Één van de beste dancealbums van deze eeuw tot nu toe. Zo omschreef ik Teufelswerk in OOR. Net als een herboren Laurent Garnier bewijst Helmut Geier dat je in de veertig moet zijn om een album af te leveren dat verleden en toekomst verbindt. Dat, kortom, niet in het heden blijft hangen. Een prestatie van formaat. Dance heeft dit soort sleutelalbums nodig.

Goed, overdrijven is een kunst. Maar toch, Teufelswerk is écht zo goed als ik hier beschrijf.   Dat OOR me vroeg om Geier en Garnier voor de volgende uitgave te interviewen? Zegt genoeg. Oké, beiden behoren ze tot de kopstukken van de dance. En ja, ze stappen moeiteloos over hokjes heen. Toch is OOR normaal geen blad voor ze. Underworld, Chemical Brothers, Moby, Prodidy. Dát is dance voor OOR. Niets mis mee, natuurlijk. Het zijn acts met wie de doelgroep – toch wat oudere muziekliefhebbers met een indie- en rockachtergrond – iets heeft. Dat geldt in veel minder mate voor Garnier en Geier. Komt nog eens bij: ze zijn niet fris, hip en jong, andere eigenschappen die het goed doet bij het tijdschrift.

Geier sprak ik tot nu toe een aantal maal. Meestal heel kort. Handje geven en vragen hoe het ging. Tien jaar geleden sprak ik hem voor het eerst. Voor Opscene. In Utrecht, aan ‘t Janskerkhof. Geier had daar zijn intrek genomen in een hotel. De nacht ervoor draaide hij in de Winkel van Sinkel, toen nog één van de beste clubs van Nederland. Hij bleek een fijne verteller. In driedelig krijtstreeppak, haren stijlvol achterovergekamd, leek hij een gigolo. Zijn Gigolo International veroverde vanuit München, de hoofdstad van de Europese disco, de wereld. Geier sprak graag over muziek. Van anderen, minder over die van hemzelf. Logisch. Veel produceerde hij in de tijd niet. Munich Machine was nog niet zolang daarvoor verschenen en ook daarop bleek hij meester in het in een nieuw jasje heisen van werk van anderen.

De Geier die ik destijds ontmoette leek op Geier die rondloopt in de videoclip van prijsnummer Copacabana. Vervreemd, enigszins schuchter loopt hij er achter een blonde pornoster met gigantische neptieten aan. Met gespeelde verbazing struint hij rond in een surrealistisch landschap bevolkt met pornosterren, opgepompte kleerkasten. Daarmee is Geier er de belichaming van International Gigolo: gespeeld stout. Met reden: er is wel degelijk een boodschap over te brengen. Ziedaar de voorbode van electroclash, ontstaan in München en Den Haag. Tja, dat waren nog eens tijden. Geier voer er wel bij, tot de dancegemeente zich tegen hem keerde. Te commercieel, was het verwijt uit Den Haag. Jammer, want Geier en de Haagse scene rond Bunker hebben heel veel met elkaar gemeen. 

Goed, fast forward naar 2009,. Tien jaar later. Na de fantastische mixalbums NY Muscle en Electronicbody-Housemusic, is er Teufelswerk. Een waar, ehh, duivelswerk. Het zou me niets verbazen wanneer Geier er écht zijn ziel voor heeft moeten verkopen. Zó goed is het dubbelalbum. Overigens doet Geier het niet alleen. Hij is de liedjesschrijver, de componist, de leider. De uitvoerders? Peter Kruder, Christian Prommer en Roberto di Gioia. De mannen achter de Oostenrijkse en Zuidduitse school voor jazzy dance. De beste van Europa, met voorsprong. Geier schudt er alle lasten van zich af. Vier plaatkanten lang (of twee cd’s) neemt hij je aan de hand langs de Duitse elektronische muziekgeschiedenis.  En dat klinkt verdomd goed en nergens gedateerd. Kosmische rock, ambient, electronic body music, disco, techno naar Berlijns, Keuls en Frankfurts recept. Komt allemaal langs. 

Het verbaast me daarom enorm dat Geier alleen Dance Valley aandoet. Goed, afgelopen weekend draaide hij in Brussel en Luik, maar das geen Nederland. Moet er dan hoogstpersoonlijk voor zorgen dat de maker van de, waarschijnlijk, beste danceplaat van 2009 dan één maal Nederland bezoekt? Zucht, waarschijnlijk wel. In ieder geval ga ik aan de slag. Tot die tijd: album aanschaffen op vinyl en genieten van de twee video’s die reeds op YouTube verschenen.

Hell – Angst

Hell – Disaster