‘Deze artiesten vinden wij goed: Giorgio Mororder’, prijkt er op Facebook-pagina van Villa. Wie zomerhit ‘Beats Of Love’ reeds hoorde, wist dat al. Samen met de verleidelijke stemmen van The New Sins geven de drie Gentenaren de klassieker een nieuw leven door het een Balearic disco-jasje aan te meten. Op Studio Brussel komt de single al weken elk uur langs. Helemaal terecht.

Wie het origineel maakte? Nacht und Nebel, de band van de excentrieke muzikant Patrick Nebel die in 1986 overleed aan de gevolgen van een leven vol drank en drugs. ‘Beats Of Love’ schreef hij in 1982. In de destijds uiterst gezonde Belgische new wave-scene werd het een instant hit. Twee jaar later kreeg het nummer een nieuw jasje aangemeten door producer John Tilly en werd het nummer in heel België in hit. Honderdvijftigduizend exemplaren werden van de single verkocht.

Goed, wie het origineel hoort, weet waarom. Want zo’n typisch Belgische mengeling van disco en new wave. Wie goed luistert hoort er de latere new beat al in terug. Scoort Villa dan niet wat al te gemakkelijk met deze cover? Nee. Deze nieuwe versie is meer disco, meer Balearic zo je wilt, en verpakt de trieste boodschap – ‘it rains on the streets, my heart sends me beats’, wat een zielenpijn, wat een tragiek – van het liedje misschien nog wel suikerzoeter dan Nebel het destijds deed. Ach, oordeel zelf. Hieronder staan beide versies. Ik kan in ieder geval niet wachten op nieuwe materiaal van Villa.

Luister naar ‘Beats Of Love (extended version)’ van Villa featuring The New Sins:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Nacht Und Nebel – ‘Beats Of Love’ (1982)

Opslaan als: new beat, balearic disco, typisch Belgisch.
Meer Villa: www.myspace.com/villanese.

Ja, ik mis het wel. In mijn Glamcult-periode schreef ik iedere maand een artikel over een onderwerp naar keuze. De vrijheid die ik bij Glamcult heb gekregen is uniek. Daar ben ik Rogier Vlaming, Hanka van der Voet en Vanessa Groenewegen ontzettend dankbaar voor. Want mijn achtergrondverhalen over bijvoorbeeld neodisco en dubstep waren geen lichte kost.

En om de Glamcult-lezer lastig te vallen met sociologie en nieuwe media? Ik deed het in 2007 en 2008 vier keer. Waarvan overigens één keer met Saskia Hoogerhuis. Helaas zijn de artikelen niet meer te vinden. Daarom nu online. Niet geredigeerd en heel lelijk als kale pdf.

Verzet 2.0 in Glamcult van oktober 2007.
Porno 2.0 in Glamcult januari 2008.
Hype 2.0, met Saskia Hoogerhuis, in Glamcult van mei 2008.
Muziek 2.0 in Glamcult van december 2008.

Inmiddels zijn de artikelen, geschreven in de tijd dat 2.0 gezien werd als nieuw toverwoord, tussen de twee en bijna drie jaar oud. Die 2.0 was, uiteraard, ironisch bedoeld. Inhoudelijk zijn de stukken echter nog behoorlijk relevant. De problematiek die ik er in beschrijf speelt nog steeds. Sterker: regelmatig duiken in de kwaliteitskranten en opiniebladen artikelen op die eenzelfde onderwerp proberen te duiden maar veel minder diep gaan. Of de plank volledig mis slaan.

Zonde.

Dat sterkt mij in de gedachte dat ik meer moet schrijven over (nieuwe) media vanuit een sociologisch perspectief. Dat doe ik nu namelijk veel te weinig. Dat bovenstaande artikelen nu zo prominent op mijn blog prijken zorgt wellicht voor een stok achter de deur. Op mijn kersvers aangeschafte whiteboard staan in ieder geval al twee onderwerpen waarover ik de komende weken wil gaan schrijven. Die worden gepubliceerd op Frankfurt van Gonzo (circus).

Na Asa Breed had ik het eerlijk gezegd gehad met Matthew Dear. De geboren Texaan zong veel te veel op het album. En daar is ie niet zo goed in, zingen. Op zich niet onoverkomelijk. Ware het niet dat juist z’n zang ervoor zorgde dat die te eenvormige liedjes veel te veel op elkaar gingen lijken. Goed, soms was de spanning te proeven. Wanneer Dear zijn liefde aan de vroege Talking Heads betuigde vielen de stukjes op hun plek. Dat gebeurde echter veel te weinig.

Met weemoed dat ik terug aan debuut Leave Luck To Heaven en het geweldige Backstroke. Albums waarop hij Keulse microhouse en diepe techno uit Detroit tot fijne liedjes wist te smeden. Die tijd leek over. Ook als Audion verviel de Amerikaan in steeds platter gebeuk.

Nee, Matthew Dear was verleden tijd. Niet dus. In augustus verschijnt zijn nieuwe album Black City op Ghostly International. En dat is verdomde goed. Niet alleen omdat Dear iets minder zingt, maar vooral omdat de liedjes weer kloppen. Ditmaal zonder microhouse, maar met een gitzwart, ongemakkelijk randje. Veel ga ik er verder niet over zeggen. Lees mijn recensie maar in OOR #8. Oké, behalve dan dat Dear op zijn vierde album ook experimenteert met kosmische rock. Flarden Harmonia en Neu! klinken door. Pakt erg goed uit, want de motorik van Matthew Dear mag er zijn.

Luister maar vast naar ‘More Surgery’:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opslaan als: gitzwarte technopop mét motorik.
Meer Matthew Dear: www.myspace.com/matthewdear en www.matthewdear.com.

In mei 2010 startte IAM-studente Saskia Hoogerhuis ILoveThatPhoto, een fotosite waarop relatief onbekende fotografen onder de aandacht werden gebracht. Dat ging goed. Heel goed, zelfs. Misschien ook wel een beetje te goed.

In korte tijd werd ILoveThatPhoto een begrip in fotografenland. Er kwam een blog bij, een background-project en er werd samengewerkt met webzine cut-up. De aanvragen stroomden binnen. En tja, dat vraagt om meer dan een eenvoudig design en bijhouden in de avonduren.

De afgelopen twee maanden deed ILoveThatPhoto het daarom rustiger aan. Sinds deze week is het fotografiewebzine terug. Mét een nieuw, overzichtelijk design, nieuwe sponsor en een nieuw interview (met de Italiaanse fotograag Maurizio Strippoli).

Gelukkig maar. Het web heeft onafhankelijke kunst- en cultuurwebzines als dit hard nodig.

Vier uur heb ik ooit op ze gewacht in een hotel in Amsterdam (voor Bassic Groove). Het moet 1998 zijn geweest. Misschien een jaar eerder. De twee van The Crystal Method hadden een flinke vertraging en wilden bij aankomst eigenlijk het liefst direct naar bed. Hun Metallica- en Megadeth-shirts braken het ijs. De slaap – en het lange wachten – waren direct vergeten. Topgozers. Topmuziek.

En toch. Vaak wordt The Crystal Method gezien als een slap aftreksel van Chemical Brothers. Niets is minder waar. Lees er mijn artikel over de herkomst van het geluid van die laatste act maar op na in een Opscene die ergens in 2000 verschenen (artikel over Funky Breaks).

Genoeg woorden gebruikt. Zondagclip gaat immers om muziek en een clip. Niet de originele van Born Too Slow (van 2002, dacht ik), maar wel een mooie.

The Crystal Method – Born too slow from Kaj Iven on Vimeo.

Was ik op het feest ter ere van de oprichting van Narrominded tien jaar geleden? Graag had ik ja uitgeroepen. Ik weet het niet meer. Waarschijnlijk schudde ik een jaar later pas de hand van Coen Polack en Lars Meijer, destijds de twee mannen achter het nieuwe Hoofddorpse label. Steevast leverden de twee een bijdrage aan )toon), een festival over geluid in Haarlem dat nog steeds met node wordt gemist. In het eerste decennium van deze eeuw is Narrominded uitgegroeid tot één van de belangrijkste platenlabels van Nederland. Een label dat constant vernieuwt, grenzen tussen muzikale genres slecht en jong talent de ruimte geeft. Dat heeft niet alleen prachtige muziekreleases opgeleverd, het toont ook aan hoe belangrijk platenlabels nog steeds (kunnen zijn) in de huidige gedigitaliseerde wereld.

De laatste paar jaar heeft het vroegere huiskamerlabel een enorme vlucht genomen. Dat blijkt al uit een zin uit de bio die bij Quasi Quasi van Kruno Jošt en Gijs Borstlap, de meest recente release, is gevoegd. ‘Narrominded is artistiek en financieel volledig onafhankelijk’, staat er. Een ietwat verloren zin. Witregels eromheen. De strekking is duidelijk: ja, het label heeft succes, ook buiten de kleine kring van liefhebbers. Maar nee, dat betekent geen uitverkoop. Wie Lars Meijer en Coen Polack wel eens heeft gesproken weet: deze mannen hebben hart voor de zaak. Het woord commercie komt in hun vocabulaire niet voor. En toch. Narrominded bracht de laatste albums uit met alternatieve hitpotentie. Meijer scoorde onlangs nog hoge ogen met een prachtig debuut als Hunter Complex. The Almighty Internet van Spoelstra en Quel Gargantua! van Katadreuffe gooiden hoge ogen bij de kritische muziekjournalisten.

Ondertussen gaat Narrominded onverminderd door met het uitbrengen van muziek die niet zo gemakkelijk in het gehoor ligt. Mooi voorbeeld? Het eerder genoemde Quasi Quasi. Geboren Kroaat Kruno Jošt en Gijs Borstlap kennen elkaar uit de kleine maar levendige Nederlandse improvisatiescene. Voor liefhebbers van het experimentelere werk van Lee Ranaldo (Sonic Youth) en de Birmingham-scene (Justin Broadrick) is deze zesendertigminuten durende improvisatie een ware traktatie. Elf nummers telt het album, maar als één lange compositie klinkt Quasi Quasi toch het best. Waarom? Omdat dan opvalt hoezeer Jošt en Borstlap elkaar muzikaal opzoeken, intuïtief dezelfde routes kiezen. Zorgt ervoor dat het resultaat van hun improvisatie niet ontspoort.

Wel zwelt het geluid meer dan eens aan tot orkaanproporties om dan weer, gesmoord in witte noise, bij de basis te beginnen. Gekraak, een tekstsample, een paar aanslagen op de gitaar. Die basis, dus. Op het album zijn dat onder andere de korte intermezzo’s ‘Quasi Quasi Man’ en ‘I’m Afraid I Won’t Be Able To Pick You Up From School Today’ die een veelbetekenend soort rust uitstralen. Als stilte voor de storm. En dan toch nog worden verrast door de loeizware drones die beide muzikanten uiteindelijk weten te produceren. Indrukwekkend album.

Geen gemakkelijke kost dus, deze laatste release van Narrominded. Maar dat sluit goed aan bij de filosofie van het label: er is plek voor alle goede muziek, ongeacht het genre. Op 27 augustus sluit Narrominded overigens z’n, veel te korte, tienjarig jubileumtournee af in De Nieuwe Anita in Amsterdam. Nederland mag blij zijn met zo’n veelzijdig label. En het )toon)-festival, waar Narrominded veel aan heeft te danken, moet weer terugkomen. Maar dat is een heel ander onderwerp.

Luister alvast naar ‘I’m Gonna Tell You Only One World’ (en haal dan het album neer):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Links:
www.narrominded.com
luisteren naar en downloaden van Quasi Quasi? Dat kan hier.
meer info over de jublieumstournee van Narrominded.

Hoogtepunten genoeg op het eerst iBeta/festival in Heerlen. Mijn leukste moment? De avond voorafgaand aan de dag presenteerde ik de bijbehorende avond over creatieve commons en free culture in De Nieuwe Nor. Interessante avond, mede dankzij de bijdrage van Kleptones, een knotsgekke Brit uit kunstplaats Brighton die met bestaande popmuziek nieuwe maakt. Zijn mashups zijn herkenbaar, spannend en in momenten hilarisch.

De video bij Come Again (met een centrale plek voor Beatles) is gemaakt door Crumbs Chief en duurt eigenlijk iets te lang. Vond ie zelf blijkbaar ook, want na 8.17 minuten stopt het beeld abrupt. Lang leve vrije cultuur dan maar.

Kleptones – Come Again (Beatles vs Rare Earth vs Beaties vs Daft Punk vs Cypress Hill vs Boston) Video by Crumbs Chief from The Videotones on Vimeo.

Vandaag speelt Nederland de finale van de wereldbeker tegen Spanje. Grote afwezige is Fernando Ricksen, de beste rechtsback van de huidige generatie voetballers. Hij blonk uit bij Glasgow Rangers, won de UEFA-cup met FC Zenit Sint Petersburg, speelde twaalf interlands voor Nederland, maar heeft nooit de waardering gekregen die hem als voetballer toekomt. Grote schuldige? Ricksen zelf.

Ja, ik weet. Het is zondag en dus tijd voor een zondagclip. Nummer vier, om precies te zijn. Die clip, bedacht ik me, moest iets van doen hebben met voetbal. Nederland speelt immers weer eens een wereldbekerfinale. En ja, dan ligt een eerbetoon aan de beste rechtsback van Nederland voor de hand. Genoeg materiaal te vinden van Fernando Ricksen. Youtube staat vol met eerbetonen aan de geboren Heerlenaar. Het fragment waarin hij een aanvaller bruut in de rug rent terwijl aanvoerder Ferguson de boel goed onder controle heeft, is legendarisch. Hoofdschuddend loopt Ferguson weg van de plaats van het delict. Je ziet hem denken: ‘kan die Ricksen zich niet één keer inhouden?’

Ja, onstuimig, agressief zelfs, dat was de voetballer Ricksen. Maar ook gedreven, fanatiek. Bij Rangers stoomde hij continu op over de rechterflank, op ramkoers en met een prachtige voorzet. Linksbuitens deden het in de broek. Ricksen droeg al tatoeages op de binnenkant van zijn armen toen dat nog niet hip was. De fans van Rangers, een echte volksclub sloten hem in de armen. Bij hen kan hij nog steeds niet stuk. Vergelijk Ricksen maar met Theo Janssen van tegenwoordig FC Twente, een schoffie uit de arbeiderswijk Broek in Arnhem.

Er is echter een verschil. Janssen gaat slechts zelden over de scheef. Ricksen, tja, die had zichzelf minder goed in de hand. Sterker: het opvliegende karakter van de voetballer heeft een glansrijke voetbalcarrière in de weg gestaan. Wie Ricksen heeft zien spelen, weet hoe goed de rechtsachter is. Toch maakte hij zich onmogelijk bij Glasgow Rangers en werd zijn contract bij Zenit uiteindelijk verscheurd. De enige die op topniveau in hem geloofde? Dick Advocaat. Hij hield de speler bij Rangers de hand boven het hoofd en haalde hem uiteindelijk naar Zenit. Ook daar groeide Ricksen uit tot een geweldenaar. Een onmisbare schakel in de machine van het Russische team.

Een dagelijkse injectie hield de Limburger van de drank. Ging goed. Erg goed zelfs. Maar toen Ricksen de UEFA-cup boven zich uit tilde lag er geen nieuwe uitnodiging van Oranje op de deurmat. Ook daar had hij zich onmogelijk gemaakt. Advocaat vertrok uit Sint Petersburg, Ricksen mocht blijven. Tot hij op het veld zijn aanvoerder te lijf ging. De oude Ricksen keerde terug? Zenit verscheurde direct zijn contract. Nu zit hij, waarschijnlijk op de bank bij zijn ouders in Heerlen. Niet ver van waar ik woon. Ik had hem graag gezien vanavond, als nummer twee van het team dat de wereldbeker gaat winnen. Die overwinning draag ik vast aan hem op.

De Fernando Ricksen-collectie op Youtube:
www.youtube.com/results?search_query=%22fernando+ricksen%22&aq=f

Ook in romans. Zeker als ze door ‘en’ aan elkaar worden geregen. Voor Bret Easton Ellis maak ik echter graag een uitzondering. Zijn zinnen zijn subliemer dan subliem. Lees maar mee.

“Entering the party on Sunset Tower we’re behind a famous actor and the cameras start flashing like a strobe and I pull Rain with me toward the bar and when I catch my reflection in a mirror my face is a skull, sunburned from the hour spent at the observatory, and on the terrace overlooking the pool, snaking through the hum of the crowd with Rain, I say hello to a few people I recognize while nodding to others I don’t but who seem to recognize me and I make small talk with various people about the Kelly Montrose memorial even though I wasn’t there and then I spot Trent and Blair and I move in another direction since I don’t want Blair to see me with Rain, and projected onto the walls are black-and-white photos of palm trees, stills of Palisades Park from the 1940s, girls who were cast in new James Bond movie, and trays of doughnuts are being passed around and I’m chewing gum so I won’t smoke and then I spot Mark with is wife and I bring Rain over to where they’re standing and Marks frowns when he sees her, and then erases it with a smile before we fake-hug, his eyes never leaving rain, his wife’s reaction a barely concealed hostility, and then I launch into an explanation as to why I haven’t been at the casting sessions and Mark says that I should come in tomorrow and I assure him I will and just as I’m about to make a pitch for Rain my phone vibrates in my pocket and I pull it out and there’s a text from a blocked number that says She Knows and after I type in ? Mark and his wife drift off and Rain, seemingly uncaring that I didn’t pitch her to Mark, is behind me talking to another young actress and a new text arrives: She knows that you know.”

Tja.

Pioniers van de nieuwe, muzikale retro-golf die deze eeuw tot nu toe overspoelt. Dát is Interpol. Eerlijk gezegd had ik de New Yorkers opgegeven na de teleurstellende derde Our Love To Admire. Single, en voorproefje op het later dit jaar te verschijnen vierde album, Lights doet mijn hart echter wat sneller kloppen, want keert terug naar het geluid van debuut Turn On The Bright Lights.

Destijds sprak ik ze voor KindaMuzik in de kleedkamer van Paradiso voor hun show. Zanger Paul Banks was hypernerveus en hield zich ontzettend stoer, helemaal toen de fotograaf hem stil probeerde te laten zitten. De namen Ian Curtis en Adrian Borland zeiden hem destijds (ergens begin 2003) niets. ‘Nooit bewust naar geluisterd. Lijkt hun manier van schrijven op die van mij? Toeval. Puur toeval.’ Wat een deugniet, die Banks.