. Maar de belangrijkste boodschap is universeler: ben trots op wie je bent, geef nooit op, als je wilt kun je alles. Kijk maar naar mij, voegt Shunda K daar continu aan toe.

Mag ze best. Niet alle stijlmixen komen op dit debuutalbum even goed uit de verf, maar in tegenstelling tot een Lady Gaga (doet tegendraads maar is zo mainstream als ‘t maar kan) heeft Shuna K wel de muzikale durf én inhoudelijke diepgang om een positieve invloed te hebben op een jonge doelgroep die opgroeit in een wereld die steeds minder tolerant wordt voor afwijkingen van de ‘standaard’. Shunda K is geen standaard. Komt daar openlijk en met grote mond voor uit. En dat verdient respect.

Luister naar ‘My Light’ met de geweldige Tan als mc:
02 I’m Da Best (feat. Shon B) by Shunda K

Opslaan als: zwetende mix van baltimore club en crunk mét een boodschap.
Meer Shunda K: www.myspace.com/shundak

The Most Wanted van Shunda K is verschenen bij Fanatic Records.

“Koop alsjeblieft na afloop mijn cd. Dan kan ik misschien een treinkaartje naar Berlijn kopen. En wie weet op een dag terugreizen naar Australië”, zegt Jaimi Faulkner met een serieus gezicht. Een verleider, dát is de van oorsprong Australische singersongwriter. Moeiteloos windt hij z’n publiek op de vingers. Mét zijn grapjes, anekdotes en ontwapenende glimlach, maar vooral met zijn prachtige stem én virtuoze gitaarspel.

Lees verder bij OOR.

Andrew Keen spreekt op i_beta/event

“Lijkt ‘t daar op Amsterdam?”, vraagt Andrew Keen terwijl hij in een gloeiendhete Italiaanse tosti hapt. We zitten in de lentezon aan de herengracht, hoek Utrechtsestraat. “Ik ben gek op Amsterdam”, voegt hij er met volle mond aan toe. De schrijver van het boek The Cult Of The Amateur – in het Nederlands vertaald als De @-Cultuur – is in de hoofdstad om te spreken op The Next Web, een conferentie over nieuwe media. Een van de organisatoren is Boris van Veldhuizen van Zanten die vorig jaar een keynote gaf op i_Beta in Heerlen. Dit jaar valt die eer ten deel aan Andrew Keen, een van de belangrijkste critici van Silicon Valley. “Is i_Beta net zoiets als The Next Web?”, vraagt Keen ongeduldig.

Lees verder bij ZwartGoud.