Tja, Scandinaviërs weten hoe ze puntige liedjes moeten schrijven. Zo ook Alphabeat. Een zestal Denen uit Silkeborg. Al denken ze erover te verkassen naar de Britse hoofdstad.

Alphabeat is een typisch web 2.0-succes. Tenminste, dat is wat de band wil uitstralen. Lukt ze aardig. Bekend geworden op MySpace. Daar opgepikt door een reclamebureau en pardoes gebruikt als soundtrack voor de reclame van Coca Cola-light. Het kan verkeren.

Coca Cola staat bekend om de verkeerde muziekkeuzes in reclames. Keer op keer dolf het merk het onderspit tegen konkurrent Pepsi, dat veel hipper, scherper en eigentijdser voor de dag wist te komen. Tot nu, dus. Met dank aan Fascination van Alphabeat.

Geweldige jaren tachtig-pastiche. Ook in de bijbehorende videoclip slagen de Denen met vlag en wimpel. Zoveel vreugde, humor en talent. Dat moet wel goed zitten. Toch? Nou, nee. Debuutalbum Alphabeat – uit 2007 maar dit jaar heruitgebracht – is een aardig album met een paar puntige popliedjes en veel vullers.

Tweede single 10.000 Nights Of Thunder is pop zoals het hoort. Heerlijk refeintje, ook. Nog zo eentje: Boyfriend. Melancholischer, trager. Net zo zoet. Dan is er nog Fasciniation. Soort kruising van Deacon Blue en B-52’s. Pop zoals het hoort, zeg maar. Daarna is de koek op en draait de ingestudeerde meligheid het album de nek om.

Echte singleband dat Deense Alphabeat. Kopen op 7inch, dus. Nog maar een keer Fascination op de draaitafel. Speaker op tien en springen maar.

Iets meer dan twee weken online en al bijna vijfentwintigduizend maal bekeken. Still You van zanger Steffen Morrison en liedjesschrijver Bas Silos is één van de succesvolste Nederlandse video’s op YouTube.

Dagenlang stond de clip bovenaan in de Aanbevolen-lijst van YouTube. Kijk, dát is een goede manier van viralmarketing.

Goed, het gaat bij Still You niet alleen om die succesvolle YouTube-marketing. Het nummer is laidback, begeeft zich ergens in het niemandsland tussen hiphop en r&b en weet vier minuten de aandacht vast te houden. Tegenwoordig een prestatie van formaat. En typisch voor de Haarlemse traditie van hiphop-liedjesschrijverij.

Fijne clip ook. Benieuwd wanneer de traditionele media er lucht van krijgen.

Wederom geen album dat ik zelf zou aanschaffen. Laat staan dat ik Viva La Vida als promo opgestuurd zou krijgen. Nee, per toeval neuriede mijn vriendin Violet Hill mee toen de single op TMF voorbij kwam. ‘Hé, een oudje van Genenis’, reageerde ik enthousiast. ‘Nee hoor: Coldplay’, bracht ze met verbazing in haar stem uit. Theo de popjournalist zit er namelijk nooit naast.

In dit geval dus wel. Dat ik het materiaal van Coldplay niet ken, vind ik nauwelijks bezwaarlijk. Buiten wat leuke singles, is Coldplay toch vooral een stevige top 40-act. Leuk voor mensen die vinden dat U2 te zwaar op de hand is geworden. Goed, Violet Hill moest ik in ieder geval hebben. Dus besloot ik Viva La Vida maar meteen helemaal met slsk binnen te halen.

Geen echt goed album, vind ik na een dozijn luisterbeurten. Wel een intrigerend. Werkelijk bij elk nummer vraag ik me af waar ik dat ritme, die melodie, die zanglijn van ken. Dat doet Coldplay uitermate knap. Genesis, Peter Gabriel, Roxy Music, U2, allemaal komen ze voorbij. De nummers op Viva La Vida lijken covers, maar zijn het niet. Nét niet. Het is muziek op het randje.

En tja, na twaalf keer luisteren weet ik nog steeds niet wat ik er precies van moet vinden. Zoals geschreven: goed vind ik Viva La Vida niet. Wel anders. Voor Coldplay-begrippen dan. Viva La Vida ademt de jaren zeventig. Dat is geen toeval. Brian Eno zat er achter de knoppen. Zijn volle, uiterst gladde productie geeft het album net dat extra’s.

Violet Hill blijft overigens een prachtige herfstserenade. De hoes – vrij naar een schilderij van Eugene Delacroix – doet Viva La Vida eer aan. Dit is muziek voor vrijbuiters met idealen. Voorop in de strijd gaan ze niet. Ze vertellen er liever achteraf stoere en meeslepende verhalen over. Precies Coldplay.

Na elf jaar een nieuw album van The Verve. De band uit het Britse Wigan die furore maakte met de hitsingle Bitter Sweet Symphony. Een prachtige britpop-tearjerker, opgebouwd uit samples van een oud nummer van The Rolling Stones (The Last Time, om precies te zijn).

Tja, buiten die prachtige single, met dito clip, heb ik weinig met The Verve. Ze kwamen te laat. Het geluid van The Verve associeer ik met eind jaren tachtig. In de jaren negentig luisterde ik andere muziek. Maar toch, tekstschrijver en zanger Richard Ashcroft weet wat een mooi, eenvoudig liedje is. Zoveel is duidelijk.

Na omzwervingen die hem nog een blauwe maandag bij Black Rebel Motorcycle Club – da’s dan weer een band die ik wél intensief volgde – brachten, is Ashcroft weer terug met The Verve. Forth heet het vierde album. Meer dan een twintig minuten had Slsk er niet voor nodig om de nummers binnen te halen.

Reden om Forth te beluisteren? Single Love Is Noise die doet denken aan een rockversie van de latere Sneaker Pimps. Daar kun je me voor wakker maken. Goede single, fijne melodie, snerpend en scherp stemgeluid. Betere single ook dan Ashcroft solo weet te maken. Toch is The Verve een band van momenten.

Goed, Rather Be is een trage tearjerker die overigens wederom opzichtig naar The Stones lonkt, Judas is fijne shoegaze. Daarmee is de koek grotendeels op. Niet dat  het overige materiaal slecht is. Zeker niet. Wel middelmatig en na een aantal minuten saai. Al twijfel ik nog over Noise Epic, een iets meer dan acht minuten-durende rocktrip die duidelijk geïnspireerd is op Black Rebel Motorcycle Club. Is dat uitstapje van Ascroft in ieder geval waardevol geweest.

Oordeel? Aardig album met een paar geweldige liedjes. Aanschaf op vinyl is een aanrader, want prachtige hoes.

1.    Lindstrøm – Where You Go I Go Too
2.    Diverse artiesten – Total 9
3.    Trifonic – Emergence
4.    Dan Le Sac Vs Scroobius Pip – Angles
5.    Gas – Nah Und Fern

Precies ja, zelfde lijstje als bij week 35. Moet kunnen. Helemaal omdat de website van OOR week 35 en 36 samen publiceert. Lindstrøm staat overigens ook in de gezamenlijke lijst bovenaan. Helemaal terecht.