Als de prachtige Warp20-box – ter ere van het twintigjarig bestaan van het Britse platenlabel – iets duidelijk heeft gemaakt, dan is dat Warp inmiddels salonfähig is geworden. De tijd dat het label vooropliep in de frontlinie van de muzikale ontwikkelingen is voorbij. Daar is natuurlijk niets mis mee. Ware het niet dat er inmiddels een flinke groep zelfverklaarde muziekkenners is die Warp nog steeds zien als het middelpunt van muzikale vernieuwing.

Een kijkje in de recente catalogus van het sympathieke label logenstraft die visie direct. Het laatste album dat écht potten kon breken is Los Angeles van Flying Lotus uit 2008. De tijd van revelaties als Broadcast, Black Dog, Boards of Canada en Autechre ligt al geruime tijd achter ons. Warp is, kortom, een behoorlijk gewoon indie/elektronica-label geworden. Nogmaals: daar is op zich niets mis mee. Met Veckatimest van Grizzly Bear wist Warp dit jaar hoge ogen te gooien bij critici. Ook Butter van Hudson Mohawke wist de harten van de muziekliefhebbers te raken. Goed, releases van Gang Gang Dance en Broadcast and The Focus Group waren muzikaal stukken interessanter, maar kregen veel minder aandacht. Exemplarisch? Ik vrees van wel.

Daar kan Warp op zich niets aan doen. Het label cultiveert de status van muzikaal connaisseur met verve. De geschiedenis, de aansprekende namen en het prachtige artwork doen de rest. Misschien dat de strapatsen van een Hudson Mohawke, Pivot, Harmonic 303, Gravenhurst of Bibio daarom zo aanspreken. Muzikaal kan het niet tippen aan willekeurige releases op labels als Scape, Type, Rune of Planet Mu. Kortom, voor écht vernieuwende muziek hoef je niet meer bij het label uit Sheffield aan te kloppen. Een gegeven dat deze gunstig geprijsde – voor 5 euro heb je ‘m al – vooruitblik op releases die dit jaar zullen verschijnen onderschrijft.

Warp 2010 laat ook de koersverbreding van het label goed horen. Er wordt opvallend veel geflirt met in de underground populaire stromingen, zonder echt risico te nemen. De invloeden uit Zuid-Amerikaanse dansmuziek, dancehall en dubstep bij De Tropix werken zelfs verlammend. Wat een bagger is Adeyhey, zeg. Een MIA zou er spontaan uitslag van krijgen. Zo staat er meer middelmaat op deze compilatie. Hudson Mohawke valt met Fuse door de mand. Dat mengen van elektronica en kinderlijk vrolijke elementen? Doet Groninger Kettel vele malen beter. Hetzelfde geldt voor Rustie (Daft Punk en moeilijkdoenerij), The Hundred in The Hands (slappe indiepop) en Pivot (indietronics met een knipoog naar Gary Numan). De Australiër weet overigens van een Bibio-nummer een wanstaltig gedrocht te maken dat klinkt als een Kid A-afdankertje. Slappe hap, dát is het.

Gelukkig weten Africa HiTech, Gonjasufi, Nice Nice en Flying Lotus wel te overtuigen. Mark Pritchard – Harmonic 303 en hier dus Africa HiTech – weet dancehall wél op z’n eigen manier te interpreteren. Gonjasufi en Nice Nice zoeken het in beklemmende repetitie en slagen met verve. Flying Lotus klinkt heerlijk verknipt en chaotisch. Zoals het hoort.

Bijzonder zwakke beurt dus, dit Warp 2010, maar gezien de ontwikkeling die het label de laatste vijf jaar doormaakt helaas geen verrassing. Ach, oordeel zelf. Beluister de drie gratis nummers via Britse kwaliteitskrant Guardian (zie link bij, eh, links).

links:
www.warp.net
www.guardian.co.uk/music/series/warp-downloads-2009