Zestig is ze. Eigenlijk had ik Grace Jones vorige week moeten interviewen. Ging op het laatste moment niet door. Interview een dag verplaatst en geen mogelijkheid om gemaakte afspraken op korte termijn af te zeggen. Jammer, de promo van haar nieuwe album Hurricane maakt nieuwsgierig.
Op haar eerste album in negentien jaar toont de oud-discodiva zich wederom eigenwijs en modern. Voor Jones geen muzikale hokjes. Losjes laveert ze tussen disco, dub, dubstep en percussiegedreven pop. Vergelijk dat eens met de tien jaar jongere Madonna, die ruzie schopt met de vader van haar kinderen, ieder jaar een ander geloof aanklampt en muzikaal al jaren geen deuk meer in een pakje boter slaat. Ach, oordeel zelf.
De albums van de beste band ooit, Loop, komen eind deze maand uit op cd. Voor het eerst, want voorheen enkel verkrijgbaar op vinyl. Ik kan nu al wakker liggen van alle extra’s die bij de heruitgaven zijn gepropt. Zal single Collision van de partij zijn? Graag, mijn exemplaar slaat namelijk over. Geweldig nummer, overigens. Luister maar na op onderstaande, veel te korte, videoclip.
De Subjectivisten leven weer. Oorzaak? Een discussie over Metallica. Een band die de harten van de club muziekfundamentalisten harder doet kloppen, zo blijkt. Elke Subjectivisten gaat zich wagen aan een lofzang op een van de albums van de Amerikaanse metalact. Bas Ickenroth – eigenlijk al gestopt, maar voor Metallica maakt de Limburger graag een uitzondering – zorgt voor de tweede aflevering.
Doet ie meer dan voortreffelijk. Al beleeft hij Ride The Lightning – de tweede van Metallica – anders dan ik. Ten tijde van Ride The Lightning ( 1984) liep het pionierstijdperk van heavy metal ten einde. Het genre maakte een stormachtige ontwikkeling door aan het eind van de jaren zeventig en begin van de jaren tachtig. Daar hoorde Metallica in het begin niet bij.
Ontdekken deed ik de band in 1982. Aardschok schreef over de eerste ‘Garage demo’ van de Amerikanen. De vijf – destijds nog met Lloyd Grant, Ron McGovney en Dave Mustaine in de gelederen – speelden er voornamelijk covers uit de NWoBHM. Niet van de minsten overigens. Sweet Savage, Savage en Diamond Head kwamen voorbij. Het bestelen van de demo duurde een dikke twee maanden. Het verkrijgen van nieuwe muziek was destijds een stuk lastiger dan tegenwoordig. Guldens voor dollars wisselen, dollars opsturen naar de Verenigde Staten en wachten maar.
Uiteindelijk viel de demo behoorlijk tegen. Logisch. Wie Let It Loose van Savage kent, weet dat het origineel niet te overtreffen valt. Geldt ook voor de coverversies van The Prince, Sucking My Love, Am I Evil? en Helpless van Diamond Head en Killing Time van Sweet Savage. Laten we eerlijk zijn: Loose ‘n Lethal van Savage en Lightning To The Nations van Diamond Head zijn nog steeds baanbrekende albums.
Of Kill ‘Em All – het albumdebuut van Metallica – dat ook is? Goede vraag. Ik vrees van niet. Niet dat het een slecht album is. Verre van. Logisch. Ergens klinkt het album gedateerd. In 1983 al. Kill ‘Em All klinkt alsof de band wil zeggen: ‘dit is de metal die populair is in Engeland! Cool hè?’ Daarbij: de concurrentie is zwaar. Het Canadese Exciter ( vernoemd naar een nummer van Judas Priest) debuteert met het geweldige Heavy Metal Maniac, Satan brengt het langverwachte Court In The Act uit en Jaguar gooit hoge ogen met Power Games. Betere albums dan Kill ‘Em All. Veel beter, eigenlijk.
Toch zet Metallica als de voorhoede van de Amerikaanse heavy metal-invasie de toon. Slayer debuteert, een jaartje later gevolgd door Anthrax. NWoBHM is voorbij. Iron Maiden zet z’n zanger aan de kant en verliest het rauwe, punky randje dat zo essentieel is voor het genre. Met Ride The Lightning (een verwijzing naar Lightning To The Nations?) overtreft Metallica zichzelf. Beter zal het niet worden. Master Of Puppets is zwaarder en mist het lichtvoetige en speelse met node. And Justice For All is te gestileerd. Het wordt de doorbraak naar het grote publiek. Belangrijke metalband, dat Metallica. Maar toch. Geef mij maar Sweet Savage, Diamond Head en Savage. De leermeesters.
Het zijn zware tijden voor aanhangers van Fortuna Sittard. Elke week komt de club negatief in het nieuws. Behalve nu. Met prachtig vechtvoetbal wisten de Sittardenaren drie punten weg te halen uit Maastricht. Mooi moment voor een ommekeer?
Niets smaakt zoeter dan een overwinning op de grote vijand. Oké, dé vijand is MVV niet. Dat is Roda JC. Die spelen echter een divisie hoger. Ach, doet er niet toe. MVV verdient eveneens een pak slaag, want regiogenoten uit het arrogante Maastricht. Dat bleek de laatste jaren uitermate lastig.
Afgelopen vrijdag leek een zege ondenkbaarder dan ooit. Ga maar na: MVV heeft goed ingekocht, speelt verzorgd voetbal en heeft zich vanaf het begin van de competitie in de top van de eerste divisie genesteld. Fortuna Sittard verloor zijn belangrijkste spelers en heeft een elftal dat op hoofdklasseniveau wellicht potten kan breken. Fout gedacht.
Want nu is er de 2-0 overwinning. In De Geusselt notabene. Tegen een team dat meedoet voor de titel en in deze derby zonder twijfel gaat voor de overwinning. Dat tekent de wilskracht van het huidige Fortuna. Wanneer het er écht toe doet, dan staat het elftal er. Zouden ze vaker moeten doen. Dat verhoogt de kans op een positief advies over het voortbestaan van de club.
Die hangt nog steeds aan een zijden draad. Na het verlaten van de sfeervolle Baandert (prachtig stadion, maar in 2000 afgebroken) voor de blokkendoos langs het spoor, gaat het slecht met de club. De gemeente heeft de ambities rond het stadion nooit kunnen waarmaken, met grote financiële tekorten voor Fortuna als gevolg.
Maar goed. Stiekem hoop ik dat seizoen 2008/2009 gaat zorgen voor een ommekeer. De overwinning op MVV is alvast een hoopvol teken.
November is de maand van de lijstjes die in december gepubliceerd worden. OOR vroeg me in de eerste week van november al naar mijn tien favoriete albums van 2008. Veel te vroeg. Zeker na het horen van de nieuwe Gaiser, Blank Fade. Maar ach. Het zijn maar lijstjes, nietwaar?
Nog zo’n lijstje: de Pop Media Prijs-shortlist. Een lijst van 86 popmedia/popjournalisten die kans maken op een prijs. Ook ik sta er tussen, al klopt het lijstje van opdrachtgevers niet. Zo werk ik al tijden niet meer voor de GPD-kranten en is het vermelden van mijn blog wel erg overdreven. Maar goed. Winnen wil ik de prijs niet. Te meer omdat er een bijzonder prestatie geleverd dient te zijn. Buiten mijn lange artikel over Parkzicht in OOR en mijn 2.0-reeks in Glamcult heb ik dit jaar niet veel bijzonders geschreven.
Toch: stemmen mag altijd. Aangezien er dit jaar gestemd mag worden op vijf namen, raad ik je aan eveneens de hokjes aan te vinken van Peter Bruyn en Job de Wit. Bruyn is zonder meer de beste en meest ondergewaarde popjournalist van Nederland. Het wordt tijd dat hij erkenning krijgt voor zijn werk. De Wit schreef met Roxy en de Houserevolutie een boek dat heerlijk wegleest.
Jaren geleden zou ik hem spreken. Victor Tupelo. Zijn roman Exile geldt als een van de beste Nederlandse debuten. Mijn exemplaar ben ik kwijt. Bij een verhuizing verloren. Eeuwig zonde. Af en toe struin ik obscure boekwinkels af op zoek naar het meesterwerk. Te vergeefs.
Dat gesprek is er overigens nooit gekomen. Interview gaat niet door, verontschuldigde de persman van de uitgeverij zich destijds. Sindsdien heb ik niets meer van Tupelo vernomen. Al herinnerde Thomas van Aalten me een aantal maal aan hem. In de twee interviews die ik met Van Aalten had, bezwoer de meest getalenteerde hedendaagse auteur die Nederland rijk is me dat de naam van zijn debuutroman niets van doen heeft met de vergeten auteur.
Het is Van Aalten die me onlangs wees op de website www.victortupelo.nl. Geen idee wie erachter zit. In ieder geval zijn er meer mensen op zoek naar de plotseling van de aardbodem verdwenen auteur. Sterker nog: er schijnt een tweede roman aan te komen. Of die net zo goed gaat worden als Exile? Ik hoop het van harte. Zeker weten dat mijn interview met Tupelo deze keer wel plaats gaat vinden.
