“Alsof PJ Harvey niet in Engeland maar in het noordwesten van de Verenigde Staten geboren is en ergens rond 1988 met haar vriendje vlucht uit Great Falls, Montana om het geluk te vinden in Seattle. Dat gaat met vallen en opstaan. Én met rauwe, emotionele rock mét drummachine (oké, ik geef toe: die past wat minder goed in het plaatje). Muziek die weerspiegelt hoe het tienerstel moet overleven in het economisch en ideologisch kille klimaat van de laten jaren tachtig.”

Zo omschreef ik Mon-O-Phone eind vorig jaar in Gonzo (circus). Koen Brouwers en Ciska Vanhoyland komen gewoon uit het Limburgse Zonhoven, ten noorden van Hasselt en ten westen van Genk. Uit Poptropolis, dus. Eerder schreef ik al over ze op dit blog en publiceerde de video van ‘Everything You Are’. Geweldig nummer dat prima past bij de huidige trend om terug te grijpen op de jaren dat indiepop en -rock nog, eh, indie was. In Eindhoven doen ze het – hallo Nikoo en Sugarettes – en het Utrechtse platenlabel Beep! Beep! Back Up The Truck biedt de nieuwe stroming een podium. het duo werd vorig geselecteerd voor Humo’s Rock Rally, maar bereikte de finale niet. Zaten de Belgen – doorgaans toch veel meer pop dan wij – er toch mooi naast.

Begin volgende maand verschijnt The Great Depression Of Mr And Ms Phono. Hieronder zijn vast vier nummer te horen. En ja, voorlopige conclusie is dat het duo de verwachtingen inlost. Rauwe, overstuurde rock en drummachine-ritmes leiden de weg, maar het zijn de indie-melodieën en de verleidelijke stem van Ciska die de nummers onweerstaanbaar maken. PJ Harvey is nooit ver weg. Net als Throwing Muses en Depeche Mode van begin negentiger jaren.

Luister naar ‘1234’ van Mon-O-Phone:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Luister naar ‘If’ van Mon-O-Phone:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Luister naar ‘I See’ van Mon-O-Phone:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Luister naar ‘The Backwards Loop’ van Mon-O-Phone:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: rauwe indiepop mét drummachine
Meer Mon-O-Phone: www.myspace.com/mrandmsphono

The Great Depression Of Mr And Ms Phono van Mon-O-Phone verschijnt in februari 2011.

Eutropolis en pop gaan hand in hand, maar is er sprake van een Poptropolis? Een metropool voor popcultuur in het hart van Europa? En hoe belangrijk is popcultuur eigenlijk voor de regio? Is er sprake van een gedeelde popidentiteit? Vragen die diepgaand onderzoek vereisen. Op dit blog zal ik de komende tijd pop uit Eutropolis verzamelen. De gemakkelijke kant van het onderzoek, zeg maar.

Party Harders uit Luik (Liège, eigenlijk) trappen af. Samen met The Subs uit Gent maakten zij het begrip Wallifornie het afgelopen jaar onsterfelijk in de internationale dancescene. Wie goed door de parodie heenkijkt ziet het rauwe leven in Luik voor zijn ogen trekken. Het tshirt ‘Fear from Wallifornie’ is inmiddels uitverkocht.

Meer Party Harders? Check www.partyharders.com en hieronder het hilarische ‘Pope Of Dope’. Electroraven maar!

Herman Brusselmans leest voor

“Oooooh”, klinkt het zachtjes uit ontelbare monden. Herman Brusselmans beschrijft zojuist zijn eerste én tweede ontmoeting met zijn huidige vriendin Tania de Metsenaere. Toen zij het café binnen kwam lopen, fluisterde de Vlaamse schrijver: “daar ben je”. Brusselmans wist het zeker: “zij is de vrouw van mijn leven”. Bij zoveel romantiek houden de meisjesogen het amper droog.

Lees verder bij Zwart Goud.

Is de Hyves- en Facebookgeneratie geïnteresseerd in de toekomst van onze planeet? Nee, menen jongerenonderzoekers en koppen de media. Ja, weet Marion van der Kleij van Limburg 2030. Ze liet jongeren in gesprek gaan met de leiders van nu. Op regionale schaal. Een van hen is Sanne Meijer uit Brunssum. Met 23 andere jongeren vormt zij de jeugdredactie van het boek Wat Doet U Voor Mijn Toekomst?

Lees verder bij Zwart Goud.

Een digitale foto van Li Hongzhi dient altijd op hoge kwaliteit uitgeprint te worden, liefst met een professionele print-installatie, zo is er te lezen op de Nederlandstalige website over Falun Gong. De door Hongzhi bedachte methode is in zijn geboorteland China niet bepaald onomstreden. Hongzhi woont inmiddels in New York, zijn volgelingen worden vervolgd. Waar Falun Gong om draait? Zelfdiscipline. Het verfijnen en cultiveren van lichaam en geest. Is die kennis echt nodig om dit debuut van Milligram Retreat te kunnen duiden. Ja.

Wie Renée van Trier kent weet dat elk detail in haar werk betekenis heeft. Voor cut-up.media maakte Maria Christina Fazecas ooit een documentaire over de kunstenares. Een indringend portret van een speciaal mens. Een mens dat worstelt en speelt met conventies. Met producer Maurice Hermes is ze nu Milligram Retreat. Falun Gong is hun debuut op Enfant Terrible, een platenlabel dat voor de lezers van dit blog inmiddels geen onbekende is. Kortom, Falun Gong verschijnt enkel op vinyl in beperkte oplage.

Snel bij zijn dus, want Falun Gong is de moeite waard. De zware, industriële noise van opener ‘Aim For The Brain’ stelt het idee van zelfdiscipline meteen op de proef. Dit is een wankel evenwicht. Een nét niet verdrinken in chaos. De strakke ritmes van de meest poppy liedjes van de acht stoeien ook weer met de essentie achter Falun Gong. De drumcomputer zorgt voor strakke discipline, de speelse synthesizermelodieën en praatzang van Van Trier verfijnen het geluid, maar niet op de meest elegante manier.

Nee, bepaald harmonieus is het werk van Milligram Retreat niet. Het hoekige ‘Wife’ is Neue Deutsche Welle op z’n best en doet qua intensiteit denken aan ‘Allégement’ dat op de Kamp Holland-verzamelaar stond. Ontsporen doen de twee niet, maar in de buurt van de essentie van Falun Gong komen? Nou, nee. Niet echt. Met speels gemak steken Van Trier en Hermes de draak met de Oosterse wijsheid. Fijn staaltje mininale wave dus. Als Adult (wie kent ze nog?) een nieuw album zou maken, zou het klinken als Milligram Retreat doet.

Luister naar ‘Wife’ van Milligram Retreat:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: minimal wave, discipline en chaos met analoge, minimale middelen.
Meer Milligram Retreat: www.myspace.com/MilligramRetreat.

Falun Gong van Milligram Retreat verschijnt in beperkte oplage bij Enfant Terrible.

Dat was balen gisteren. Leukste avond van de maand en ik was ziek. Gelukkig nam presentator Chris Németh mijn cultuurtips, met hulp van King Mobe, kort door. Volgende editie ben ik er gewoon weer bij.

tip 1. [concert|pop]
DeWolff, 4/02/2011, Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen. Tweede album Orchards/Lupine.

Eigenlijk uit Geleen, maar dat is toch best dicht in de buurt: DeWolff. De drie gooiden vorig jaar hoge ogen met hun rock die zo uit de jaren zestig komt. Pastiche in het kwadraat, zeg maar. Debuutalbum Strange Fruits and Undiscovered Plants klinkt als een klok. Beetje Deep Purple, wat Led Zeppelin, snufje Pink Floyd en heel veel Cream. Via De Wereld Draait Door en Pinkpop maakte de rest van Nederland kennis met de, eh, jongens uit Geleen. Dinsdag 11 januari is hun tweede album Orchards/Lupine verschenen. Iets minder bluesy, iets meer melodie. Vrijdag 4 februari staan ze in Poppodium Nieuwe Nor in Heerlen.

Meer info: www.nieuwenor.nl
Orchards/Lupine is te beluisteren op de luisterpaal van VPRO’s 3voor12.

tip 2. [lezing|literatuur]
Herman Brusselmans, 20/02/2011, 19:15-21:15, Literair Café, Aula Carbooncollege, Brunssum.

Laat ik eerlijk zijn: Herman Brusselmans heeft mijn leven veranderd. Als middelbare scholier leende ik zijn tweede roman De Man Die Werk Vond in de bibliotheek in Brunssum. Ik was meteen verkocht. Een zwartgallige wereldbeeld doorspekte de Koning van de Vlaamse Letteren met humor en vooral zelfrelativering. Meer dan twintig jaar en vijftig boeken later keren Brusselmans en ik, als het ware terug, naar Brunssum. Goed, echt ontwikkeld heeft Brusselmans zich als schrijver niet. Thema’s en stijl zijn nog steeds dezelfde. Van de vijftig heb ik, denk ik, de helft gelezen. Maar toch: een lezing van de Vlaming is om van te spullen. Zoek dat maar na op YouTube. Met de Nederlandse kroonprins der letteren, Arnon Grunberg heeft Brusselmans overigens weinig: “Arnon Grunberg is gewoon een ontzettend eikel. Een gefrustreerd, klein, joods, ros mannetje dat wel talent heeft om te schrijven, maar dat op handen wil worden gedragen voor professoren.” In maart verschijnt Brusselmans’ nieuwe roman Van Drie Tot Zes. Reserveren voor het Literair Café, Brunssum (het vierde alweer) kan via www.literaircafebrunssum.nl.

tip 3. [expositie|kunst]
Walter van Broekhuizen, 13/01-20/02/2011, Greylight Projects, Hoensbroek.

Tip van Zwart Goud-collega Harry Prenger. Natuur, overweldigende landschappen, de nietigheid van de mens. Tja, je zou Walter van Broekhuizen een romanticus in hart en nieren kunnen noemen. De in Rotterdam geboren kunstenaar stelt onze problematische relatie met de natuur centraal in zijn werk. Mooi voorbeeld is Villa Walden, een houten replica van de huizen waarin gefortuneerde stadsmensen in de negentiende eeuw hun zomervakantie doorbrachten. Midden in het woud, naar een idee van Henry D. Thoreau die vond dat elk stadsmens een minimaal aantal dagen per jaar moest doorbrengen in het bos. Wat de tegenwoordig in Amsterdam woonachtige kunstenaar in Hoensboek gaat doen? Geen idee. Belooft in ieder geval interessant te worden.

Meer info: www.greylightprojects.org en www.waltervanbroekhuizen.com.

tip 4. [concert|avantgarde]
Kapotte Muziek bij (h)ear 18, 28/01/2011, Kunstencentrum Signe, Heerlen.

foto door Harco Rutgers op K@Rlab#9.

Afgelopen jaar vierde Kapotte Muziek z’n vijfentwintigjarig bestaan. Opgericht in 1984 door Frans de Waard, inmiddels uitgebreid met Peter Duimelinks en Roel Meelkop. In Heerlen treedt oprichter De Waard aan met Meelkop. Hoe dat klinkt? Ach, er zijn op het web honderden, gratis, nummers te vinden en te beluisteren. Na ja, nummers? Kapotte Muziek is niet zozeer ‘muziek’ wel elektro-akoestische improvisatie. En dat kan klinken als noise, als jazz, als industriële muziek, als ambient, maar meestal als een combinatie van die stijlen. Kortom, moet je bij zijn daar in KuS.

Meer info: www.kunstencentrumsigne.nl.

tip 5. [festival|dans]
Schrit_tmacher, 04/02-07/04/2011, diverse locatie, Heerlen en Aken.

Vorig jaar werkte het dansfestival Schrit_tmacher uit Aken voor het eerst samen met Heerlen. Dit jaar vindt het festival op verschillende locaties in beide steden plaats. Heel goed voor Heerlen, want Schrit_tmacher staat wereldwijd bekend als een van de belangrijkste festivals voor experimentele dans. Aftrap? Vrijdag 4 februari in Fabrik Stahlbau Strang in Aken met de voorstellingen Downshifting en Nasfas van Spellbound Dance uit Italië.

Meer info: www.schrittmacherfestival.de.

In december 2009 viel het doek definitief voor cut-up.media, het leukste magazine over cultuur waar ik voor heb gewerkt. Logisch, ik bedacht het concept (samen met anderen) en was er negen jaar hoofdredacteur. Slecht ging het niet, een dik jaar geleden, maar de rek was er uit.

De hoogtijdagen van cut-up? Zonder twijfel 2006 en 2007. Vanuit Keulen en later vanuit Rotterdam reisde ik naar het knusse redactiekantoor op zolder bij het NPI in Amsterdam dat cut-up deelde met KindaMuzik (waar ik ook nog een aantal jaar de redactionele scepter heb gezwaaid, maar dat is langer geleden).

Stagiairs Maria Christina Fazecas en Karianne Hylkema introduceerden cut-up.video en experimenteerden er lustig op los. Aan vrijheid geen gebrek. Ook niet voor schrijvers, fotografen en radiomakers, overigens. De kantoorruimte verviel, nieuwe werd niet gevonden. En zo eindigden de beste jaren van cut-up.

Gisteren ontdekte ik toevallig de oude cut-up.video’s in wisselende kwaliteit op een externe harde schijf. Vanaf nu staan ze op vimeo. Eentje kun je hier bekijken, de overige via deze link.

Is opportunisme een typische linkse of rechtse eigenschap? Afgelopen dinsdagavond reikten de Heerlense facties van GroenLinks en Trots Op Nederland elkaar de hand. Weblog Geen Stijl spon er garen bij. De creatieve sector in Heerlen ging los.

Lees verder bij Zwart Goud.

Afgelopen dinsdag overleed Gerry Rafferty. De kwaal van zijn vader, alcoholisme, werd ook hem fataal. Eerlijk is eerlijk: ik heb nooit veel met de muziek van de Schot gehad. Op mijn negende heeft zijn grootste hit, ‘Baker Street’ van het album City To City, echter een onuitwisbare indruk achter gelaten. Dat sax-thema van Raphael Ravenscroft, die prachtige en intense gitaarsolo, ik kan ze na al die jaren nog steeds dromen. Elke keer wanneer het sprookjesachtige begin – dat vond ik destijds – op de radio te horen was drukte ik de opneemknop van het cassettedek in. Kortom, Rafferty heeft me muzikaal voor een deel gevormd. Hoop dat ie eindelijk rust heeft gevonden.

Slechts één maal was de spanning om te snijden. Gisteravond, tijdens de tweede uitzending van Wintergasten, hielden Antony Hegarty en interviewer Leon Verdonschot elkaar knap in evenwicht. Tot het moment waarop Verdonschot het voortouw nam. Hegarty verkrampte, raakte zichtbaar geïrriteerd. Niet omdat Verdonschot het woord nam. Nee, de interviewer verbrak onbewust de magie van het moment.

Collegadocent Hein Bijvoet wist vanochtend aan te geven waar de schoen wrong: “Hegarty heeft besloten zonder ironie te leven. Bewust, wel te verstaan.” En tja, Verdonschot verviel inderdaad in postmoderne ironie. Het tweetal had zojuist gekeken naar een magistrale toesprak van Robert Kennedy naar aanleiding van de zojuist gepleegde moord op Martin Luther King. Knap geïmproviseerd, formuleerde Verdonschot, maar was Kennedy wel oprecht? De ogen van Hegarty schoten vuur. De gedachte alleen al.

Hegarty is een bijzonder mens. Zijn muziek doet me niet zoveel, maar wanneer de in New York woonachtige Brit vertelt hang ik aan zijn lippen. Hegarty geeft zich bloot. Tegen beter weten in. Volstrekt oprecht. Eerlijk, ook. Zijn ideeën over sekse deel ik niet – sekse is een sociale constructie, daar is niets ‘natuurlijks aan’ – maar ik onderschrijf zijn fundamentele kritiek op de westerse neiging tot dichotomie. Daar hebben we immers de absurde hokjes man en vrouw aan te danken. Hegarty past in geen van beide. Voelt zich er niet thuis. Hij heeft uiteindelijk leren leven in de wereld die niet te zijne is, een wereld die draait om regels en structuren die niet de zijne zijn. Hegarty staat ernaast, observeert, constateert,accepteert ze maar weigert zich aan ze te onderwerpen.

Zonder ironie. Ik kan dat niet, een systeem dat aantoonbaar ridicuul is accepteren, laten bestaan. Was ik Verdonschot geweest, ik had Hegarty bij de schouders gepakt, hem door elkaar geschud, hem gezegd dat hij de wereld niet moest accepteren zoals ze is. Dat hij de domheid, de stuitende onwetendheid moest bestrijden. De wereld meer zijn wereld zou moeten maken. Niet Verdonschot. Één mistap beging hij maar. Verder legde hij Hegarty niets in de weg. En zo mocht die zijn pijnlijk naïeve wereldbeeld ontvouwen. Pijnlijk omdat het me duidelijk maakt dat de ironie bij mij inmiddels is vervangen door cynisme. En dat moet anders. Dit jaar wil ik een beetje meer als Hegarty zijn.

Wintergasten met Antony Hegarty en Leon Verdonschot wordt aanstaande zaterdag 8 januari om 13.55 herhaald op Ned 2.

Meer info:
www.vpro.nl/programma/wintergasten en lees dan meteen het prachtige interview van Erik Zwennes met Hegarty.