Zelden kom ik in ziekenhuizen. Alleen wanneer ik er anderen bezoek. Vanochtend werd ik badend in het zweet wakker. Er stond immers een bezoek naar het Kennemer Gasthuis op het programma en ditmaal ging ik zelf onder het mes. Toch bleef ik de angst sereen de baas. Om kwart voor drie zou ik er immers weer naar buiten slenteren. Zonder bult.

Niets van dat. Rond die tijd stond ik verdwaasd mijn fiets te openen voor de ingang van het ziekenhuis in Haarlem. Mét bult. De afspraak die ik er had, bleek er geen om de bult op mijn kin definitief te verwijderen. Nee, het bleek een oriënterend gesprek. Een wederzijds aftasten. Het weghalen van een kleine bult is immers geen eenvoudige aangelegenheid. Ja, plastisch chirurg-technisch is het een routineklus, verzekeringtechnisch niet.

En zo voelde de arts even kort aan mijn bult en dook hij daarna in de papieren. Stond het verwijderen van een ronde bult op mijn kin immers op de zwarte lijst van mijn verzekeraar Menzis, dan was een operatie niet mogelijk. Tenzij ik hem uit eigen zak wilde betalen, natuurlijk. Het bleek nog niet zo eenvoudig om te achterhalen of ik nu wel of niet in aanmerking kwam voor een operatie. Drie minuten lang bladerde de arts door een stapeltje papieren met het Menzis-logo erop. Een keer liep hij zuchtend naar een verpleegster om raad te vragen.

Na precies vijf minuten en twaalf seconden was hij eruit: de operatie werd vergoed. ‘Mooi’, zei ik opgelucht, ‘kunnen we nu aan de slag.’ Maar natuurlijk, reageerde de arts en leidde me naar een loket waar ik een afspraak kon maken voor de daadwerkelijke operatie. ‘Ruimt u er wel tien minuten voor in? Tot ziens, meneer Ploeg.’ En weg was ie weer. Gelukkig bleek de loketiste annex verpleegster zeer behulpzaam. Eigenlijk kon ik pas in juli onder het mes, maar hé, door een afzegging was er morgen een plekje vrij. Dat maar doen, of nog drie maanden met een bult op mijn kin rondlopen?

Morgen begeef ik me dus wederom naar het Kennemer Gasthuis in Haarlem. Of ik dan wel rond een uur of twee buiten sta zonder bult op mijn kin? Ik heb goede hoop.

Morgen is het zover. Na meer dan tien jaar word ik verlost van de vreemde uitstulping op mijn kin. Eerlijk is eerlijk: mij viel het ding niet eens meer op. Anderen wel. Niet dat ik me daar iets van aantrek. Althans, tot voor kort.

Tien jaar geleden zat er slechts een hele kleine bult op mijn kin. Nauwelijks te zien en na een nacht pijn lijden door een vervelende ontsteking die mijn halve gezicht ontsierde, verloste mijn toenmalige arts me van een flinke hoeveelheid viezigheid.

Een klein aandenken aan het vervelende gebeurtenis vond ik destijds best oké. Dat het ding uiteindelijk zou uitgroeien tot een ferme bult van paar paar centimeter in omtrek was echter niet de bedoeling. Er zijn mensen die me niet eens kennen zonder bult op mijn kin. Ongelooflijk, maar waar.

Maar waarom wil ik er nu plotseling van af? Drie redenen. Allereerst bezorgt het ding me tegenwoordig problemen bij het scheren. Mijn mesje blijft erin haken. Dat maakt het alleen nog maar erger: een bult op mijn kin met bloederige wondjes. Nog een reden. Onlangs sloeg een collega van me in de lift een hand voor haar mond. ‘Wat zit daar op je kin?’, vroeg ze geschrokken. Mijn bult dus.

Laatste lastige moment. Een intiem rendezvous met een prachtige, slimme en mooie vrouw zorgde voor een pijnlijk moment. Letterlijk. Op de plek waar mijn bult haar kin raakte, bleef dagenlang een beurse plek zichtbaar. Haar boodschap: die bult weg of ik.

Tja. Geen moeilijke keuze. Morgen start mijn tweede bultloze tijdperk. Ik zal ‘m missen. Jullie ook?

Vier dagen geleden was het de achttiende sterfdag van Andrew Wood, de man die het ingeslapen provinciestadje Seattle aan de Amerikaanse westkust eigenhandig omtoverde in het nieuwe Mekka van de popmuziek. De credits heeft hij daar nooit voor gekregen. Die gingen uiteindelijk naar Kurt Cobain. Voor muziekkenners is het echter een net zo eenvoudig als tragisch verhaal: Andrew Wood is de ware kampioen van de grunge. Continue reading »

Oké, dat garage en disco veel met elkaar te maken hebben spreekt voor zich. De manier waarop de Nederlandse Latinhouse-iconen D-Rashid en Rishi Bass de twee in Get Ready in elkaar over laten vloeien is meesterlijk. Klinkt verdorie als ArtFul Dodger op een Moroder-trip. Hoop dat het duo de Latinhouse een tijdje voor gezien houdt en dit uitermate geslaagde uitstapje zien als nieuwe start.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Eqo-HTzWH0c]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=cyTmgwD5fTc]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9AfXGVgdZ0c]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=T9nwcd-jF00]

Gisteren stond een interview met dEUS op het programma. Verheugde me er al op om met Tom Barman over Vantage Point, het nieuwe album, te kletsen. Helaas ging het gesprek niet door. Nog geen idee waarom. Jammer.

edit op 09032008: niet alleen geen interview, ook geen clip. op het officiële dEUS-forum ging het gerucht al rond dat de band de distributie van de clip van de eerste single zou gaan dwarsbomen. Kijk, wat dat betreft houden ze dus wel woord.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=N7YLZ91jFoQ]