Een betere wereld begint bij jezelf. Maar waar start je in een wereld die steeds meer een speeltuin voor neocons, multinationals en kontdraaiende politici wordt en waarin ‘rebels zijn’ gewoon te koop is? Nog maar een demonstratie organiseren? Kritisch kunstwerk maken? Handjevol dieren bevrijden uit de bio-industrie? Zinloos. Het grote publiek krijgt er toch niets van mee. Maar wat dan? Vriendje worden met de ‘vijand’?
Zelden klinkt maatschappijkritiek zo opwindend als op Die ganze Kraft einer Kultur, het eerste album van Mediengruppe Telekommander. Muziektijdschrift Spex noemde de plaat één van de beste debuten van het afgelopen jaar. Terecht, het duo is immers meester in het leveren van verzet gevat in energieke popliedjes met punkattitude. Geen verzet tegen het systeem, maar tegen zichzelf. “Wij leveren vooral zelfkritiek.”
Of je het nu typeert als schlagertechno of nü-compu-soul, de muziek van Justus Köhncke loopt over van verlangen. Verlangen naar de toekomst wel te verstaan. Want met melancholie heeft de in 1966 geboren Duitser helemaal niets. “Melancholie is zelfmedelijden en achteruitgang.”
1 comment » | dance, pop
Nog ingetogener, nog meer pop. Zo klinkt Begone Dull Care, het derde album van Junior Boys. Een bewuste keuze van het duo, want er is nogal wat mis met het huidige muzikale landschap. ‘Dancemuziek draait alleen nog maar om hooks, om de volgende rush. Emotie is een vies woord geworden.’
1 comment » | dance, pop
Ronald Krijger zit met zijn handen in haar. De Nederlandse importeur van Lonsdale kleding zag in januari 2006 het aantal winkels met het merk in de schappen halveren. Komt door de representatie van het kledingmerk in de media, zo weet hij. Zelfs de miljoenencampagne die het Britse kledingmerk er tegenaan gooide, hielp niet. Best zuur. De zwarte boxer Muhammed Ali droeg het merk immers en in de jaren zeventig werd het populair onder linkse skinheads – rechtse skins verschenen pas een paar jaar later. Niet omdat het zou passen bij hun vechtersmentaliteit zoals in Generatie Lonsdale wordt gesuggereerd, maar juist om die link met de zwarte gemeenschap. In Generatie Lonsdale, extreem-rechtse jongeren in Nederland na Fortuyn en Van Gogh constateert journaliste Maaike Homan dat de term Lonsdalejongeren in de media synoniem is gaan staan voor jongeren met een racistisch of rechtsextremistisch gedachtegoed. Toch noemt ze haar boek Generatie Lonsdale.
Een beetje rock’n’roll in de kunst kan geen kwaad. Want dat de hele kunstwereld te duf is, staat voor Stief Desmet als een paal boven water. En als we toch bezig zijn: wat meer humor zou ook fijn zijn. Humor of niet, zonder kunst is het maar een saaie boel. Daarbij: “Ruimte voor kunst, voor elke vorm van expressie is een perfecte barometer voor een democratie. Op die manier kan kunst de wereld redden.”
De moderne, populaire elektronische muziek is ontstaan in Eindhoven. Al in de jaren vijftig maakte Kid Baltan daar de eerste danceplaat ooit. Leuke stelling, alleen veel te gemakkelijk. Maar toch. Wie Songs of the Second Moon uit 1957 hoort, kan niet anders dan verbaasd zijn. Het nieuwe festival voor kunst en technologie, STRP, gaf het werk van Dick Raaijmakers in handen van moderne elektronische componisten en vroeg ze om een eigentijdse interpretatie.
