theoploeg.net.

Het was een wekelijkse zekerheid: de Moordlijst van OOR. Niet dat ik ‘m elke week opnieuw samenstelde. Braaf zond ik één maal in de twee weken een nieuw lijstje van mijn vijf favoriete albums van het moment in. Dat deed bijna niemand. Peter Bruyn deed het. En nog een handjevol journalisten. Van zeven lijstjes kun je moeilijk een toonaangevende Moordlijst maken. Waarvan acte. Elke maandag geef ik mijn vijf knuffelmedia prijs: tijdschriften, boeken, muziek, concerten die iets met me hebben gedaan. Vanaf nu is maandag op dit blog lijstjesdag.

1. BT – These Hopeful Machines
Ja, ik heb een zwak voor Brain Wayne Transeau. Zijn Movement In Still Life is een van de beste dancealbums ooit. Zonder BT geen trance. Met Hybrid en Sasha behoort de Amerikaan tot het meubilair van het genre. En dat is positief bedoeld, al ken ik weinig collega’s die BT kunnen waarderen. Ach, met BT is het als met Pet Shop Boys: je moet je vooroordelen laten waren en je openstellen voor iets nieuws. Ook mierzoete pop kan subliem zijn. Dat bewijst hij overigens op zijn zesde langspeler These Hopeful Machines – die uitkomt op Black Hole Recordings, het label van Tiësto – opnieuw. Pure klasse.

Link:
www.myspace.com/btnetwork

2. Business Model Generation van Alexander Osterwalder en Yves Pigneur
Prachtig vormgegeven boek met dito inhoud. Geen Amerikaans blabla-praatje, maar een boek met diepgang dat de lezer zelf aan de slag laat gaan met bedrijfsmodellen en strategie. Ostenwalder en Pigneur komen niet met de waarheid aanzetten en leggen juist de nadruk op het idee dat er geen ‘goed’ bedrijfsmodel bestaat. Een bedrijfsmodel is immers afhankelijk van allerlei factoren. Die weer de revue passeren in dit boek. Zou eigenlijk verplichte kost moeten zijn voor alle studenten interactie media, bedrijfskunde en bestuurskunde. Of ik het ga inzetten als lesboek? Misschien wel. Even goed nadenken over het juiste vak en juiste moment.

Link:
www.businessmodelgeneration.com

3. Lonelady – Nerve Up
Retro-indie noem ik Nerve Up in OOR. Want ja, teruggrijpen doet Julie Campbell alsof het haar tweede natuur is. De uit Manchester afkomstige muzikante komt er mee weg. Omdat ze haar liedjes met een aanstekelijke onbevangenheid brengt. In single Immaterial klinkt ze als Kristin Hersch ten tijde van de eerste Throwing Muses. Opener If Not Now is electropop om van te smullen. Hoekig gitaarrif, aan Kraftwerk refererende synthesizermelodie, de kunstmatige handklapjes precies op het juiste moment. Campbell maakt, kortom, liedjes waar de emoties én klasse vanaf druipen. Pastiche of niet. Goede zet van Warp.

Link:
www.myspace.com/hiholonelady

4. Distel – mrok / regn (7″)
Single op Petit Enfant, het singlelabel van Enfant Terrible, met angstpop van Distel. Veel te kort dus, want de sferische synthpop van Peter Johan Nijland – ook actief als Hadewych – is vervreemdend mooi.

Link:
www.myspace.com/disteldma

5. Wij van Jeroen Olyslaegers
Net uitgelezen en nog niet helemaal van bekomen: de roman Wij van Jeroen Olyslaegers. Een roman zoals ze in Nederlands slechts af en toe worden geschreven (Thomas van Aalten). Wij is typisch Vlaams. Niets is wat het lijkt. Personages worstelen met zichzelf en met anderen. En verliezen uiteindelijk de controle. Worden krankzinnig. Maar het is een vanzelfsprekende krankzinnigheid. Eentje die iedereen kan overkomen. Juist dat maakt Wij zo beklemmend. Ik ga er een recensie van schrijven. Maar nu even niet.

Links:
Recensie van Wij in Humo
Jeroen Olyslaegers in Wikipedia
wijderoman.blogspot.com (blog bij een roman)