Wie is de échte zanger van Iron Maiden? Paul Di’Anno of Bruce Dickinson? Lastige vraag? Valt wel mee. Oké, Dickinson heeft de langste geschiedenis in de band, maar met Di’Anno maakte Iron Maiden de beste albums.
Tuurlijk, The Number Of The Beats is een goed album. Erg goed, zelfs. Geldt ook voor Piece Of Mind en – in mindere mate – voor Powerslave en Somewhere in Time. Prima zanger, die Bruce Dickinson. Een echte heavy metal-zanger ook. Een sirene die brult, gilt, z’n stem laat vibreren. Past uitstekend bij het latere geluid van de band. Vanaf The Number Of The Beast maakt Iron Maiden metal uit het boekje. Muziek die uit de speakers knalt. Muziek die overrompelt. Het album zorgt voor de internationale doorbraak.
Of dat door het stemgeluid van Dickinson komt? Zou kunnen. De verloren invloed van Di’Anno ligt meer voor de hand. Wie de nummers op The Numbers Of The Beast vergelijkt met het materiaal op Iron Maiden en Killers – de twee voorgangers – hoort minder tempowisselingen, minder diepgang en minder punk. De stem van Di’Anno is rauw en punky.
Met Paul Di’Anno in de gelederen ontpopte Iron Maiden zich tot één van de vaandeldragers van de NWoBHM, een Britse muziekstijl die wordt gekenmerkt door de mix van het robuuste van hardrock en het speelse van punk. Daarmee was het met de komst van Dickinson direct gedaan. Misschien ook logisch. NWoBHM liep op z’n einde. Andere grote namen als Tygers of Pan Tang, Saxon en Raven introduceerden schaamteloos synthesizers op hun albums.
Doet niets af aan de ontzettend hoge kwaliteit van Iron Maiden en Killers. Met name die tweede plaat uit 1982 is briljant. Elk rif, elke melodie, iedere drumslag is raak. Opvallend zijn de vele tempowisselingen die op latere albums van Iron Maiden met node worden gemist. En dan is er die stem van Di’Anno. Rauw, emotioneel en compromisloos. Het officiële verhaal vertelt dat Di’Anno de band in 1981 moest verlaten door zijn overmatige drugsgebruik.
Wie onderstaande optreden uit 1980 bekijkt bij een Duitse televisieshow constateert nog iets anders. Di’Anno ziet er uit als een glamourboy. Compleet met make-up, geëpileerde wenkbrauwen en fraai geknipte coupe haar. Het is juist dat ongepaste, dat volledig breken met de kledingswaarden in de metalscene die Di’Anno, de overige bandleden en de mascotte Eddie zo perfect bij elkaar doen passen. Dit is een band die niet in hokjes te vatten is. Dit is buitenklasse. Steve Harris dacht daar anders over. Met Dickinson kwam de metal-middelmaat. Ik heb het Harris nooit vergeven.
1. Lindstrøm – Where You Go I Go Too
2. Diverse artiesten – Total 9
3. Trifonic – Emergence
4. Dan Le Sac Vs Scroobius Pip – Angles
5. Gas – Nah Und Fern
Nieuw ronde, nieuwe kansen. Trifonic is niet officieel in Nederland uit. Eeuwig zonde, want heerlijk trance/idm/headz-album.
1. Gas – Nah Und Fern
2. Primal Scream – Beautiful Future
3. Hybrid – Hybrid Soundsystem 01
4. Low Motion Disco – Keep it Slow
5. Sascha Funke – Mango
Inderdaad: dezelfde Moordlijst als vorige week. Was net te laat om een nieuw lijstje in te leveren. Deze week haal ik de deadline zeker. Wordt nog een harde dobber want nieuwe releases van Lindstrøm, Dan Le Sas vs Scroobius Pip, Trifonic en Flying Lotus vechten om een plek.
Een van de meest innovatieve platenlabels ooit. Dat is Warp uit Sheffield zonder meer. Met kopstukken als Aphex Twin, Black Dog en Autechre schreef het label muziekgeschiedenis.
Zo’n tien jaar geleden kwam de klad erin. Het succes steeg Warp naar het hoofd. Gitaarbands werden getekend en uitgebracht, epigonen van het oude, vernieuwende geluid kregen een plekje in de indrukwekkende portfolie. De verhuizing naar Londen vormde uiteindelijk de doodsteek.
Niet dat Warp geen interessante acts uitbrengt. Zeker niet. Zo mind blowing als vroeger is het materiaal echter niet meer. Er zijn uitzonderingen. Los Angeles van Flying Lotus bijvoorbeeld. Een Amerikaan die eerder een album uitbracht op Plug Research. Klinkt als? Experimentele Headz. Je weet wel: hiphop zoals hiphop hoort te klinken. Druggy en zonder al te veel vocalen. Rap is immers geen hiphop. Op Los Angeles maakt Flying Lotus uitstapjes naar house, italo, new wave en minimal.
Kijk en luister naar de clip hieronder en overtuig je zelf.
Het komende voetbalseizoen wordt voor Fortuna Sittard het jaar van de waarheid. Voor het eerst in de geschiedenis van het betaalde voetbal in Nederland degradeert het team dat als laatste eindigt in de eerste divisie naar de hoofdklasse.
Oké, vorig haar wist de club uit Sittard een zestiende plaats af te dwingen. Teleurstellend voor een club met de historie van Fortuna, maar ruim boven de twintigste en laatste plaats. Of dat dit jaar weer gaat gebeuren? Stiekem hoop ik nog steeds op een revelatie. Fortuna dat een periodetitel haalt en zo de weg terug naar de top inzet.
Tegen beter weten in. De selectie is ten opzichte van vorig jaar verslechterd. Vaste krachten hielden het in Sittard voor gezien. Versterkingen werden aangetrokken in de Zwitserse Bosniër Samir Kozarac en Belgische doelman David Meul. Op papier goede spelers voor Fortuna. Afgelopen vrijdagavond speelden ze echter een cruciale rol in de verloren seizoensouverture tegen FC Emmen.
1-2 werd het. In Sittard. In de allerlaatste minuut van de blessuretijd raakte een bal de hak van Kozarac en rolde pardoes, langs een verbaasde Meul in het doel. Oef. Lichtpuntje? Belgische belofte, en invaller voor de geblesseerde Danny Schreurs, Sebastiano Garlisi scoorde een doelpunt. Het mocht niet baten. Hopelijk gaat het volgende week tegen Go Ahead Eagles in Deventer beter.
