dance, kunst, pop

kelley, waar ben je?

Het beste concert dat ik de afgelopen vijf jaar zag? Kelley Polar op Motel Mozaïque 2006. De Newyorker schrijft pop in hoofdletters. Doet dat overigens op een volstrekt unieke manier. Een argument nodig om aan te tonen dat het onderscheid tussen pop en kunst een onzinnige constructie is? Verplaatst de beste popliedjes van New Order en Pet Shop Boys naar 2005 en maak ze klein. Ontdoe ze van alle ballast, van de grote gebaren, de kitsch. Het resultaat? Love Songs of the Hanging Gardens van de cellist. Pop waar het predikaat subliem voor is uitgevonden.


Elk moment is er bij Kelley Polar een van diepe schoonheid, voorzichtig geboetseerd met oog voor het kleinste detail. Een strijker hier, handklap daar. Het eerste moment waarop in Tyurangalila ‘someday I’m gonna make you mine’ wordt gezongen. Zó mooi, dat woorden te kort schieten. Zijn muziek doet me denken aan het verschil tussen Malmö en Zürich. Beide steden zijn brandschoon. Je treft er letterlijk geen vuiltje aan. Het verschil? In Malmö zorgt het voor een onbestemd gevoel, alsof ik onbewust voel dat er iets niet pluis is. In Zürich maakt het me euforisch. Wanneer ik de stad bezoek – veel en veel te weinig – zweef ik door de stad. Voel ik dat het opgewekte, maar introverte karakter van Zürich bezit van me neemt. (Dat heb ik overigens ook met Keulen, maar die stad is vuil en smerig.)

Zo is het ook met Kelley Polar. Geen idee hoe vaak ik Love Songs of the Hanging Gardens nu al heb gedraaid, keer op keer – ook een paar minuten geleden – maakt het album diepe indruk op me en luister ik ademloos naar de perfect gevormde liedjes en ongelooflijk goede pophooks. Het is pop waar Junior Boys jaloers op zijn. Waar Hall & Oates hun rechterhand voor zouden geven. Madonna haar Maria Magdalena, Kabbala, trainingspak en kinderboeken in één keer voor zou inruilen. Over Keulen gesproken – ik kan de stad toch niet tot een tussenhaakjesdeel van dit stukje degraderen? -, tijdens mijn treinreizen over Venlo hield Kelley Polar me op de been. De reis per stoptrein van Venlo over Gladbach naar Keulen zonder Love Songs of the Hanging Gardens is ondenkbaar.

De opvolger van het magistrale debuut is er nog steeds niet. Als zoethouder kwam Polar in mei dit jaar aanzetten met de Chrysanthenum EP op Environ, het label van Morgan Geist die samen met Polar in Metro Area zit/zat. Als troost de videoclip bij het titelnummer. Nu maar hopen dat Polar eens haast gaat maken. Al is een nieuwe Metro Area ook goed.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=4m3VJiocMfg]

Standard

6 thoughts on “kelley, waar ben je?

  1. Jacob Haagsma says:

    Ben ik weer!

    Kelley Polar is niet de andere helft van Metro Area, da’s Darshan Jeshrani. En hij is van origine geen cellist, maar altviolist – zit ook in de klassieke groep Apple Hill Chamber Players (onder zijn echte naam Mike Kelley). Die fout wordt vaker gemaakt, dat zal de associatie met Arthur Russell (cellist in de avangardedisco) wel wezen.

  2. thethen says:

    klopt hoor van Metro Area, ik wil ook niet suggereren dat Metro Area alleen Geist en Polar zijn. dat van die altviool wist ik overigens niet. thanks voor de aanvulling! komt inderdaad vast door de associatie met Russell.

  3. Jacob Haagsma says:

    Het is een erg mooie plaat, daar heb jij weer gelijk in. Was destijds cd van de week in de NRC, rara hoe kan dat. Z’n optreden op Lowlands, dat festival waar jij nooit komt, was goed, maar wel wat erg, eh, wuft.

  4. j says:

    Uit de Konkurrent nieuwsbrief:

    7” KELLEY STOLTZ – YOUR REVERIE (SP 764| €3,50)
    Sup Pop is de laatste tijd weer redelijk aktief met 7-inches. Vorige maand een exclusieve van Wooden Shjips, nu eentje met twee nieuwe nummers van Kelley Stoltz als voorloper van een nieuw album volgend jaar. 098787076479

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.