Zojuist voor het eerst in twee jaar hard gelopen. Dat viel bepaald niet mee. Tegen beter weten in had ik verwacht dat ik zonder moeite het parcours zou afleggen dat ik vroeger altijd samen met E. liep. Nu gaat het niet om de gemakkelijkste route. Het pad – de lengte? geen enkel idee – slingert zich rond en over een duinpartij. Mul zand, steile hellingen en uitstekende boomwortels maken het er niet bepaald gemakkelijk op. In 2005, toen E. en ik dus drie maal per week liepen, ben ik zelf een paar weken geblesseerd geweest aan mijn enkel. De schuldige: uitstekende wortel. En mijn onbesuisde zelf, natuurlijk.

Om half negen vanochtend zat ik al op de fiets op weg naar het gebied tussen de Middenduin en het Brouwerskolkpark. Rond kwart over strompelde ik weer richting fiets. Net op tijd. Inmiddels werd het prachtige stukje duin en bos overlopen door hordes joggers. Met van die strakke wielrennersbroekjes en pezig lichaam. Dat wordt op woensdag en vrijdag – mijn andere standaard rendagen – dus ook vroeg gaan, net na zonsopgang.

Vanochtend was ik in ieder geval de eerste. En dus zag ik een vlaamse gaai, twee eekhoorns en in de verte een wisent. Das fijn de dag beginnen. Het lopen zelf ging niet bepaald goed. Eerlijk is eerlijk, ook met E. lukte het pas in onze laatste weken samen om het hele parcours uit te lopen. Na een paar honderd meter nam ik vanochtend rust. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn ademhaling leek op die van een astmapatiënt en mijn rechterlies deed pijn.

Met bovenmenselijke krachtinspanning wist ik mijn behoorlijk uitgedijde lichaam weer in beweging te krijgen. Nog drie korte pauzes volgden. Het laatste stuk van een paar honderd meter rende ik echter als een speer. Nu voel ik me lichamelijk beter dan ooit. Fysieke krachtsinspanning is toch wel erg fijn, als het maar bij een paar momenten per week blijft. Woensdag ga ik het houden bij twee pauzes. Vrijdag moet het me lukken het parcours in één keer af te leggen. Ik heb goede hoop. Kan ik binnenkort die groene Carhartt-jas die me in november 2005 nog als gegoten zat, maar nu met geen mogelijkheid meer dicht wil, weer dragen.

Gib mir ein T-Shirt mit Andreas Baader drauf

und einen Catwalk für den Tagtraumdauerlauf

komm, hol auch du dir preisgünstig die Revolution

mit ein, zwei Freibier und Che-Guevara-Kondom

Trend, Mediengruppe Telekommander

—-

Is het nog wel mogelijk om weerstand te bieden tegen het oprukkende postindustriële kapitalisme waarin subversieve elementen in rap tempo worden omgezet in consumptiegoederen? Hoe een échte rebel te zijn in tijden waarin je enkel een creditcard nodig hebt om je een rebels imago aan te meten?

Een antwoord heb ik vooralsnog niet. Mijn artikel over Verzet 2.0 in Glamcult is nu ook te lezen op cut-up. Het dient als oppervlakkige en vluchtige introductie en aanzet tot een verdere bestudering van het onderwerp. Het woord verzet heb ik uiteindelijk toch vervangen door Weerstand. Waarom? Het klinkt mooier en doet me denken aan het Duitse Widerstand. Daarbij: estethiek is een belangrijk gegeven bij weerstand. Kom ik op terug!

Oké, van sommige materiële dingen word ik heel erg gelukkig. Zojuist bezorgd: de nieuwe iPod touch. En wat een ongelooflijk lekker ding is dat, zeg. Binnen een minuut was ie klaar om gebruikt te worden. Even later zat ik op het draadloze netwerk te surfen.

Inmiddels staat ie vol muziek. Mijn agenda en adressenbestand heb ik nog niet gesynchroniseerd. Komt nog wel. Eerst even browsen door de platencollectie. Voelt ongelooflijk lekker. Alsof je argeloos tussen de albums snuffelt. Precies ja, zoals vroeger in een platenzaak met vinyl.

het gebruik van het touchscreen voelt overigens ongelooflijk natuurlijk. de iPod reageert steeds precies zoals ik had verwacht. Heel intuïtief, dus. Nadenken is er vrijwel niet meer bij. Prachtig speelgoed.

Das neue MAHL. Kostenlos bei ihren Zeitschriftenhändler oder sonstwo in der Eutropolis. Of klik op de cover en haal ‘m gratis neer.