De man die mij ooit aan het schrijven kreeg, is terug. Niet dat hij ooit écht het toetsenbord in de afvoer heeft gekieperd, maar z’n sporadische stukjes in Het Platenblad en op webzine De Afgrond bereikten slechts een beperkte doelgroep.
Arme Bill Kaulitz. Niemand ziet zijn talent. Op hordes jonge meisjes na dan. Komt omdat ie zich vreemd kleedt. Vinden tenminste hordes mannen. Jong, oud en van middelbare leeftijd. Wie Bill in godsnaam is? De zanger van Tokio Hotel, een boyband uit Magdeburg die sinds kort internationaal furore maakt.
14 comments » | journalistiek, nieuwe media, oude media, pop
Nog niet, althans. Wel verkeert het in een comateuze toestand. Had ik niet verwacht. Begin deze maand besloot ik het webzine om te vormen tot platform. Een groot verschil. Bij een magazine zwaait immers een redactie de scepter, kiest weloverwogen onderwerpen en het zet opdrachten uit, een platform staat open voor bijdragen van iedereen. Resultaat? Helemaal niemand draagt meer bij. Tja.
8 comments » | journalistiek, kunst, nieuwe media, oude media, pop
Vervelend. Sinds ik weer in Haarlem woon heb ik nog geen geschikt systeem bedacht om m’n promo’s te ordenen. En dus liggen er her en der stapels met cd’s verspreid door het appartement. Daarnaast loop ik, ook een gevolg van de verhuising, achter met het beluisteren van vers ontvangen muziek.
Erg vervelend, maar soms ook leuk. Zo trof ik begin deze week It’s A Bit Complicated van Art Brut aan. Het debuut van de Britten eindigde nog hoog in m’n jaarlijstje. Hoe het komt dat ik deze promo in eerste instantie over het hoofd heb gezien? Tja, diverse redenen. Veel tijd om daarover na te denken gaf het album me niet. 2.56 om precies te zijn. De lengte van opener Pump Up The Volume.
Daarna knalt Direct Hit uit de speakers. Hemelse en geniale single. Gevolgd overigens door het geweldige St. Pauli, met gevatte teksten als ‘punkrock ist nicht Tot’ en ‘I learned German from a 7inch record’. Maar goed, Direct Hit dus. Nogmaals: briljante single die losjes jaren zeventig rock mengt met punk. Een liedje zoals de Buzzcocks ze nu zouden schrijven en waarvan je stiekem hoopt dat Foo Fighters er ooit mee op de proppen komt.
De rest van het album stelt wat teleur en kan, na een draaibeurt of vijf, niet tippen aan het weergaloze debuut. Wat niet is, kan nog komen. Klinkt in ieder geval al beter dan de meeste rockplaten uit Groot Brittannië. Taken voor de korte termijn: It’s A Bit Complicated aanschaffen op vinyl en Direct Hit scoren op 7inch. Iemand enig idee waar dat in Nederland kan?
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fgcDaYqOaGI]
De leukste gitaarplaat van dit jaar komt uit Eindhoven. De beste? Zou kunnen. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Love & Other Perversities van The Sugarettes is spannend, flirterig. Ademt passie, genot en overgave. Iedere seconde weer.
1 comment » | kunst, pop
In de tijd dat ik nog in Sittard studeerde, groeiden de plannen in het zuidelijke gedeelte van Limburg al richting hemel. Heerlen zou dé telematica stad worden van Nederland. Alles was er immers voor handen: goede infrastructuur, een aanzienlijke hoeveelheid onderwijsinstellingen en, het belangrijkst, een plekje middenin Europa. Bijna twintig jaar later is er weinig veranderd. Zuid-Limburg wil heel erg graag, maar kan niet. Nog niet, in ieder geval.
Stiekem verlang ik naar Control, de film over het leven van Ian Curtis door Anton Corbijn. Na Touching From A Distance, het boek dat weduwe Deborah Curtis over de zanger en tekstschrijver schreef, had mijn portie Joy Division wel gehad.
Maar ja, die beelden in De Wereld Draait Door – en die guitige lach van knuffelbeer Matthijs van Nieuwkerk die je gewoon ziet denken: ‘what tha fuck?’ – maakten me toch lekker voor de film.
Zondag ga ik ‘m zien. Nu eerst naar de creatieve conferentie i-fabriek in Maastricht. Weg van al dat creative industries geblaat in het grootste dorp van de wereld.
Maar niet zonder een fraaie uitsmijter. Na Joy Division kwam, uiteraard, New Order. Na Loop en Blumfeld de beste band ter wereld. Als Perfect Kiss – ‘The perfect kiss is a kiss of death’ – je niet overtuigt, dan weet ik het ook niet meer.
Of wel: je hebt geen smaak.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=--pSWLEVGhY]
1 comment » | dance, pop
Romans. Jarenlang heb ik er geen tijd voor gehad. Of eigenlijk: geen tijd voor genomen. Vroeger verslond ik ze. Rob van Erkelens, Serge van Duijnhoven, Robert Vernooij, Joris Moens, de beginperiode van Joost Zwagermans. Ik kon er geen genoeg van krijgen.
In beste doen kon de Zoetermeergeneratie – geen entry in Wikipedia, hoe vreemd is dat? – de concurrentie met Brett Easton Ellis en Douglas Coupland aan. Nóg beter, en dus ook beter dan de Amerikanen, waren de Vlamingen. Paul Mennes en Jeroen Olyslaegers, begin jaren negentig. Dat is literatuur van het niveau Willem Frederik Hermans en Jan Jacob Slauerhoff.
Hoe het komt, weet ik niet precies (het zal tijdgebrek zijn), maar ik ben sinds die tijd steeds minder gaan lezen. Ja, Thomas van Aalten wist de juiste snaar te raken. Floor Haakman eveneens. En daarna werd het stil. Tot Coyote van Van Aalten. Geweldig boek. Een roman ook die de honger naar meer wist op te wekken. Dat bleek een lastige opgaven. Is het nog steeds. De Rubriek Der Letteren in mijn voormalige lijfblad Vrij Nederland bleek niet meer te bestaan. En dus verlaat ik me op de vele andere literatuurrubrieken die de Nederlandse media kennen.
Dat is geen onverdeeld genoegen. Onlangs schafte ik De Helaasheid Der Dingen van Dimitri Verhulst en Slaap! van Annelies Verbeke aan. Aardige boeken, maar zeker niet de meesterwerken waar de schrijvende pers ze voor aan ziet. Is de generatie Vlaamse en Nederlandse auteurs van tien jaar geleden dan zo veel getallenteerder dan die van nu? Misschien. Ik ben er nog niet uit. Daarvoor lees ik momenteel ook te weinig. Komt nog eens bij dat ook de gouden generatie niet meer vlamt. Mennes, bijvoorbeeld, leverde eerder dit jaar een aardig roman af, maar niet meer dan dat. Zwagermans is al vrij lang de weg kwijt en van Olyslaegers, Moens en Van Erkelens is al tien jaar niets meer vernomen.
Ook mijn meest recente aanwinst, ART.285b van Christiaan Weijts, is er eentje voor de categorie ‘wel aardig’. Al moet gezegd dat Weijts zijn thematiek goed heeft gekozen. De spanning in zijn verhaal zit ‘m vooral in de strijd die de hoofdpersoon met zichzelf voert. Keuzes maken valt hem zwaar. En zo worden de keuzes vóór hem gemaakt. Zijn minderjarige Italiaanse minnares laat hem vallen, Victoria – zijn grote liefde – duwt hem uiteindelijk van zich af. En tja, dan is het te laat. Met alle gevolgen van dien. In dit geval een aanklacht tegen de hoofdpersoon wegens stalking.
Interessant gegeven dat de stilistisch wat mindere kwaliteit van ART.285b ten dele goed maakt. Aardige roman derhalve, maar zeker geen ‘briljant debuut’ zoals NRC Handelsblad meent. Volgens boek op de stapel is eX van Thomas Blondeau. Ik weet, ik zou het niet moeten doen, maar van dat debuut verwacht ik veel. Blondeau is immers Vlaming én werkte bij Deng. Als dat geen aanbeveling is?
In de tussentijd blijf ik hongeren naar meer literatuur. Tips zijn welkom. Lijstjes met favoriete romans aller tijden uiteraard ook!
Zaken doen. Dát zit Amsterdam Dance Event in het bloed. Is de driedaagse Amsterdamse danceconferentie daarom de belangrijkste ter wereld? Verre van. Behalve wanneer je dance gelijkstelt aan geld, natuurlijk.
Skoeps.nl, een website waar iedere Nederlandse burger journalistieke filmpjes kwijt kan, bestaat vandaag precies ‘n jaar. Wat veel andere burgerjournalistieke initiatieven niet is gelukt, lukt skoeps.nl wel: kwaliteit leveren. Relatief gezien, natuurlijk.
Dagblad Trouw interviewde Marc Deuze en mij over burgerjournalistiek in het algemeen en skoeps.nl in het bijzonder.
Het artikel staat in de Trouw van vandaag en is hier te lezen:
