‘Nooit meer weg’
Zomers uitzicht over de Keulse Baan, Heerlen
“Hoe lang ga je dat nog volhouden?”, vroeg een collega geamuseerd toen ik begin oktober voor de vierde keer in een week de trein van drieëntwintig minuten over vijf van Heerlen naar Amsterdam had genomen. Ik schonk hem mijn mooiste glimlach. Het antwoord op die, eigenlijk retorisch bedoelde, vraag is niet veranderd: nog jaren.
Voor Zwart Goud schreef ik afgelopen week een terugblik op 2010. Een hectisch jaar, een jaar van weer een verhuizing, maar ditmaal een ingrijpende. Wonen in Heerlen bevalt prima, werken in Amsterdam is goed te doen en ik zou het voor geen goud willen missen, ‘integreren’ gaat anders dan ik had verwacht. Vrijwel direct ben ik opgenomen in de, eh, creatieve gemeenschap in de stad. Er écht bijhoren doe ik naar mijn gevoel nog niet. Of dat ooit gaat gebeuren? Geen idee. Ik verwacht van niet. Te lang weggeweest, te lang in de Randstad gewoond. Is ook niet zo belangrijk. Weg ga ik er in ieder geval niet meer.
Lees mijn column op Zwart Goud over mijn terugkeer naar Heerlen.
Derde alweer van deze Keulenaren. Von Spar klinkt weer herkenbaar, al blijven de Duitsers weer net zo onberekenbaar als Liars en Trans Am. Met die laatste band deelt Von Spar de voorliefde voor lang uitgesponnen, kosmische rockjamsessies en jaren zeventig-disco. Met fascinerend resultaat. Op Foreigner klinken echo’s van Neu!, Can, Tangerine Dream, Giorgio Moroder en Alan Parsons door, single ‘HyBoLT’ is een Kraftwerk-pastiche en in ‘trOOps’ is het Afrofuturisme niet ver weg. Kan een mens zoveel retro verdragen? Met gemak. De manier waarop Von Spar in afsluiter ‘Daddy Longlegs’ vroege krautambient vermengt met ambienttechno uit de jaren negentig is subliem. Tangerine Dream ontmoet Sun Electric, zeg maar.
De samenwerking tussen Lindstrøm en Christabelle is niet nieuw, maar wie Real Life Is No Cool hoort, vraagt zich direct af waarom dit album zo lang op zich heeft moeten wachten.
Internationaal baasje. Groeide op in Luxemburg, studeerde in Brussel en New York. Worstelde al twee maal met het samenbrengen van klassieke avantgarde en techno. Dat is ‘m op deze derde gelukt. Idiosynkrasia nam hij op in de Planet E-studio van Craig in Detroit. Noem het resultaat nieuw klassiek of avantpop. Dance is het in ieder geval niet. Daar klinkt zijn ‘akoestische’ techno te organisch voor. Tristano gebruikt jazzritmes, accenten uit minimal music, is niet vies van groovende dansrimtes, maar breekt zijn maten en beats net zo lief in kleine stukjes. Ontzettend knap gemaakt, maar belangrijker is dat Idiosynkrasia de nekharen recht overeind doet staan van spanning en genot, er in elk nummer voor zorgt dat je als luisteraar door emoties wordt overspoeld. Avantgarde met de emotie van pop.
Meest onderschatte band van het moment. Stijl? Typisch Manchester, uit Manchester. Working For A Nuclear Free City zit ergens tussen Primal Scream en Campag Velocet in, met toefjes Hybrid en Mouse On Mars. Stylus Magazine typeerde de muziek eerder als “a flawless lucid-dream trip through a thousand fantastical influences”. Ik houd het op zo’n typisch begin jaren negentig Opscene-bandje: losjes, heftig, emotioneel en vooral niet stijlvast. Doen het al bijna een decennium en het blijft goed. Jojo Burger Tempest klinkt als los zand. En dat is in dit geval positief. Het titelnummer duurt een dik half uur en vat alles nog eens goed samen. Stylus slaat de spijker op z’n kop.
Een draak van een plaat noemde ik We Can’t Fly in OOR. Zo eentje die goed fout is. Goed, volgens veel bevriende dancekenners gaat Vito De Luca nu echt te ver. Voor mij blijft hij knap balanceren op de dunne draad tussen kunst en kitsch. Zonder zich te verstappen. Neemt niet weg dat het schaamrood ook mij regelmatig op de kaken staat wanneer We Can’t Fly rondjes draait op de platenspeler. Psychedelische gitaarsolo’s, synthesizersolo’s, een strijkorkest en reggaeritmes in één nummer? Dat kan écht niet. Maar toch. In handen van De Luca klinkt het als een klok.
Goede zet van Prins Thomas die (tijdelijke?) breuk met maatje Hans-Peter Lindstrøm. Zonder dralen keert Prins Thomas neodisco de rug toe en omarmt kosmische rock. Goed de disco-invloeden klinken op de achtergrond door, maar zoemende synthesizers, bedwelmende baslijnen en motorik voeren de boventoon. Klinkt geweldig. Alsof Prins Thomas eigenhandig een 21e eeuwse variant van kosmische rock wil uitvinden. Lukt ‘m niet. Wel daalt de Noor af naar de krochten van het genre en komt hij terug met goud. Die dolgedraaide Moog van ‘Slangemusikk’ die overgaat in de autobahnrock van het tien minuten lange ‘Sauerkraut’? Bewijst dat Prins Thomas de ziel van kosmische rock heeft gevonden.
De kroonprins van de Keulse dance komt eindelijk met z’n tweede. En ja, ook deze is prachtig. De ambientpop van debuut Here Comes Love laat Aksel Schaufler achter zich. Nieuw zijn de pure popliedjes die hij drapeert met zijn ijle vocalen. De melancholische mengeling van new wave, dubritmes, popmelodieën en frisse synthesizerpatronen klinkt helemaal nu. Maar zomaar een hip album is deze tweede niet. Daar zijn de composities te uitgekiend voor. ‘Who Stole The Sun’ en ‘Country Boy’ is het soort proto-pophouse waar alleen Superpitcher patent op lijkt te hebben: dansbare, échte liedjes mét een diepere laag. Kortom, Superpitcher lapt het ‘m weer.
Debuteren met een Greatest Hits? Dat getuigt doorgaans van grove zelfoverschatting. Niet bij dOP. De Fransen zijn inmiddels een gevestigde naam in de Duitse dj-scene. De hipste clubs van Berlijn vechten om hun diensten. Terecht, zo laat dit debuut horen. Greatest Hits is geen dance volgens het boekje. De drie producers gaven de Franse componist Emmanuel dʼOrlando de touwtjes in handen. Die haalde er weer anderen bij, waaronder het Macedonian Radio Symphonic Orchestra. Een puur house-album is dit debuut dus zeker niet. En toch ook weer wel, want trage dansritmes en diepe bassen voeren de boventoon. Die mengen gemakkelijk met de klassieke elementen die dʼOrlando toevoegt. Repetitief pianoritme hier, zware strijkpartij daar. Het past. Zo verfrissend als hier klonk house zelden.
Verbaasd me eerlijk gezegd dat ik de enige ben die Lonelady in z’n lijstje noemt, want typisch OOR. Misschien omdat Julie Campbell uit Manchester haar debuut heeft uitgebracht op WARP? In ieder geval onterecht, want de Britse klinkt hier bij vlagen als de jonge Kristin Hersch ten tijde van, jawel, Throwing Muses. Wat Nerve Up zo goed maakt? De combinatie van de dof stampende drumcomputer, strakke postpunkgitaren, hoekige riffs, kunstmatig handgeklap én de ontwapenende engelenstem van Campbell. Kortom, album vol prachtige liedjes waar de emotie en klasse vanaf druipen.
Enige Nederlandse bijdrage in mijn lijst. Had meer kunnen zijn. Ook Black Sun Empire drong uiteindelijk aan op een plekje bij de eerste tien, maar dat album kwam toch net iets te laat (of de deadline voor het lijstje was te vroeg). Mét The Qemists, Pendulum en Netsky is Noisia de drum’n’bass-sensatie van de afgelopen jaren. Toch zijn de Groningers veel minder stijlvast. Op Split The Atom schoppen ze rigoureus heilige huisjes omver. Stompende drum’n’bass wordt er afgewisseld met zware dubstep, filterdisco in een new rave-jasje en progressieve ambient. Vreemd samenraapsel van stijlen en toch klinkt het niet vreemd. En zo trekt Noisia een lijntje van Europese synthdisco naar dubstep. Gezien de positie van de Groningers in de Britse dancescene daarom niet minder dan een sleutelalbum.
