De buurman van mijn opa en oma werkte in de jaren tachtig bij de AFCENT in Brunssum. Toen het gezin uiteindelijk terugverhuisde naar thuisstad Heidelberg, mocht ik de platen houden die ze achterlieten. De oogst? Eerste drie van Pink Floyd, een viertal jaren zeventig albums van Tangerine Dream en een album van Can. Het was m’n eerste kennismaking met krautrock.

Can bleek later overal. Mark E. Smith schreeuwde dat hij Damo Suzuki was, Loop coverde Mother Sky en Moonshake vernoemde zich naar misschien wel het beste nummer van de Duitsers, dat net zo pop klinkt als Pet Shop Boys eerder deze week. Het is Can-maand – nou ja, in december begint ie eigenlijk – in huize Ploeg. Verwacht dus meer Can de komende weken.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=rCLXVh9zirA]

Ik heb nooit begrepen waarom All Fall Down en Heads and Heart als minder worden beoordeeld dan de eerste twee platen van de The Sound. Sterker: op de een of andere manier heb ik al jaren – ik kocht de eerste vier albums van de band pas eind jaren tachtig – een antipathie tegen From the Lion’s Mouth. Waarom? Geen idee. Nog maar eens draaien dus.

Continue reading »

Gisteren besloot ik een hoorcollege over productmarketing bij te wonen van IAM-collega Charlie Mulholland. Aardige vent. Wat heet: over muziek raken we niet uitgepraat. Toch zijn we het over twee belangrijke zaken in het leven niet eens.

Charlie, opgeleid aan een Britse universiteit, gelooft in het logisch-positivisme. Dat zie ik dan weer als een van de oorzaken van veel ellende in de wereld. Erger: Charlie vindt Dark Side Of The Moon de beste plaat ooit gemaak.

En tja, welk product staat tijdens Charlies hoorcollege centraal? Precies ja, het gedrocht van Pink Floyd. Leverde wel een fijn college op waarin Charlie me bij de les hield door regelmatig aan mijn popsmaak te refereren. Knap lokte hij me de uitspraak uit dat albums die goed verkopen – Dark Side Of The Moon is het meest verkochte album in Engeland, beweerde hij – per definitie kwalitatief matig zijn.

Pareerde hij knap door te refereren aan een Britse duo dat we allebei fantastisch vinden, een blauwdruk van échte pop maakt en ontzettend veel platen heeft verkocht. Chris Lowe en Neil Tennant van Pet Shop Boys. West End Girls is nog immer onovertroffen.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=il6gAYbS8HU&feature=related]

Nou ja, eigenlijk niet. Het is meer een soort samenwerking waarbij Mosaïek de noeste arbeid heeft verricht en cut-up daar de vruchten van plukt. Al profileert het papieren tijdschrift zich op deze manier natuurlijk ook op het web.

Drie artikelen uit de meest recente uitgave van Mosaïek, een onafhankelijk tijdschrift dat gemaakt wordt door studenten aan de Faculteit der Cultuur- en Maatschappijwetenschappen van de Universiteit Maastricht zijn gepubliceerd op cut-up. Een fijne samenwerking, want de manier van schrijven en de mate van diepgang is precies wat ik met cut-up.theory in gedachten heb. Wel diepgang dus, maar geen academisch geneuzel. En geen noten in de tekst zelf. Daar zijn academici doorgaans verzot op. Onterecht, overigens.

De artikelen van Jantine Claus, Kenneth van Haaren en Christine Lausberg gaan overigens over censuur. Veel leesplezier in ieder geval. Exemplaren van de papieren versie van Mosaïek, met nog veel meer artikelen over censuur, zijn te bestellen via bij de redactie van het tijdschrift. Meer informatie daarover tref je aan op cut-up.

Het beste album van David Bowie is Heroes. Met afstand. Beste nummer op de plaat – opgenomen in West-Berlijn – is Blackout. Het album is uit 1977. Deze geweldige liveopname uit 1978. Bowie ziet er uit als een jonge god. Wat is jouw favoriete Bowie-album of -periode?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=eWTWZ2Yl7Qk]

Isabel heeft kaneelkoekjes meegenomen. Ze staan op tafel in een groen, plastic bakje. Ik kijk er alleen maar naar. ‘Ze zijn voor jou hoor. Tast toe’, spoort ze me aan. Ze wil me omkopen. Tenminste dat denk ik. Echt iets voor Isabel. Ze krijgt geen vat op me. Wordt rusteloos. Ze is mooi, Isabel. Haar donkere krullen vallen over haar gezicht. Ze voelt dat ik naar haar kijk en slaat kordaat haar benen over elkaar.

Continue reading »

Clichés zijn niet voor niets clichés. De journalisten die Through The Windowpane van Guillemots vorig jaar winter afdeden als typische herfstmuziek, achtergrondmuziek en ongeloofwaardige bordkartonnen pop, hebben nooit echt liefdesverdriet gehad. Want als wel, dan schiet je bij de eerste tonen van Little Bear al vol. Om over Redwings te zwijgen. Ach, als zielenpijn ervoor zorgt dat ik van de Guillemots houd, dan moet ‘t maar.

De tekst van Redwings is overigens prachtig. Bijna het niveau van Blumfeld, zelfs. En dat zeg ik niet snel. De gelatenheid in het nummer is prachtig. Ja, ik ben je kwijt. Maar ik ben wel één met je geweest, en die sublieme ervaring neemt niemand me meer af. Zulke dingen houden een mens op de been.

Wat jammer is? Redwings heeft geen videoclip. Daarom hieronder die van Blue Would Still Be Blue. Ander liedje, minder mooi ook, maar met een soortgelijke boodschap. Ook mét jou is het leven niet alleen rozengeur en mannenschijn, maar de mindere momenten zijn wel net iets gemakkelijker. Tja, vond zij dat nu ook maar. Doet ze uiteraard niet. En dat is goed, want anders waren Guillemots niet zo goed.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=tpqfWJ9TERQ]

Afgelopen woensdag schreef ik m’n laatste vier recensies voor Glamcult. Afscheid nemen valt me altijd zwaar, maar in het geval van Glamcult is dat extra moeilijk.

Lang heb ik niet voor het maandblad geschreven. Twee jaar? Korter? De warmte en hartelijkheid van hoofdredactrice Hanka en uitgever Rogier kent geen grenzen. Meteen na mijn eerste bezoek aan de redactie in Rotterdam, voelde ik me er thuis.

Daarna kreeg ik volledig vrij spel. Ik mocht overal over schrijven. Kijk, dát is pas fijn werken. Artikel over dubstep en nu disco? Graag! Eentje over Verzet 2.0? Klinkt vaag, kom maar op! Iets schrijven over vergeten muziek uit de jaren vijftig gemaak in het NatLab van Philips? Hanka en Rogier zaten er op te wachten. Althans, zo leek het.

Voor Glamcult interviewde ik Anders Trentemøller (eerste interview in de Nederlandse media), Sonic Youth, James Murphy van LCD Soundsystem, Basement Jaxx, Popnoname, Alex Gopher (dat was minder, de man en ik liggen elkaar niet) en schreef ik een uitgebreid portret van Daft Punk. Nog nooit heb ik bij een medium zoveel vrijheid gekregen. Dat getuigt van lef. Het tijdschrift is een succesverhaal in de dop. Ziet er immers prachtig uit, heeft een goede inhoud én toont een duidelijk gezicht.

Waarom ik er dan toch mee stop? Dat vroeg ik me ook af toen ik met een druk op de knop m’n laatste recensies naar Hanka stuurde.

Voornaamste reden is tijd. Ik wil volgend jaar aan een aantal nieuwe projecten beginnen. Daarvoor moet ik tijd vrij zien te maken door werk af te stoten. Daarbij vind ik dat ik bij een blad als Glamcult – toch trendy en eigentijds, al haat ik dat soort nietszeggende woorden – plaats moet maken voor jong talent. Laatste reden? Een half jaartje of jaartje rust zou niet ongelegen komen. Al is het begrip rust bij mij erg relatief.

Ach, rationeel ben ik er wel uit. Maar ik ga ze missen. Glamcult, Hanka, Rogier. Al ’sprak’ ik ze eigenlijk alleen maar via mail.

Het beste concert dat ik de afgelopen vijf jaar zag? Kelley Polar op Motel Mozaïque 2006. De Newyorker schrijft pop in hoofdletters. Doet dat overigens op een volstrekt unieke manier. Een argument nodig om aan te tonen dat het onderscheid tussen pop en kunst een onzinnige constructie is? Verplaatst de beste popliedjes van New Order en Pet Shop Boys naar 2005 en maak ze klein. Ontdoe ze van alle ballast, van de grote gebaren, de kitsch. Het resultaat? Love Songs of the Hanging Gardens van de cellist. Pop waar het predikaat subliem voor is uitgevonden.

Continue reading »

De enige film die ik dit jaar heb gezien en steevast met Closer aanduid. Daarin sta ik overigens niet alleen. Ook Omar Munoz-Cremers blijft ‘m zo noemen. Het meisje bij de kassa wilde me al een kaartje voor 24 Hour Party People verkopen. Toch klopt de titel. Closer mag dan wel zijn briljante zwanenzang zijn, bij Curtis draait alles om controle en, uiteraard, controleverlies. Dat heeft Anton Corbijn goed geobserveerd en heel fraai in de film verwerkt. Al is de psychische aandoening van Curtis niet prominent aanwezig. En dus begrijpt de gemiddelde bioscoopganger er weinig van. Pleegde Curtis zelfmoord omdat hij niet kon kiezen tussen zijn vrouw en minnares? Zat hij gevangen in een mislukt huwelijk mét kind? Werden de seks, drugs en rock’n'roll hem fataal? Nee. Hij verloor simpelweg de controle over de verwachtingen die anderen van hem hadden.

Continue reading »