Het werkvirus heeft me te pakken. De eerste twee weken van januari zijn ontzettend druk. Daar komt er deze week weer eentje bij. Daarna hoop ik op wat meer tijd om mijn blog dagelijks bij te houden. Tot die tijd een korte muzikale update.

De volgende albums draaien rondjes in mijn macbook pro:

Justus Köhncke - Safe And Sound (Kompakt / NEWS)
Beste album van de ras-Keulenaar tot nu toe. Een verrassend plaat, ook. Köhncke laat er de liedjes links liggen en stort zich op de dansvloer.Resultaat? Een lappendeken van disco, microhouse en popdance die me bij elke draaibeurt doet terugverlangen naar de mooiste stad op aarde. Zucht.

Hot Chip - Made In The Dark (Mute / EMI)
Tevreden waren de Britten van Hot Chip niet over tweede album The Warning, dat toch mooi werd genomineerd voor een Mercury Music Prize. Te bombastisch, te over-the-top, te slick. Dat is deze derde allemaal niet. Levert in ieder geval de beste Hot Chip op tot nu toe. Het eerste deel van Made In The Dark is introvert, donker, melancholisch en ademt in momenten flarden Europese disco en krautrock. Tegen het einde gaat het dan toch mis en volgen een aantal niemendalletjes elkaar op. Toch: verrassend en fijn album.

System 7 – Phoenix (A-Wave / NEWS)
Hippiedance die nostalgisch maakt. Begin jaren negentig was ik gek op de psychedelische ambienttrance-feestjes in Amsterdam. Eat Static waren m’n helden. Zeker toen ze drum’n'bass en psychedelica door elkaar begonnen te husselen. Goede tweede? System 7. Ja, het meeste materiaal van de twee ex-Gongers is wel heel zweverig. Maar toch… Je kon er zo heerlijk op dansen. Nog steeds overigens, bewijst Phoenix. Eat Static doen op afsluiter Wolf-Head mee. Jippie!

Raz Ohara and The Odd Orchestra – Raz Ohara and The Odd Orchestra (Get Physical / Lowlands)
Berlijner met Deense roots in een romantische bui. Waar Raz Ohara eerder opzicht lonkte naar Prince en Beck, maar met één been in het house-genre bleef staan, daar kiest hij nu onvoorwaardelijk voor liedjes. Eerlijk gezegd weet ik nog niet precies wat ik van die koerswisseling vind. Z’n stem is in ieder geval weer zo fraai als altijd.

Dennis Wels – Serenity (Evil Cat)
Album van singer-songwriter Dennis Wels uit Boxtel. Geweldige stem, fraaie gitaarmelodieeën. Kortom: ik geloof Dennis Wels. Het belangrijkste aspect bij mannen met enkel een gitaar. Lucky Fonz III geloofde ik op z’n laatste album niet altijd. Wels laveert ergens tussen Tom Waits en Fuck The Writer. Later meer over Serenity.

The Orb – The Dream (Stereo Deluxe / Lowlands)
De Duitse periode van The Orb is (tijdelijk) over. Thomas Fehlmann – zo meldt hij me per email – heeft niet bijgedragen aan The Dream. Alex Paterson – het andere trouwe lid – werkt op dit album samen met producer Youth en grijpt terug op de begindagen van The Orb. Eerlijk is eerlijk: de eerste paar nummers van het album zijn overweldigend, hypnotiserend en druggy. Daarna nemen invloeden uit dub de overhand. Weet nog niet wat ik van het album als geheel vind. Het titelnummer is in ieder geval geweldig.

Ook op de fictieve draaitafel: Miss Kittin – Batbox, Junkie XL – Booming Back At You, Goldfrapp – Seventh Tree, Willits + Sakomoto – Ocean Fire, Voicst – A Tale Of Two Devils, Multi-Panel – The Door.

Nederpop is vijftig jaar geworden. Althans, dat beweert popjournalist Jan van der Plas. En wie ben ik om daar tegen in te gaan? Het gegeven levert in ieder geval een mooie OOR op bomvol artikelen over Nederpop. Mijn verhaal over Parkzicht is een van de enige over dance, maar ach. Gabber wordt gezien als een belangrijk vaderlands cultuurpoduct. Terecht overigens. Opvallend detail: mijn beschrijvende kop van het artikel is door de redactie vervangen door Parkzicht, Hel op Aarde. Tja.

Ook present in de eerste OOR van ‘t jaar: de top-10 aller tijden van Nederpopplaten. Zoals altijd samen gesteld door honderd popcritici. Aan de namen valt te merken dat het de redactie moeite kost om er zoveel te vinden. Nederland is immers niet het land van de kritiek. Opgeteld en gedeeld levert dat het volgende lijstje op:

1. Urban Dance Squad – Mental Floss For The Globe (1989)
2. Herman Brood & His Wild Romance – Shpritsz (1978)
3. Spinvis – Spinvis (2002)
4. Johan – Pergola (2001)
5. Opgezwolle – Eigen Wereld (2006)
6. Bettie Serveert – Palomine (1992)
7. Boudewijn de Groot – Voor De Overlevenden (1967)
8. Daryll-Ann – Weeps (1996)
9. Golden Earring – Moontan (1973)
10. Doe Maar – Doris Day En Andere Stukken (1982)

Mijn eigen lijstje ziet er volgt uit:

1. 35007 - Especially for You
2. Serenes – Barefoot & Pregnant
3. Urban Dance Squad – Mental Floss For The Globe
4. Spinvis – Spinvis
5. Speedy J – G Spot
6. Unit Moebius – Status
7. Sjako! – Secret Skin
8. Backfire! – Rebel 4 Life
9. Aardvarck – Cult Copy
10. Fatal Flowers – Pleasure Ground

Dat verder niemand Pleasure Ground van Fatal Flowers noemt is te begrijpen. Ik draaide ‘m grijs bij uitkomen, daarom is hij belangrijk voor me. Dat Sjako! en 35007 overal ontbreken vind ik minder vanzelfsprekend. Geweldige bands, zeer goede albums. Opvallend dat van Speedy J maar liefst drie verschillende titels worden genoemd. Had dus gemakkelijk de top-10 kunnen halen. Jammer. Nu staat er geen dance in de uiteindelijke lijst.

Dit hele jaar staat bij de popmedia in het teken van 50 jaar Nederpop. Inmiddels is ook de website in de lucht waar gewerkt wordt aan het canon van de Nederpop. Wat al direct opvalt? Het construeren van een canon leidt tot gedeelde en herkenbare gebeurtenissen. En dat zijn nu juist nooit de écht cruciale. Jammer, maar begrijpelijk.

De individuele lijstjes – ook die van cut-up.er Peter Bruyn – tref je aan op de website van OOR.

Logische vraag: wat is jou Nederpop top-10?

Ook terug van weggeweest: Alec Empire, de voormalige frontman van Atari Teenage Riot. The Golden Foretaste Of Heaven is een verrassend album. De Berlijner – die tegenwoordig veel tijd doorbrengt in het saaie Londen – klinkt er introvert en ingetogen. Voor zijn doen dan. Levert wel een geweldig album op waarop Empire jaren zeventig esthetiek en jaren tachtig branie overgiet met een persoonlijk sausje. Hij klinkt er alsof hij voor het eerst in zijn vijftienjarige carrière zijn demonen écht heeft verwonnen.

Single On Fire is een erg fijn voorproefje.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=_MRQlFWzbvU&feature=related]

Al een dikke week wacht ik op het nieuwe album van Justus Köhncke. De promo kan elk moment in de bus vallen. Zorgt ervoor dat ik mijn appartement alleen nog maar verlaat wanneer het absoluut noodzakelijk is.

Sinds ik Keulen definitief heb verlaten, begeef ik me niet meer dagelijks naar Hallmackenreuther om er maantaart te eten, sweet chai-thee te drinken en vanuit mijn ooghoek Köhncke in de gaten te houden, die er elke dag gebogen over zijn iBook zit te werken.

Of zijn album net zo goed wordt als de voorafgaande platen? Geen idee. De fantastische cover van Michael Rothers – Kraftwerk, Neu!, Harmonia – Feuerland belooft in ieder geval veel goeds.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=SHu9QryT0Xw]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=XMe1h6mXfdc&eurl=http://www.cut-up.com/blog/]

Tja. Stoere, ongecompliceerde rock laat me even niet meer los. Niet erg. Al moet het vreemd zijn voor de mensen die me kennen als dé dancespecialist van OOR. Is blanke, witte mannenrock niet het exacte tegendeel van dance? Misschien. Wellicht interessant voor een latere discussie. Eerst ga ik door met de celebratie van de rockster. Handen omhoog voor Ian Ashtbury en Billy Duffy.

Continue reading »

Ja ja, een vreselijkere band dan Nickelback is nauwelijks denkbaar. En toch… Rockstar is een geweldig nummer. Toch?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=hrcTz5XRtN8]

Zoals elk jaar heeft Harry Prenger flink rondgemaild en -gebeld om een verzameling eigenzinnige eindejaarslijstjes bij elkaar te krijgen. Maandag staan ze op www.afgrond.org, het internetzine uit het Zuiden waar Harry ooit redacteur was. Ze zijn al door te pluizen op Harrys blog.

Zijn popjournalisten mislukte popmuzikanten? In z’n geheel niet. Ik moet er niet aan denken met een gitaar op het podium te staan. Oké, wel een paar keer gedaan in mijn zondige jeugdjaren. Maar leuk? Nou nee. Komt nog eens bij dat ik uitermate snel verveeld ben. Elke week hetzelfde nummer ten gehore brengen? Das toch zo’n beetje de hel op aarde.

Continue reading »