Heel goed nieuws: Mille Plateaux is terug! In de jaren negentig van de vorige eeuw was het platenlabel uit Frankfurt een van de belangrijkste vertegenwoordiger van spannende elektronische muziek. Wat heet. Een paar van de beste popalbums ooit is er op uitgekomen. Wat te denken van het oeuvre van GAS? Of de spannende drum’n'bass van Panacea? Die geweldige verzamelreeks Electric Ladyland (alleen de titel al)?

Begin van deze eeuw hield het, naar het baanbrekende werk van Gilles Deleuze vernoemde, label er mee op. Had iets te maken met wanbeleid bij moederlabel Force Inc zo werd er geroddeld, maar het fijne weet ik er niet van. Gelukkig is Mille Plateaux terug. Met een nieuwe Click & Cuts – ook al zo’n geweldige verzamelreeks – en een album – The Nothings Of The North – van Japanner Ametsub. Die maakt IDM om je vingers bij af te likken. Zijn ‘Repeatedly’ heeft ook nog eens een mooie clip, gemaakt door Lucio Arese.

Alles is disco. Althans, met een beetje fantasie. Dat is wat het Duitse tijdschrift De:Bug afgelopen maand beweerde en waar de producers van Morning Factory na onze koffieafspraak het over eens waren.

Goed, die uitspraak vraagt om nuance. De:Bug, Morning Factory en ik spraken niet over alle disco, maar voornamelijk over Europese. En nee, er is ook muziek die niets met disco heeft. Wat disco dan wel is? Tja, wegkomen met het gemakkelijke ‘gevoel’ is er op dit blog niet bij. Maar toch. Disco is inderdaad een gevoel. Een gevoel van extase, van melancholie, van diepte, van gelaagdheid, van blijdschap ook. En dan is nog een dosis ironie. Ja, disco liegt de luisteraar voor. Dat weet de luisteraar. En dus is het goed. Zoiets?

Voorbeelden van disco? Ach, daar op het terras van Café Peutz noemden Morning Factory en ik talloze namen én genres (‘house? Dat is gewoon disco!’). Soms knikten we instemmend, soms fronsten we onze wenkbrauwen. Een paar namen? Daar begin ik niet aan. Laat ik vermelden dat we ergens begonnen bij Art Blakey en eindigden bij, eh, Morning Factory zelf.

De twee van Morning Factory laten de muziek liever zelf spreken. Zoals in de Strobo-mix hieronder. Disco voor de kleinere club en groot uitgevallen huiskamer. Want ja, echte disco hoort thuis in een intieme omgeving. Oh ja, niet luisteren op je computer of Mac. Disco vraagt om bas, om subwoofers, om goed geluid. Gebruik dus je Marantz buizenversterker. En wanneer je die niet hebt, een andere.

Morningfactory Strobo mix-aug-2010 by enzovoort

Waarschijnlijk kan ik nog dagen, nee, weken nadenken over de meest geschikte nummer voor de Spotifette-playlist. Maar het initiatief is en blijft een estafette en daar blijft snelheid een belangrijke pré. Drie dagen geleden kreeg ik het estafettestokje van collega-muziekliefhebber én -journalist Tjeerd. Sindsdien rennen de klassiekers om het hardst in mijn hoofd.

Lees verder bij Spotifette.

Mijn column voor de eerste SV Nao Veure! van seizoen 2010/2011. Omdat niet iedereen het fantastische blad van de officiële supportersvereniging van Fortuna Sittard leest.

Gemakkelijke keuzes. Daar ben ik niet zo van. Doorgaans kies ik de langste weg om ergens te komen, het moeilijkste standpunt om te verdedigen. Altijd gedaan, ook. Of dat mijn liefde voor Fortuna Sittard verklaart? Lastige vraag. Is dat eigenlijk wel een keuze, supporter zijn van een bepaalde voetbalclub? Geen gemakkelijke, in ieder geval. Dat verdient uitleg.

Opgroeien in de jaren zeventig is frusterend. Voetbal draaide nog om voetbal, maar ik was te jong om er écht van te genieten. Wat ik me herinner? Luisteren naar Langs De Lijn dat in de weekenden door de huiskamer van mijn opa en oma schalde. Mijn opa die sporadisch vertelde over Roda JC. Zijn club, dacht ik. Bleek Limburgia te zijn, maar die vereniging was geen schim meer van wat hij ooit was. Nee, opgroeien in Brunssum betekende een verscheurde voetbalidentiteit. Kerkrade en Sittard liggen immers ongeveer even ver weg. Of daarom zoveel vriendjes kozen voor Ajax of PSV? Ach, dat is gemakzucht. Die gemakkelijke keuzes, zeg maar. Je kon je er moeilijk een buil aan vallen. Misschien was het ook een vlucht. Feyenoord, een havenarbeidersclub met dezelfde mentaliteit als die van mijnwerkers, werd vakkundig gemeden. Leek té erg op het bekende. Dan liever dat mietjesvoetbal uit Amsterdam of die koopgrage gloeilampen uit Eindhoven. Een keuze op stand, dus. Niets voor mij. Het werd Fortuna. Om het gevoel, om dat prachtige stadion De Baandert, om de wilskracht die uit het voetbal sprak en stiekem ook om de underdog-positie van de club. De grote concurrent uit Kerkrade deed het namelijk best goed zo eind jaren zeventig en begin jaren tachtig. Ik geef toe: bepaald fanatiek was ik niet. En ja, ook op Kaalheide was ik te vinden tijdens de Europacup-wedstrijden tegen Vitória Guimarães, Sredets Sofia en AS Monaco. Toch, De Baandert bleef de mooiste voetbalplek op aarde.

Twintig jaar geleden verloor ik Fortuna uit het oog. Ik trok naar Amsterdam. Woonde de jaren daarna op loop- of fietsafstand van De Galgenwaard, Het Kasteel, De Meer, De Kuip, Olympia Stadion, RheinEnergieStadion en HFC Haarlem-stadion. Uit het oog uit het hart? Dat niet. Van een afstand bleef ik de club volgen. Wanneer ik in de buurt was pikte ik een wedstrijd mee. Niet vaak. Voor een popjournalist is de vrijdagavond, net als voor eerste divisievoetballers, dé belangrijkste werkavond. Toch werd mijn liefde voor Fortuna danig op de proef gesteld. Niet door Fortuna zelf, maar door het voetbal in het algemeen – dat absoluut waardeloze wereldkampioenschap – en Amsterdam in het bijzonder. Bij elke verloren Europese voorronde was het er raak: klagende Ajax-supporters. Een klein jaar verder waren ze er weer. Reden? Een onterecht verloren landskampioenschap. Collega-journalist Menno Pot, ook auteur van VAK 127 en De Derby, wist me te vertellen waarom. De teleurstelling bij Ajax is anders dan bij een club als Fortuna al snel groot, omdat er veel van de club wordt verwacht, zo legde hij me uit. Ik geloof er niets van. Klagen zit Amsterdammers gewoon in het bloed en Ajax-supporters zijn huilebalken. Stiekem ben ik altijd jaloers op Menno geweest. Hij woont zowat om de hoek bij De Arena. Kan ‘zijn’ team altijd thuis zien spelen. Dat wilde ik ook.

Laat ik eerlijk zijn. Ik ben vorige maand niet naar Zuid-Limburg verhuisd om Fortuna vaker te zien spelen. Maar het is mooie bijkomstigheid. Zeker nu. Met het aantrekken van Wim Dusseldorp en de nieuwe veelbelovende aanval gaat Fortuna stappen maken. Lopend of op de fiets naar de Trendwork Arena? Gaat nog steeds niet lukken. Wanneer ik uit mijn raam kijk, hoog boven het centrum van Heerlen, zie ik in de verte de lichtmasten van het Parkstad Limburg Stadion. Bepaald niet de gemakkelijkste keuze.

Hufterig gedrag en interactieve media. Ze gaan hand in hand. Eergisteren was het weer raak. Charlos Haddon pleegde zelfmoord op Pukkelpop. Waarschijnlijk naar aanleiding van een incident eerder op de dag waarbij hij een meisje verwondde tijdens zijn stagedive. Triest, natuurlijk. Toch werd er op Twitter direct hard van leer getrokken. Die band van ‘m, Ou Est Le Swimming Pool stelde toch niks voor.

Omdat het kan.

Hoe dan ook. Ter nagedachtenis van Haddon is ‘Dance The Way I Feel’ van Ou Est Le Swimming Pool zondagclip. Lekker nummer, trouwens.

Een dikke tien jaar afzien. Nee, het zit de Fortunasupporter niet mee. Niet om oude koeien uit de sloot te halen, maar we werden achtste, balden lekker en hadden een van de fijnste stadions van de Eredivisie. Dat was tien jaar geleden.

Daarna ging het mis. Het is nooit meer goed gekomen. Afgelopen seizoen was het absolutie dieptepunt. Ludo van Denderen – journalist bij AD Sportwereld en Omroep Brabant – schreef er een boek over. Gelukkig is er vlaai, Een seizoen met Fortuna Sittard is een ontluisterend boek. Daarover later meer. Het is ook een optimistisch boek. Een faillissement en degradatie werden ontlopen.

Seizoen 2010-2011 wordt mooi, wist ik zeker. Ik kocht een seizoenskaart. Om mijn club te steunen, want de vrijdagavond is een wat lastige. Ik zal niet heel vaak kunnen gaan kijken. Gisteren was ik er niet, daar in Sittard. Gelukkig. Ik zou een vreselijke avond hebben gehad. Fortuna ging kansloos ten onder tegen Den Bosch. 0-4. Afgelopen week werd er in Apeldoorn verloren met 3-1. Dat had ik niet verwacht. Superspits Fabio Caracciolo, vorig jaar topscoorder in de Jupiler League, is er immers bijgekomen.

Dat is niet zo genoeg, zo blijkt. De selectie van Fortuna herbergt niet genoeg voetbalend vermogen. Te veel talent, te weinig doorgewinterende routine. Leuke analyse. Klopt ook nog eens. Maar de pijn verzachten doet het niet. Bang voor degradatie? Stiekem wel een beetje.

Before Elvis there was nothing, John Lennon

“Na Chuck Berry en Little Richard wordt het alleen maar minder hard en wild”, glundert mijn vader. Een half uur lang zagen we de evolutie van rock aan de hand van fragmenten uit rockclips en -concerten. Hoeveel het er waren? Ik ben de tel kwijt. Goed, mijn vader wilde zijn punt maken: de muziek waar hij van houdt is toch mooi de wildste. Hij heeft gelijk. Al bij Elvis zijn de bewegingen niet meer geloofwaardig, want duidelijk gestileerd en van te voren over nagedacht. Elvis doet niet zomaar wat, hij creëert bewust een imago. Is met Elvis de ‘popmuziek’ geboren? Misschien wel.

Het zijn niet de minste vragen die A Star Is Born, fotografie und Rock seit Elvis oproept. De tentoonstelling in het Museum Folkwang in Essen (overigens een prachtig museum met een interessante hoeveelheid avantgarde-kunst) is niet zozeer indrukwekkend in omvang, wel in intensiteit. Als onderdeel van Ruhr 2010, het Ruhrgebiet als culturele hoofdstad, is de tentoonstelling meer dan dat. Een Röckburo heeft de tenten opgeslagen in een houten keet naast het museum. Daar vinden workshops plaats over popmuziek en -cultuur. Bindende factor? Doen! Jongeren gaan er zelf aan de slag. Dat vinden ze maar wat leuk, zo blijkt uit de rij pubers die braaf achter een museummedewerker aanlopen. Je ziet de tinteling in hun ogen. Vandaag gaan zij aan de slag met hun idool.

De tinteling in de ogen van mijn vader is overigens net zo intens. Vandaag ziet hij zijn oude helden, laait er een oude liefde op. Een beperkte liefde, overigens. Beeldmateriaal van popmuzikanten en band van na de jaren vijftig geeft hij weinig aandacht. Mijn vader gaat voor de beelden uit de tijd dat rock nog oprecht was. Goed, dat is kort door de bocht. Toch is een conclusie die, aan de hand van A Star Is Born, losjes te trekken is. Omslagpunt? Elvis, die uitermate knap de bewegingen van onder andere Little Richard en Chuck Berry afzwakt en onderdeel van zijn show maakt. Dát is was de samenstellers willen laten zien. Niet voor niets krijgt de quote van John Lennon – ‘Before Elvis there was nothing’ – een prominente plaats.

Geen idee in welke context hij het bedoelde, je kunt er immers twee kanten mee op. Is met Elvis de rockster geboren? En is dat goed, of juist niet? A Star Is Born geeft daar geen antwoord op. Dat mag de bezoeker zelf doen. Materiaal genoeg om een mening te vormen. Foto’s van concerten, hoesontwerpen en portretfoto’s van bekende popfotografen sieren de wanden. Geluidsfragmenten en videoclips zijn te horen en zien. Ook de popjournalistiek krijg een plek. Covers van NME, Mojo, Melody Maker, Rolling Stone en Bravo hebben een plek gekregen. De keuze voor de coverfoto verandert zichtbaar met de tijd. De artiest zelf is niet meer genoeg. Rock wordt lifestyle.

En: rock wordt steeds meer mainstream. Goed, punk en punkfanzines vullen een eigen wand, maar andere substromingen komen er bekaaid vanaf. Dat is zonde. Rock bestaat immers uit meer dan de grote sterren. Andere punt van kritiek? Hoe zit het met de Duitse rock? A Star Is Born blinkt uit door afwezigheid van de Duitse rockgeschiedenis. En laat die nou juist uitermate belangrijk zijn. Niet alleen braken Elvis, Beatles en Jimi Hendrix er uiteindelijk door, eigen stromingen als kosmische rock (of krautrock), Neue Deutsche Welle en de Hamburger Schule (Tocotronic en Blumfeld) hebben het rocklandschap aanzienlijk beïnvloed. Niets van dat. En dat is raar in een land dat rockgeschiedenis heeft geschreven.

Neemt niet weg dat A Star Is Born een mooi tentoonstelling is en een goed beeld geeft van de veranderingen in representatie van rock in het muzikale landschap. Heel kort door de bocht: van rebellie tegen de gevestigde orde naar sterrendom en commercieel succes (en dus bevestiging van de gevestigde orde). En daar kan niet genoeg over worden nagedacht. Stiekem ben ik heel nieuwsgierig naar een soortgelijke tentoonstelling over elektronische pop- en dansmuziek. Zijn er parallellen zichtbaar met de ontwikkeling van de representatie van rock? Daar zal ik nog even op moeten wachten.

A Star Is Born is nog tot 10 oktober 2010 te zien in Museum Folkwang in Essen.

Meer info: www.museum-folkwang.de

Een ep, die overigens net uit is, een expositie en een roman. Hoe divers wil je het hebben?

1. Barnt – What is A Number, That A Man May Know It?
De Keulse koek is nog lang niet op. Blies Von Spar je eerder dit jaar van de sokken, nu is de beurt aan Barnt op het kersverse Magazine platenlabel. Goed, met slechts drie nummers, dus nog geen orkaankracht. Maar toch: tot drie maal toe ademt Barnt Keulen. En dat betekent? Kosmische rock gemengd met microhouse. Klinkt melancholisch én futuristisch op hetzelfde moment. Recensie volgt snel.

Link:
www.magazine.mu

2. A Star Is Born, fotografie und Rock seit Elvis in Museum Folkwang, Essen
Foute titel, want de periode voor Elvis is in Essen juist heel belangrijk. Gelukkig maar, want dat maakt de tentoonstelling eentje om over na te denken. Altijd goed, natuurlijk, dat nadenken. Er valt echter ook te genieten. Van foto’s, videoclips, geluidsfragmenten en albumhoezen. En ja, zelfs mijn vader genoot. Morgen meer over A Star Is Born op dit blog.

Link:
www.museum-folkwand.de

3. Thomas Heerma van Voss – De Allestafel
Negentien was Thomas Heerma van Voss toen ie vorig jaar De Allestafel schreef. Wist ik niet. Niet dat ie literaire ambities had, niet dat ie zó jong was. Ik ken hem namelijk als motor achter www.hiphopleeft.nl en als gerespecteerd projectpartner bij IAM. En de roman? Net in begonnen en nu al wil ik door blijven lezen. Een goed teken.

Link:
Thomas Heerma van Voss bij uitgeverij Augustus

Een indiepopliedje waar Hot Chip jaloers op zou zijn. Dat schrijf ik over ‘After Dark’ van The Count & Sinden in de komende OOR. Over de rest van album ben ik minder enthousiast. Veel geschreeuw, weinig wol, zeg maar. Afzonderlijk zullen de nummers het prima doen op de dansvloer, maar dat levert nog geen aangenaam en interessant album op.

Nu ‘After Dark’ vaker voorbij komt op Studio Brussel krijg ik last van wroeging. Is mijn oordeel niet te hard geweest?

Natuurlijk niet. Maar om mijn geweten te sussen maak ik ‘After Dark’ gewoon zondagclip. Want geweldig indiepopnummer. Met hulp van Mystery Jets, overigens.

Jarenlang was het marginale cultuuraanbod in Amsterdam niet om over naar huis te schrijven. Daar is de laatste tijd verandering in gekomen. Het klimaat van culturele armoede heeft de hoofdstad wel een aantal goede platenlabels opgeleverd, mét een goede neus voor wat zich buiten de stads- en landsgrenzen afspeelt.

Basserk is daar één van. Geen beter label om op de hoogte te blijven van de nieuwe ontwikkelingen in pistolpop, nu rave en electrorock. Kortom, in de combinatie van stompende beats, gierende synthesizers en ragende gitaren. Daarbij is het grafisch ontwerp om door een ringtje te halen. Een 12inch van Basserk kan bij wijze van spreken zo aan de muur. Zouden meer labels moeten doen.

Ook de verzamelreeks van het label ziet er piekfijn verzorgd uit. De vierde in de rij Some Tunes is inmiddels verschenen. En ja, ook deze is moeite waard. Muzikaal heeft Basserk de grenzen flink opgerekt. Terecht, want ook de dubstep van Schock and Awe past prima bij het label. Want dezelfde vibe als de andere bijdragen.

Toegegeven, de spijkerharde techno-electro van Doctr en Klipar, mét veel te hard doordenderende synths, kan we gestolen worden. Al heeft die eerste nog een leuk, percussief house-intermezzo. Maar goed, ook dat is Basserk. Wat me beter bevalt? De italo van Ita Atari & Rampue. Alleen de naam al. Of wat denken van ‘Ganz Sticky’ van Petr Passive? Koppelt ook nog eens losjes EBM en dubstep aan elkaar. Zo hoor ik het graag.

Beste nummer? Zonder twijfel ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon uit Boston. Waarom? Door de house-feel, die aanstekelijke groove en vooral omdat het én funky is én verdomde dreckig. Je kunt er, kortom, heerlijk op rauzen.

Luister naar ‘The Triumphant Return Of Street Justice’ van Fantastadon:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: electrorock, pistolpop, nu rave, gewoon rauzen.
Meer Basserk: www.basserk.com.