Tijdje stil geweest op mijn blog. De schuldige? Twitter. Na de herontdekking van het medium waar ik meer dan een jaar geleden mee stopte, Twitter ik flink wat af. Inmiddels heeft ook de traditionele media er hoogte van gekregen, gevolgd door overheid en marketeers. Twitter als nieuw levenselixer? Tuurlijk, tot er weer iets anders voorbij komt. Wel voorzien van regelmaat: het wekelijks invullen van de Moordlijst. Komt er niet iedere keer van, helaas. Hieronder mijn bijdrage, de actuele stand van zaken.
1. Neil Landstrumm – Lord For £39
2. Paul Kalkbrenner – Berlin Calling
3. Jesse Rose – What Do You Do if You Don”t?
4. Shadow Dancer – Golden Traxe
5. The Pains Of Being Pure At Heart – The Pains Of Being Pure At Heart
Morgen naar Londen om Dave Gahan aan de tand te voelen over Sounds Of The Universe, het nieuwe album van Depeche Mode. Eerlijk is eerlijk, op het eerste gehoor is dit twaalfde studioalbum van de Britten behoorlijk indrukwekkend. Komt in de beurt van Violator, de beste plaat van de band uit 1990.
Ook interessant: de manier waarop de drie het internet gebruiken als middel om het merk Depeche Mode neer te zetten. Fanvriendelijk is Depeche Mode op het eerste gezicht zeker niet. Films van fans op YouTube worden zonder pardon offline gehaald, wie de muziek van de band oneigenlijk gebruikt – hoe goed bedoeld ook – kan grote problemen verwachten. En toch is de act mateloos populair. Apart en zeker een interviewonderwerp waard.
Op YouTube profileert Depeche Mode zich nadrukkelijk als transparante band. Tientallen clips bieden een kijkje in de studiokeuken. Dat schept een band met de fans. Interessant hoe Depeche Mode nieuwe media als een tweede natuur ziet en toch de wetten van de oude media succesvol toepast. De clip van nieuwe single Wrong is er een om te koesteren.
