Heel even dacht ik het. Niet meer dan een fractie van een seconde. Heus, écht niet meer. Een losse flodder. Zomaar een gedachte. ‘Toekomst Van Bommel nog ongewis’, kopte de website van Voetbal International. En ja, logisch is het niet en tóch dacht ik het: “hij komt naar Fortuna.” Terwijl ik dát dacht voelde ik een glimlach opkomen. Zo een die ontstaat wanneer je onbewust iets onbetamelijks doet. Naar de mooie, lange benen van een onbekende vrouw kijken, bijvoorbeeld. Je wilt het niet, en toch doe je het. Instinctief, zeg maar. Zo voelde mijn gedachte ook. Wedden dat ik niet de enige was die het dacht?

Hét? Dat is de terugkeer van Mark van Bommel bij Fortuna Sittard, de club waar de middenvelder zijn professionele voetbalcarrière startte. Ja, ik weet. Die terugkeer is hoogst onwaarschijnlijk. Van Bommel speelde afgelopen zomer een prima wereldkampioenschap en was vorig seizoen de onbetwiste leider van zijn club, Bayern München. Van Bommel is met z’n 33 nog steeds een aanwinst voor de meeste Europese topclubs. Tottenham Hotspur, Manchester City en Wolfburg hebben zich schijnbaar voor hem gemeld. In de zomer is de Limburger transfervrij. Van Bommel zelf zwijgt in alle toonaarden. Wat hem betreft maakt hij het seizoen gewoon af. Dat zijn vervanger, de Braziliaanse middenvelder Luiz Gustavo die onlangs overkwam van TSG Hoffenheim, in München is gearriveerd? Van Bommel wordt er niet warm of koud van.

Goed, dat is schone schijn. Achter de schermen speelt vast veel meer. Inmiddels spreken PSV-supporters uit waar ik alleen van durf te dromen: Van Bommel komt naar PSV. De Limburger gaat zijn carrière afsluiten bij de Eindhovenaren. Tenminste, dat schijnt ie vaker gezegd te hebben. En tja, dan moet ie niet nog ergens anders heengaan. Het is immers de vraag wat een middenvelder van tegen de 36 toe kan voegen. De supporters zijn het er over eens: hij moet nu komen. Ik geef toe: zo vreemd is dat niet gedacht. PSV is een mooie club, speelt elk jaar Europees en is in potentie de enige club van Nederland met Europese mogelijkheden. Ik zie Ajax of FC Twente nog geen Europese cupfinale spelen. PSV wel. Dat Van Bommel uiteindelijk naar PSV gaat? Dat klinkt nog niet eens zo heel ongeloofwaardig.

En toch. Sinds ik, eh, hét dacht, laat het idee me niet meer los. Het is een onzinnige gedachte. Totaal ontdaan van elke realiteitszin. Maar toch, stel je voor. Mark van Bommel maakt in de winterstop de overstap van Bayern München naar Fortuna Sittard. ‘Om de club vooruit te helpen, voor degradatie te behoeden’, laat hij het bij de persconferentie aanwezige journalistencorps optekenen. ‘Deze club zit diep in mijn hart’, verklaart hij met overslaande stem. Na afloop valt hij Fernando Ricksen in de armen. Vrienden voor het leven, lijken ze. Even verderop praat een duidelijk geëmotioneerde Kevin Hofland met L1. Na een telefoontje van Van Bommel leverde hij zijn contract in bij Feyenoord en betaalde AEK Larnaca een afkoopsom. Ook hij gaat spelen voor zijn club. Voor niets. Gewoon, omdat de club hulp nodig heeft. Hem nodig heeft.

Kameraadschap is belangrijker dan geld, dan roem. Daar zijn de mooiste verhalen uit de voetbalgeschiedenis op gebaseerd. De werkelijkheid is een andere. Fortuna Sittard, onze club, staat er beroerd voor. Alleen met een onmenselijke krachtsinspanning kan degradatie naar de topklasse worden afgewend. Ondanks de gedachte die in mijn hoofd heeft postgevat, staan Van Bommel en Hofland morgen niet voor de deur. Ricksen is er wel. Een ervaren rot die een team op sleeptouw kan nemen, zo bewees hij in z’n eerste wedstrijd uit bij RKC, maar ook hij kan geen ijzer met handen breken. En toch. Met hem komt de kameraadschap. De opoffering, het voor elkaar door het vuur gaan, dat uiteindelijk lijfsbehoud kan betekenen. Kortom, met Ricksen komt het geloof in een goede afloop. Voorbarig, ik weet. Maar bepaald geen vreemdere gedachte dan, eh, hét.

Deze column verscheen eerder dit jaar – nog voor Van Bommel naar AC Milan trok – in het blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard, SV Nao Veure.

Aken lonkt naar Heerlen. De afgelopen jaren ontworstelde de Duitse stad zich van het imago van kleine, ingeslapen provinciestad. Er wordt niet langer gekeken naar Berlijn. De Euregio is het nieuwe ümfeld. Cultuurmanager Rick Takvorian is stellig: “deze regio heeft veel potentieel. Het is zoeken naar die ene bindende factor.”

Lees verder bij ZwartGoud.

Opvallende verandering: What? van Bodi Bill klinkt toegankelijker dan voorgaand werk. Meer pop, minder electro. Dat pakt niet slecht uit. Voorgangers No More Wars en Next Time hinkten te veel op twee gedachten. Sloegen uiteindelijk door naar dansbare electropop. Op What?, de derde dus, ligt het tempo lager, zijn de melodieën doorwrochter en krijgt zanger Fabian Fenk meer ruimte.

Dat levert betere liedjes op. Betere popliedjes, eigenlijk. Zorgt er ook voor dat de drie Berlijners – naast Fabian Fenk ook Anton Feist, Alex Amoon – nogal wat weg hebben van Junior Boys, het Canadese duo waarvan de helft tegenwoordig in de Duitse hoofdstad bivakkeert. Begon Dull Care van Junior Boys bevat net zulke melancholische, donkere pop met elektronische touch als What?. Toch zijn er verschillen. Zo diep als de twee Canadezen gaan de Duitsers niet. Onbewust houden ze in, gooien ze er nog wat luchtig in als het muzikale gemoed te zwaar wordt. Jammer.

Ander verschil? De techno-invloeden die Bodi Bill knap in de poppy nummers verwerkt. Bij Written In Music haalt Sophie Westhiner er Funkstörung bij om die invloeden te kunnen plaatsen. Geen vreemde vergelijking. Toch ligt de nadruk op deze derde duidelijk op vroege jaren tachtig pop. Echo’s van Simple Minds in de beginperiode klinken door. Wanneer het tempo omhoog gaat, verdwijnen de slicke popelementen langzaam. Dat zorgt voor de hoogtepunten van dit album. ‘Friends’ bijvoorbeeld, waar techno en pop prachtig in elkaar worden gedraaid. Of het zacht knisperende ‘The Net’, zonder meer het beste nummer van het album. Nieuwe single ‘Brand New Carpet‘ is een stuk lichtvoetiger en toegankelijker en mist die extra traan.

Kortom, goede zet van de drie Duitsers, die extra pop. Het maakt What? tot het beste album van Bodi Bill tot nu toe. Al hadden Fenk, Feist en Amoon nog een stukje dieper mogen gaan.

De video voor single ‘Brand New Carpet’ is gemaakt door Stephane Leonard.

Opslaan als: donkere melancholische electropop met een iets te lichte snik.
Meer Bodi Bill: www.bodibill.de.

What? van Bodi Bill is verschenen bij SinnBus.

Muzikale nomaden, dat zijn Maurits Goossens en Tymen Bergman. Zonder haast reisden ze door Europa en het middellandse zeegebied. Aftands, geroest busje vol met opnameapparatuur. En dan van dorp tot dorp rijden en alle gevonden volksmuziek aan magnetisch band toevertrouwen. Zoiets. Terug in Nederland volgden uren in de studio. Die moeten spannend zijn geweest. Ritme, gitaarrif, baspartij en dan maar graaien uit die schier oneindige hoeveelheid muzikale fragmenten uit pakweg Frankrijk, Tunesië, Albanië, Polen, Griekenland, Turkije en Roemenië.

Dat plezier is duidelijk te horen op debuutalbum La Boutique Fantastique, een kleurrijke excursie in de pracht van eeuwenoude volksmuziek binnen de kaders van moderne pop. Doorgaans mislukken pogingen om pop en volksmuziek te mengen jammerlijk. Logisch, het is zoeken naar een broos evenwicht waar de ene invloed de andere niet moet overheersen. De opzichtige verwijzing in de bandnaam naar het theaterstuk La Boutique Fantastique uit de eerste helft van de vorige eeuw is dan ook verklaarbaar. De naar Frankrijk verhuisde Russische choreograaf Leonid Fyodorovich Myasin legde in het stuk de worsteling tussen oude en nieuwe cultuur, het probleem bij culturele assimilatie, bloot.

Goossens en Bergman hebben die worsteling vakkundig omzeild. Vanuit hun westerse pop-refentiekader houden ze de oren gespitst, leggen verbanden die anderen niet meer horen. Het resultaat is een album dat hokjes doorbreekt. Daarmee schaart La Boutique Fantastique zich naast muzikanten als Ricardo Villalobos en Muslimgauze. Eerstgenoemde Chileen is meester in het blenden van dubtechno en -ambient met onder andere Beierse volksmuziek en Franse koren. De etnische dubelektronica van laatstgenoemde (Bryn Jones, de man achter het project, overleed in 1999) is de meeste geslaagde mengeling van westerse en oosterse (pop)muziek tot nu toe.

Ideologisch vakbroeders, maar muzikaal hebben ze weinig gemeen. De muziek van Goossens en Bergman is daarvoor toch een stuk meer pop en herinnert aan Morphine, Calexico, Kaizers Orchestra, Buscemi, Hooverphonic en Amsterdam Klezmer Band. Maar ook weer niet, want de vergelijkingen gaan slechts op voor fragmenten, losse delen van het geheel. Hoe de nummers op La Boutique Fantastique dan klinken? Lastig te omschrijven. Misschien brengt een andere metafoor uitkomst. Dit album is als een oriëntaals gerecht: bij elke hap proef je allerlei specerijen, de een steeds net iets dominanter dan de ander. Een hap wegslikken proeft als een lukrake combinatie van smaken. Ja, ze allemaal proeven vergt oefening. Daarna is de smaaksensatie compleet en overdonderd het resultaat.

Luister zelf naar het album op de 3voor12-luisterpaal (zolang het kan) of hieronder naar het geweldige, opzwepende ‘Ispjenzola’. Of gewoon blind aanschaffen.

Luister naar ‘Ispjenzola’ van La Boutique Fantastique:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: volksmuziek is ook gewoon pop, en andersom.
Meer La Boutique Fantastique: laboutiquefantastique.com.

La Boutique Fantastique van La Boutique Fantastique verschijnt 20 maart op Kytopia, het label van Colin ‘Kyteman’ Benders.

Madi

Grote ogen, open mond. Ongeloof. Eerste is ze geworden. Madi Hermens speelt de vermoorde onschuld. Natuurlijk, ze wist het al. Met een overrompelend optreden liet ze de concurrentie gisteravond ver achter zich. Achttien, maar muzikaal volwassen. Madi – zoals de band van Hermens heet – is de terechte winnaar van Nu Of Nooit 2011.

Lees verder bij ZwartGoud.

Douglas Rushkoff gelooft niet in machines, wel in mensen. In het interview dat ik met hem had  toonde hij zich een grenzeloos optimist.

Mijn gesprek met hem is nu te lezen in Gonzo (circus) #102. Uiteraard als onderdeel van de reeks Radicale Vrijheid. Mét wederom geweldige illustraties van Yorick Bergsma. Hieronder een kort voorproefje.

<<

Moldavië? Iran? Tunesië? Twitterrevoluties. En voeg Egypte maar vast toe. ‘The freedom to connect is a tool of liberation – and it’s powerful’, benadrukt Roger Cohen in The New York Times van 27 januari 2011. In de Verenigde Staten worden sociale media door de traditionele media geprezen voor de rol die ze spelen in recente volksopstanden en protesten. Hillary Clinton, minister van Buitenlandse Zaken onder Barack Obama, doet daar een flinke schep bovenop. Volgens haar kan de wereld zich via blogs, Facebook, YouTube en Google een weg naar democratie en vrijheid banen. Om er aan toe te voegen dat het voor de Verenigde Staten prioriteit heeft om ‘the power of connection technologies”’te versterken, “and apply them to our diplomatic goals”. Nog een stapje verder gaat Mark Pfeife, voormalig adviseur nationale veiligheid van de Verenigde Staten. Hij geeft Twitter vast de Nobel Prijs voor de Vrede voor de rol die het medium speelde tijdens de Iraanse protesten in 2009. New York Times-journalist Robert Cohen valt hen bij in zijn opiniestuk ‘Revolution Arab Geeks’. Hij was er bij, daar in Tunesië en ja, Facebook gaf jonge demonstranten de macht om zich te verenigen. YouTube bood ze de mogelijkheid om direct en onverbloemd te laten zien wat er gebeurde op de straten en de pleinen. Ook belangrijk: ze toonden de rol die het westen heeft gespeeld in het in het zadel heisen en houden van dictators. En dat pikt de jonge, niet-ideologische, generatie niet. Of Clinton daar ook zo blij mee is? Inmiddels groeit het commentaar op de lofzang op de rol die sociale netwerken spelen bij volksopstanden.

In het toonaangevende vakblad Foreign Policy veegt Golnaz Esfandiari de vloer aan met de vermeende rol van Twitter bij de Iraanse protesten. Er werd immers vooral getweet door buitenlanders in het buitenland. Ook werd Twitter effectief ingezet door de regering zelf om verdeeldheid te zaaien onder de protesteerders. De revolutie wordt niet getweet, beweert auteur Malcolm Gladwell, bekend van boeken als The Tipping Point (2002) en Blink (2005), in The New Yorker. Activisme, de wil om de bestaande situatie te veranderen, is gebaad bij een sterke sociale relaties. In zijn artikel haalt hij er allerlei voorbeelden uit het verleden bij – van de eerste Afro-Amerikaanse protesten tot de de val van de Berlijnse muur en vrijheidsstrijders in Afghanistan. Sociale media bieden juist zwakke relaties. Natuurlijk, ook die relaties bezitten kracht, maar de investering die nodig is om onderdeel te zijn van het netwerk is verwaarloosbaar. Het klikken op de ‘vind ik leuk’-knop op de Facebook-pagina van 3FM Serieus Request is een makkie. Actief deelgenoot worden van de protesten tegen de overheid niet. En daarin zit ‘m juist het verschil, betoogt Gladwell. Komt nog eens bij dat internet net zo goed bruikbaar is om mensen te onderdrukken als om democratie en vrijheid te brengen.

Althans, dat beweert Evgeny Morozov in zijn recent verschenen boek The Net Delusion: How Not To Liberate The World. Morozov is jong, 26 pas, en oorspronkelijk afkomstig uit Wit-Rusland. Hij heeft zich in de Verenigde Staten, z’n nieuwe thuisland, inmiddels opgewerkt tot de nachtmerrie van alle nieuwe media-optimisten. Met succes. De waslijst van (voormalige) werkgevers is imposant, al stelt zijn boek iets teleur. Te zwartgallig. Of, zoals Britse krant The Guardian opmerkt: hij is net zo pessimistisch over de zegeningen van nieuwe media als over mensen zelf. Toch snijdt zijn kritiek op cyber- en techno-utopieën hout. Het internet kan een Trojaans paard zijn dat vrijheid van binnenuit bestrijdt. Door die kant van nieuwe media te ontkennen, wordt ze er alleen maar gevaarlijker op. En tja, op zo’n boodschap zit de gemiddelde mediamaker en -consument niet wachten. Ook Hillary Clinton niet. Ooit was Douglas Rushkoff, geboren in 1961, zo’n cyber-utopist die Morozov in zijn boek te grazen neemt.

>>

Lees verder in Gonzo (circus) #102.

Spinvis

Troubadour van het kleine, de onthechting en de twijfel. Zo typeerde ik Spinvis een tijd geleden in muziektijdschrift OOR. Op een zonnige zomerdag van 2007 zocht ik hem op in zijn oude huis in Nieuwegein. Aan het einde van de middag slenterden we naar de nieuwe woning, een paar straten verder. Net zo vinex als zijn huidige. In de ochtend zette Erik de Jong – want zo heet ie echt – koffie in een half leeg thuis. Eerst maalt hij een handjevol bonen. Daarna giet hij water in het koffiezetapparaat. Vijftien minuten duurt het voor de koffie klaar is. Het genot begint nu al. Natuurlijk, het is te gemakkelijk om de gang van zake in huize Spinvis te vergelijken met zijn muziek. Toch liggen de parallellen voor het oprapen. Haast bestaat niet. Lawaai evenmin.

Lees verder bij Zwart Goud.

Schreef ik ooit zolang niet? De afgelopen maand gebeurde er niets op dit blog. Ook elders verscheen er niets van mijn hand. Schrijversblok? Misschien. Veroorzaakt door te veel denk- en projectwerk? In ieder geval.

Gelukkig is daar Lost Bear. Gibson Houwer – verdomme, wát een naam – van de band mailde me dat de baardmannen de laatste hand legden aan debuutalbum Limshasa. Uiteraard mét voorproefje. En ja, plots was daar weer de zin om er iets over te schrijven. Is de muziek van Lost Bear dan zo bijzonder? Ja, dat is ze.

Eerder was ik overdonderd door de passie en kracht die sprak uit de split van de band met stadsgenoten Schotel Van De Dag. In OOR schreef ik:

“Schaamteloos Pearl Jam persifleren? Griezelig echt klinken als Dinosaur Jr. anno 1989? Lost Bear doet het en komt er mee weg. Want God, wat klinken de drie nummers op deze split met stadsgenoten Schotel Van De Dag geweldig. Drie keer roepen de Utrechters de hoogtijdagen van de Amerikaanse indie in gedachten. Drie maal klinken ze precies als Pavement, fIREHOSE en Buffalo Tom ooit deden aan het eind van de jaren tachtig. Onvast, verre van perfect, maar gedreven en vol passie. Kortom, deze zeven mannen – die ook actief zijn in Subhuman en Sennen – zijn net zo goed als the real thing ooit was. Zelden klonk rammelende indierock de laatste jaren zo fantastisch als bij Lost Bear.”

Op Limshasa gaan de mannen op dezelfde voet verder. Stel je voor: Andrew Wood komt z’n drugs- en alcoholverslaving te boven, sterft niet en Mother Love Bone blijft betaan. Geen Pearl Jam, dus. Eddie Vedder versterkt eerst de gelederen van Dinosaur Jr. en komt uiteindelijk terecht bij Pavement. Hoe die dan zouden klinken? Als Lost Bear. In mijn OOR-recensie noemde ik de Utrechters überretro. Pastiche is een beter woord. En het maakt Lost Bear helemaal 2011. Pop grijpt momenteel namelijk graag terug op vroeger. Van dubstep tot minimal wave. Lost Bear zoekt ‘t in de Amerikaanse indiepop. In de tijd dat er nog sprake was van indie, van DIY. Vóór alternatief mainstream werd.

En ja, ook op Limshasa doet de band dat goed. Het interessante is dat Lost Bear niet zozeer één of enkele bands persifleert, maar een, eh, houding die in de jaren negentig van de vorige eeuw verloren is gegaan. Ook qua instrumentarium. Blazers, mondharmonica, sitars (in ‘The Sky Scrapes The City’). Dáág hokjes! Wat dat betreft zie ik een duidelijke verwantschap met de indierock van Nikoo en The Sugarettes die muzikaal en ideologisch uit hetzelfde vaatje tappen. Later meer over Lost Bear en de nieuwe, eh, Neder-indie. Nu vast een voorproefje. Limshasa verschijnt op één april.

Opslaan als: Eddie Vedder en Pavement samen anno 1990.
Meer Lost Bear: www.lostbear.nl.

Limshasa van Lost Bear verschijn één april bij Snowstar Records.